Magere Gladiators in Het Depot

Het optreden startte met een kleine vertraging. Hierdoor kreeg ik de tijd om goed rond me te kijken en wat opviel was de grote verscheidenheid in het publiek, hoewel er niet zo veel volk kwam opdagen waren jong en oud wel present.

The Gladiators zijn één van die legendarische vocale trio's uit Jamaica die furore maakten in de jaren zeventig, al blijft er van de originele bezetting (Albert Griffiths is op pensioen, Clinton Fearon is solo gegaan en Gallimore Sutherland is overleden) intussen niemand meer over. De traditie wordt evenwel verdergezet door de zonen van Albert Griffiths.

Het concert start met een instrumentale intro, tot een man het podium betreedt en aan de aanwezigen vraagt of ze fan zijn van Clouseau. Ik zie enkele verbaasde blikken rond me en hoor de eerste tonen van 'Domino', voor de gelegenheid in een reggae jasje gestoken. Dit is duidelijk niet waarom men naar Het Depot gekomen is, en hoezeer de zanger ook zijn best doet blijven de reacties zeer koel. We krijgen nog te horen dat de single binnenkort uitkomt en de man in kwestie verdwijnt gelukkig al snel richting coulissen.

Na nog een liedje van één van de gitaristen is het gelukkig tijd voor Al Griffiths. Hij opent met 'We Are The Warriors' uit het album 'Babylon Street'. Het is wachten op 'Boo Boo Day' voor het eerste hitje. Wat opvalt is dat de percussie enorm veel toevoegt in de volledige sound, een welgemeende big up naar de percussionist en de gitarist, die enkele knappe solo's uit zijn gitaar sleurde.

We horen nog een nummer dat binnenkort op een nieuw album zal verschijnen en daarna is het tijd voor de bekendere Gladiator tunes. In chronologische volgorde waren dat: 'Jah Works', 'Looks Is Deceiving', 'Mix Up', 'Hearsay', 'Bellyful', 'Dreadlocks The Time Is Now', 'Hello Carol' en 'Stick A Bush'.

Stuk voor stuk nummers die terecht klassiekers genoemd mogen worden. Met hun heerlijke samenzang hebben The Gladiators een aantal van de mooiste nummers uit de Jamaicaanse muziekgeschiedenis op hun rekening geschreven, dat wordt tijdens zo'n concert toch duidelijk.

Het probleem was dat de muziek niet helemaal tot bij het publiek kwam, het was eerder kijken naar wat er zich op het podium afspeelde dan dat je je er echt deel van uitmaakte. Pas bij 'Dreadlocks The Time Is Now' kwam er een eerste magische moment waarbij muziek en mensen één werden. En dat was pas laat in de show. Dit kwam ook omdat er te veel pull ups waren, te veel praatjes tussen de nummers over het feit dat zij de échte Gladiators zijn (er toert momenteel nog een andere Gladiators-formatie), dat atypische voorprogramma… het droeg allemaal bij tot een rommelige show, die ons toch het blije gevoel gaf al die heerlijke nummers nog eens live te hebben mogen horen.