Toots & The Maytals @ De Roma: was dit nu reggae of gospel?

Na een korte aankondiging door de Jamaicaanse Irie FM radiolegende Elise Kelly, die er ons nog even aan herinnerde dat Toots met 'Do The Reggay' destijds de term reggae op de kaart zette, verschijnt Toots op het podium, naar goede traditie uitgedost als lid van een Jamaicaanse motorbende.

De eerste nummers kunnen we niet onmiddellijk thuisbrengen, maar met 'Time Tough' krijgen we al snel een eerste klassieker voorgeschoteld. Een eerste echt hoogtepunt komt er met 'Sweet & Dandy', maar toch raken wij maar niet op dreef. Het klinkt allemaal net iets te gelikt en ruikt veeleer naar gospel dan dat het ons aan reggae doet denken.

Toots krijgt een akoestische gitaar omgegord en vervolgt met 'Never Go Down'. Volgen nog 'Never Get Weary', 'Reggae Got Soul' en 'Pomp & Pride' en het dak gaat er helemaal af voor 'Funky Kingston', het enige oerdegelijke nummer dat wij in de set noteerden.

Van de zomer trakteerde Toots zijn fans eindelijk nog eens op een nieuw nummer en ook in de Roma krijgen we het wat melige 'A Song Call Marley' te horen.

Toots vervolgt gelukkig met een uitstekende versie van 'Pressure Drop', maar de versie van überklassieker 'Bam Bam' die we daarna geserveerd krijgen, kunnen we niet anders dan een aanfluiting noemen.

Als we vervolgens de eerste noten van 'Take Me Home Country Roads' herkennen, besluiten we die goede raad dan ook op te volgen en tegen onze gewoonte in vervroegd huiswaarts te keren.

Ongetwijfeld zullen de zware fans van Toots aanstoot nemen aan dit verslag, maar voor ondergetekende was dit gewoon niet hoe we ons de man willen herinneren.