ZONDAG
Kabaka Pyramid is één van die hedendaagse sterren van de huidige new roots generatie die reggae moeiteloos mengt met hip hop, al dijt de show iets te vaak uit in een chaotische "one drop mix", en teert hij naar onze mening iets te veel op covers van andere grootheden, zoals 'Ring The Alarm' van Tenor Saw en 'Hotstepper' van Ini Kamoze. Dan kan
Samory I (wat een stem!) ons dinsdagnacht alvast meer bekoren, met een verbluffend optreden, als laatste van zijn tournee door Europa, en daar kan vooral de bassist van de uitstekende Blackheart Band maar geen genoeg van krijgen...
Samen met de Bebble Rockers komt Kabaka zijn nieuwste album 'Kontraband' voorstellen, met niemand minder dan Stephen & Damian Marley als uitvoerende producenten, en daaruit krijgen we onder meer het weinig aan de verbeelding overlatende 'Reggae Music' voorgeschoteld, alvorens hij het immense (betonnen) plein helemaal op de hand krijgt met 'Well Done', een duidelijke boodschap aan "mister politician man".
Het hoofdpodium wordt vervolgens klaargestoomd voor een unieke en uitzonderlijke setting. BBC-radio- en dancehall
DJ David Rodigan is dit jaar 40 jaar actief in de reggae business en viert dat hier tijdens 25 jaar Rototom op gepaste wijze met
The Outlook Orchestra onder leiding van dirigent
Tommy Evans, die de geschiedenis van de Jamaicaanse muziek samenballen in 90 minuten, van ska en rocksteady over roots & culture tot dub, dancehall en drum & bass. Dit doen ze aan de hand van een reeks classic tunes en riddims, die nooit eerder zo fantastisch klonken, dankzij de strijkers naast de blazerssectie.
Alles wordt meesterlijk gecureerd door Rodigan zelf, die op zijn soms belachelijk ogende maar immer enthousiaste manier het geheel vakkundig aan elkaar praat en het publiek ophitst als een volleerde volksmenner, voor de gelegenheid uitgedost in een strak wit pak, "…to take you on a journey from Kingston, JA!". Hij heeft hiervoor vier verschillende Britse artiesten meegebracht, die beurtelings enkele nummers voor hun rekening nemen:
Bitty McLean,
Hollie Cook,
Tippa Irie en
Kiko Bun.
We starten met een stevige dosis "ska fever". Na een bombastische intro zet The Outlook Orchestra in met 'Phoenix City', waarna Bitty op het podium wordt geroepen voor 'Simmer Down', dat naadloos overgaat in 'Carry Go Bring Come'. 'My Boy Lolliepop' is voor Hollie Cook (die toch weer aarzelend begint op dat grote podium), waarna Rodigan "…the coolest, sweetest period in reggae music!" afkondigt: rocksteady. '007' van Desmond Dekker, 'I'm Still In Love' van Alton Ellis en 'Dancing Mood' van Delroy Wilson' zijn ons deel, en na een "special introduction" door de jarige Gentleman Rudeboy krijgen we natuurlijk (nogmaals) Bitty McLeans hit 'Walk Away From Love' geserveerd. Ook achtergrondzangeres
Charlene Hector mag even op de voorgrond treden om ode te brengen aan Phyllis Dyllon, queen of rocksteady.
Daarna is het tijd voor roots rock reggae, en maakt de ons onbekende maar hoogstaande Kiko Bun zijn opwachting voor 'Police & Thieves' en 'Sun Is Shining' (die viool!), 'Satta Massagana' wordt dan weer vertolkt door Bitty McLean. Met de intro van 'Welcome To Jamrock' wordt het dancehall hoofdstuk ingeluid, met na Marlon Ashers 'Ganja Farmer' en 'Dangerous' op de Real Rock riddim een medley van 'Heads High', 'Murder She Wrote' en 'Zim Zimma' door Tippa Irie.
De laatste etappe bestaat uit 'Ready Or Not' van The Fugees, dat uitmondt in drum & bass (wat natuurlijk niet mag ontbreken als als belangrijke afgeleide van reggae), en een instrumentale saxofoonversie van 'Redemption Song'. Wie denkt dat ze dub vergeten zijn, wordt op zijn wenken bedient met tot slot een prachtige uitvoering van Dubkasm's 'Victory', waarbij de schitterende muzikanten van The Outlook Orchestra nog eens alles uit de kast halen, en alle zangers uitvoerig bedankt worden, naast Rodigan zelf natuurlijk. Deze topshow had zeker ook niet misstaan op de veertigste verjaardagseditie van Reggae Geel, volgend jaar misschien?
DINSDAG
Maandag genieten we van een welverdiende rustdag op camping Florida (drank en drugs houden ons niet eeuwig overeind, en de verschroeiende hitte werkt vaak verlammend), op dinsdag tekenen we een laatste keer present op het festival, dat vandaag deels in het teken staat van Italië (het land waar het voor Rototom allemaal begon), met de echter tegenvallende
Italian Reggae Allstars. Hun landgenoten van
Mellow Mood brengen het er een stuk beter vanaf, en hoeven niet onder te doen voor hun voorbeelden from Yard, met als hoogtepunt het massaal meegezongen 'Ina Babylon'.
Alborosie staat op dinsdag geprogrammeerd in de Dub Academy met
King Jammy, misschien zijn we voor die combinatie te laat, maar Jammy en zijn zoon hebben de Italiaanse superster niet nodig voor een nostalgisch lesje in dub, waarbij de King goochelt met de knoppen en effecten op 80's rub-a-dub tracks van Wayne Smith en Half Pint, om voorspelbaar te eindigen met Johnny Osbourne op de Sleng Teng riddim, waarmee hij de Dub Academy even omtovert tot een stomende dancehall party.
De Dancehall lijkt wel een aantal jaar te hebben stilgestaan, met dezelfde hits en gimmicks van weleer, het nodige geschreeuw en pull ups, en op tijd en stond Bob Marley (hevig gepitcht). We zijn er wel getuige van een friendly tune fi tune tussen
Northern Lights en
Herbalize It (die ik nog te gast had op Jamrock in Leuven), en dan klinken toch weer erg originele dubplates (de ene Damian Marley in combination na de andere), die de forwards krijgen die ze verdienen.
Rondrijdende sound systems hebben ze hier nog niet ontdekt, wel een opzwepende drumband die de massa dagelijks van het Rototom Circus naar de Mainstage loodst. Er is ook een heus African Village met niet alleen een sishabar en theestand, maar ook een podium waar hoofdzakelijk zwarte DJ's (mannen en vrouwen!) dancehall mixen met de hipste Afrobeat, al is de kwaliteit van het geluid (of de muziekbestanden waarmee gedraaid wordt?) vaak van erbarmelijke kwaliteit. Geef ons dan maar de Roots Yard in de gezellige uithoek van het terrein, waar ook lekkere pizza's en een artisanale markt te vinden zijn.
Rest er ons enkel nog verslag uit te brengen van (voor ons) veruit het beste wat er dezer dagen live on stage te zien is, en zoals verwacht is het concert van het Nieuw-Zeelandse
Fat Freddy's Drop opnieuw hors catégorie. Ze hebben hun set duidelijk aangepast aan het reggaepubliek (alsof zij ooit exact hetzelfde spelen) en beginnen meestal easy skanking. We horen nummers uit hun topalbum 'Based On A True Story', maar ook 'Blackbird' vliegt voorbij, en songs uit hun nieuwe plaat.
Het is een publiek geheim dat de naam van Fat Freddy's Drop afgeleid is van de LSD trips waaruit hun eerste gezamenlijke jams voortvloeiden (verwijzend naar de kat uit de psychedelische stripreeks 'Fabulous Furry Freak Brothers'), en dat willen we zelf ook wel eens ervaren. Met een kwartje achter de kiezen smelten we helemaal weg bij de machtige soulstem van zanger
Dallas Tamaira, en kunnen zijn woorden alleen maar beamen: "Never felt love like this before..." We verzoenen ons zelfs helemaal met
MC Slave, wiens contrasterende lyrical rhymes nu éénmaal onontbeerlijk lijken, naast het uitmuntende blazerstrio natuurlijk, en de vette beats van
DJ Fitchie. Ze sturen ons de nacht in met 'Waiting In Vain', een subliemer slotakkoord van deze 25e editie van Rototom Sunsplash kunnen we ons niet inbeelden...
Foto's: © Rototom - Luca Valenta, Tato Richieri, Luca d'Agostino & Patrick Albertini
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
