Bomboclat 2018: tropische ritmes bij allesbehalve tropische temperaturen!

VRIJDAG

Op vrijdagavond kwamen we iets na zeven aan op het terrein. In de al goed gevulde Nah Mean Dancehall Stage pikten we nog het laatste kwartiertje mee van het West-Vlaamse Twin Root, meteen gevolgd door Soul Shakers die moeiteloos iedereen meekregen met hun set en ons in de perfecte stemming wisten te brengen voor de set Mr Singy Singy, Tarrus Riley.

Maar eerst nog even de magen vullen. We telden een vijftal wereldse eetkraampjes, maar geduld bleek hier wel een minimumvereiste (ook tijdens de volgende dagen van het festival). Werkpuntje! De eetstalletjes stonden gelukkig net tegenover het livepodium gepositioneerd, waardoor je zelfs vanuit de wachtrij van de concertjes kon genieten.

Stipt om acht uur verscheen Tarrus Riley op het podium, zoals gebruikelijk geruggensteund door Dean Fraser en de Blak Soil Band die meteen 'Gimme likkle One Drop' inzetten. Zoals steeds zong Tarrus loepzuiver en vol enthousiasme met af en toe een grapje tussendoor. Ik had de indruk dat hij het wat koud had (net zoals alle andere aanwezigen trouwen) bij het begin van zijn set, en zijn nummers volgden elkaar dan ook in sneltempo op. "Are you feeling allright?", yeeeesss! "Are you cold!?",yeeeeeeeeeessssssss! We kregen in Zeebrugge vooral een selectie van zijn grootste hits en het was dus meebrullen met nummers als 'She's Royal', 'Good Girl Gone Bad', 'Just The Way You Are', 'My Day' en ook de Michael Jackson cover 'Human Nature' passeerde de revue. Iedereen genoot en warmde geleidelijk aan terug een beetje op in toch bijna winterse temperaturen. Besluiten deed Tarrus met 'Graveyard', een nieuw nummer dat ons stiekem doet hopen op een nieuw album, 'Love Situation' dateert ondertussen toch alweer van in 2014!

Nog nagenietend van Tarrus besluiten we de Dub Beach eens te checken waar Forward Fever voor een kleine groep enthousiastelingen de bassen liet schallen.

Terwijl het lichtjes begint te druppelen snellen we terug naar de Live Stage voor het optreden van Mr Vegas. Host van dienst Dalilla Hermans gewaagt nog van een mooi lichtspektakel boven het podium, al lijkt ons dit eerder een onheilspellend voorteken. En we krijgen jammer genoeg al snel gelijk…De band heeft nog geen 5 noten gespeeld of de hemelsluizen gaan open met een onvoorziene vloed van water op en naast het podium tot gevolg. Het podium wordt in alle haasten ontruimd, maar na meer dan een half uur wachten is er van enige verdere communicatie vanwege het Bombaclat team nog steeds geen sprake en besluiten toch maar eens de Nah Mean Dancehall Stage te checken om te kijken of Mr Vegas daar zal verschijnen. We blijven geduldig nog een halfuurtje wachten, maar de communicatie op het terrein en sociale media blijft uit en dus druipen we doorweekt en ontgoocheld af.

Nadien vernamen we nog dat Mr Vegas enkele uren later wel degelijk nog een korte DJ-set speelde in de Nah Mean Dancehall.

ZATERDAG

Gewapend met frisse moed én een winterjas keren we terug op zaterdag. Het zonnetje komt alvast even piepen. We zijn net te laat voor het optreden van Stylo G, maar pikken nog wat van de set van Raggamufin Whiteman en High Grade Sound mee. Daarna is het de beurt aan Broederliefde, ons weinig vertrouwd, maar een grote naam uit de Nederlandse hip-hop scene. Het aanwezige publiek kent dan ook al hun hits vanbuiten en zingt uit volle borst mee. Een band die dus zeker thuishoort op Bombaclat!

Na Broederliefde is het tijd voor de aanstekelijke afro-pop van Maleek Berry. Zalige vibes en wij zijn onmiddellijk verkocht!

Tussendoor nog een snelle hap en een plas (6 euro om een weekend te plassen, say what?).

Net voor headliner Gyptian het podium betreedt begint het opnieuw te druppelen. Wij vrezen even voor een herhaling van de zondvloed van vrijdag, maar het blijkt deze keer gelukkig mee te vallen. De Rude Cut Band geeft er meteen een lap op met 'None Stop' en krijgt meteen de hele wei mee. We krijgen nog een tribute aan de fantastische Gregory Isaacs ('Number One') en zelfs een cover van Cyndi Lauper's  'True Colors'. En natuurlijk kan ook uncle Bob niet ontbreken. Gyptian kiest voor het mooie 'Waiting In Vain'. Daarna brengt hij nog het breekbare nummer 'Don't Cry Mama', waarmee hij het Bomboclat publiek zowaar even stil krijgt. Het tempo wordt opnieuw opgedreven en we krijgen nog 'Nah Let Go', 'All On Me', 'Slow Wine', 'Beautiful Lady' en natuurlijk zijn nummer 1 hit: 'Hold You'. What a party! Bedankt Gyptian om ons toch even de regen en de koude te laten vergeten!

Dit smaakte naar meer en net als veel gelijkgezinden zakken we af naar de Nah Mean Dancehall om nog even de beentjes te strekken tijdens de set van TLP! We love his always refreshing sets! Team Damp mag het feestje op deze tweede festivaldag afsluiten en doet dit in stijl. Ook Gyptian danst gewillig mee on stage gedurende de set! Om 1u gaan onherroepelijk de lichten en is het feestje helaas uit.

ZONDAG

Regen, wind en koude eisen uiteindelijk hun tol en op zondag moeten we dan ook jammerlijk verstek laten gaan wegens ziekte. Van vrienden die zondag wel afzakten, hoorde ik nog dat wisten het West-Vlaamse feestje, oorspronkelijk gepland op de Live Stage, volledig verhuisd werd naar de Nah Mean Dancehall, alweer door het minder goeie weer, al was de sfeer er zeker niet minder om!

Het weer zette dit jaar zeker een domper op de feestvreugde, maar de sfeer was wederom fantastisch. Bedankt Team Bombaclat and see you next year!