VRIJDAG
Onderweg naar het festival worden we in Barcelona getrakteerd op een heus onweer, dat mee lijkt op te schuiven naar het zuiden, maar als bij wonder valt er boven Rototom slechts één (weliswaar welgekomen) "shower of blessings" naar beneden. We arriveren net op tijd voor
Groundation uit Californië als opener op vrijdag; de openingsdag met de exclusieve reggae set van
Ben Harper en de passage van het Belgische
Dukes vs Pirates ten spijt.
Tot onze verbazing is
'Professor' Harrison Stafford omringd door een hele schare nieuwe muzikanten, en dat verklaart meteen de naam van het nieuwe album dat ze hier komen voorstellen: 'Next Generation'. Ze wisselen slome deep roots af met meer up tempo nummers, ook uit hun eerdere albums, zoals 'Freedom Taking Over'. Een prominente rol is weggelegd voor de saxofonist (
Roger Cox), die meteen, en niet voor het laatst, uitpakt met een virtuoze solo, maar ook de anderen mogen zich helemaal uitleven, zoals de (rechtse) toetsenist tijdens Burning Spear's 'Marcus Garvey' (op diens verjaardag nota bene). Met 'Ride Natty Dread' brengt Groundation naar goede gewoonte ook ode aan Bob Marley: "No water could put out this fire!" Ondertussen is het ook gestopt met regenen, ondanks bliksem in de verte en donder op de achtergrond.
Met zijn hit 'We Are strong' doet
Alpheus daarna zijn uiterste best om een stomend ska-feestje te bouwen op de Lion Stage (de Yard van Rototom, zeg maar), maar de beste ska en rocksteady is gedurende het hele festival toch te horen in het Caribbean Uptempo area, waar we de sets van
Duke Neville en
Asher G meepikken, en trompettist
Patrick 'Trixx' Tenyue, de broer van trombonist
Matic Horns, niet weg te slaan is. Samen met,
Stepper, de saxofonist van de
Homegrown Band, vormt die laatste ook de blazerssectie van de
Taxi Gang rond
Sly and Robbie. We zagen hen hier eerder al schitteren met
Bitty McLean, maar nu is de showcase van het legendarische Jamaicaanse drum en bas duo compleet, met (net als op Reggae Geel) ook
Yellowman en
Johnny Osbourne in de line-up.
Bitty nodigt (de zittende) Robbie Shakespeare uit voor diens (overbodige) vertolking van 'Queen Majesty', alvorens de moderne intro van de riddim (Dawn Penns 'You Don't Love Me (No, No, No)') 'Walk Away From Love' inleidt, dat slechts matig wordt meegezongen door het publiek. "Nobody move, nobody get hurt!", bespringt Yellowman vervolgens het podium voor een stevige portie old school dancehall. De Jamaicaanse albino wijst er ons op dat er nog steeds "only one Yellowman ina di world" is, en op de Real Rock riddim spot hij met de vele mannen "who nah get no woman tonite", waarna hij zijn liefde verkondigt aan de dames en "some of the old songs" aankondigt, zoals 'Mr. Chin' en uiteraard 'Zungguzungguguzungguzeng' over de Diseases riddim, naast flarden van covers als 'Bam Bam', 'Legalize It' en 'Turn Your Lights Down Low'.
Johnny Osbourne steekt gewoontegetrouw van wal met 'Rock It Tonight', en laat de menigte meezingen met klassiekers als 'What A La La' en 'Can't Find A Reason', mooi opbouwend naar 'Truths And Rights'. Even is er verwarring op het podium, maar dan weerklinkt toch 'No Ice Cream Sound', opnieuw over de Real Rock riddim (uiteraard in combinatie met 'Chopper'), gevolgd door 'No Ice Cream Love'. Op het festival zijn er trouwens ook ijsjes te verkrijgen, waar ik als diabeet beter vanaf blijf, maar "my love is sweeter than a chocolate fudge".
Daarmee is de World A Music riddim reeds ingezet voor het moment suprême met Bitty McLean ('Jahoviah'), maar toch krijgen we tussendoor nog wereldhit 'Buddy Bye' over de Sleng Teng riddim geserveerd. Het duet is vanzelfsprekend minder magisch dan op Geel (omdat we het verwacht hadden), maar hier krijgen ze wel het gezelschap van een derde, rappende zanger, genaamd Junior Natural, en breien ze er nog een stukje van Ini Kamoze's 'World-A-Music' aan. "Out in the streets, they call it murder!"
Als top of the bill mag
Jimmy Cliff de Mainstage afsluiten op vrijdag. Het zou de laatste keer zijn dat hij op tour is door Europa, en dat is misschien maar goed ook, want erg goed bij stem is hij niet meer. 'The Harder They Come' (uit de gelijknamige cultfilm van Perry Henzell) dateert dan ook al van 1972. Na 'Johnny Too Bad', 'Hakuna Matata' en 'Many Rivers To Cross' bevestigt Cliff met 'I Can See Clearly Now' dat "the rain is gone".
ZATERDAG
Dezelfde mening zijn we daags nadien toegedaan over
Derrick Morgan, die hulp nodig heeft om het podium te betreden en elk volgend nummer door zijn vrouw moet toegefluisterd worden. De king of ska zagen we hier vijf jaar geleden al aan het werk, en daar was het beter bij gebleven. Monumenten mogen geëerd worden, maar er is een tijd van komen en een tijd van...
Eerder zette de queen of ska
Doreen Shaffer de instrumentals van de (overgebleven) Skatalites wel extra luister bij met enkele bekende vocals als 'When I Fall In Love' (Ken Boothe) en 'Sugar Sugar'. De huidige formatie rond
Val Douglas (bas) en
Trevor Sparrow (drums) speelt de classics van weleer nog altijd even strak als het ruim vijftig jaar geleden origineel moet geklonken hebben, met, in omgekeerde volgorde, 'Rockfort Rock', 'Guns Of Navarone' en 'James Bond Theme' (de eerste Bond-film, 'Dr. No' uit 1962, speelde zich af in Jamaica).
Tiken Jah Fakoly is zowat de enige Afrikaanse artiest op de affiche van Rototom Sunsplash, maar vertegenwoordigt de moeder van alle continenten zoals steeds met verve, zijn politiek getinte en maatschappijkritische teksten op krachtige wijze overbrengend met zijn hese, beklijvende stemgeluid, ondersteund door twee uitstekende achtergrondzangeressen van zijn overwegend Afrikaanse backing band. Het is achtereenvolgens genieten van 'Le Descendant', 'Plus Rien Ne M'étonne', 'Le Paradis' en 'Africa Wants To Be Free'.
Na de traditionele kledijwissel (het kleurrijke Afrikaanse gewaad wordt ingeruild voor een jeans en T-shirt met vlag van Jamaica) wordt Tiken Jah terug op het podium geklapt voor het innemende 'Tata', waarna hij ons waarschuwt voor 'Quand l'Afrique Va Se Réveiller', iedereen oproept tot "résistance" en het publiek herinnert aan de pijnlijke paradox van zijn continent, dat zo rijk is aan grondstoffen, maar waar de bevolking o zo arm is: "Ce n'est pas normal!" Na 'Les Martyrs' en 'Blaguer Tuer' zingen we met z'n allen een laatste keer uit volle borst mee: 'African Revolution'!
Foto's: © Rototom - Carlo Grippa, Luca Valenta, Tato Richieri & Guillem Chesa
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
