Spiritueel hoogtepunt op Irie Vibes 2018!

VRIJDAG

Als wij vrijdag de festivalweide in Kortemark opwandelen, vallen ons meteen weer enige wijzigingen in de lay-out van het terrein op. De Open Mind Area-tent is verdwenen en het Dub Castle is naar de rechterkant van het terrein verschoven. Op de Mainstage, waar Irie Vibes Roots Rally jury-winnaars Strawl & Black Lion ondertussen al volop aan hun set bezig zijn, springt dan weer een prachtig handgeschilderd doek met een portret van Haile Selassie en een grote leeuwenkop op in het oog.

Strawls laatste wapenfeit was het vorig jaar verschenen 'A Luta Continua', maar daaruit put hij pas in de tweede helft van zijn set. Nummers als 'Babylon Philosophy', 'Rasta Warrior' en 'Judgement', waarvoor hij de Belgische Rootman J op het podium haalt, komen dan weer uit het iets oudere 'Rasta Warrior' (Bushweedmusic, 2014). Met Black Lion beschikt de Nederlandse veteraan na Out Of Many in ieder geval opnieuw over een zeer sterke backingband. Geslaagde opener!

Tijdens de set van Strawl wordt de lucht boven het festival steeds donkerder begint de wind stevig te blazen. Net voor en vooral tijdens de set van Virgin Islands-prinses Reemah gebeurt dan ook het onvermijdelijke: na dagen van absolute droogte en hitterecords gaan de hemelsluizen open. Jammer voor Reemah, die voor de eerste keer op Belgische bodem speelt en door de felle regen helaas een deel van haar publiek ziet verdwijnen en de toetsenisten van de Nederlandse Rude Cut Band in technische problemen ziet belanden. De zangeres houdt het hoofd echter koel en beslist dat het gaat om: "Showers of blessings!". De volhouders krijgen een prima set waarin we heel wat nummers uit Reemah's splinternieuwe album 'Breaking News' herkennen, met 'Fly Away', het positieve 'Give Thanks Everyday' en 'Crowns Upon Your Head' als absolute hoogtepunten. Tegen het einde van haar set is het alweer vrijwel droog, maar blijven felle bliksemflitsen op de achtergrond voor een extra dramatisch lichteffect zorgen. Van deze sterke jonge vrouw gaan we ongetwijfeld nog horen (een uitgebreid interview houd u van ondergetekende no tegoed)!

Afsluiter op vrijdag is Chezidek, die er samen met de Royal Roots Band meteen invliegt met het overbekende 'Inna Di Road', dat voor de gelegenheid gevolgd wordt door een stukje 'Warn The Nation', de original van Yabby You. Chezi lijkt er zin in te hebben en vuurt de ene na de andere hit af. We krijgen nog onder andere 'Feed The Trees', 'Dem A Fight We', 'Vampire', en het door het Nederlandse JahSolidRock geproduceerde 'All My Life', waarbij Chezidek de ene keer de dancehall toer opgaat, om vervolgens weer lekker freestylend wat rub-a-dub in de mix te gooien. In ieder geval de perfecte afsluiter voor de eerste festivaldag. 

Voor diegenen die niet in Kortemark aanwezigen konden zijn: Chezidek opent vrijdag op de Mainstage van Reggae Geel, dus u kunt alsnog herkansen. Doen!

De programmatie van het Dub Castle is tegenwoordig in handen van radioman Jah Frequency aka. Sam Wise, die op vrijdag, na een gesmaakte warm-up door Freedom Sound uit Lokeren, laureaat van de Irie Vibes soundsystem contest eind vorig jaar, met zijn soundsystem Dub-Up Hifi de tent op kookpunt brengt voor de full set van Channel One. Dub-Up Hifi brengt een aangename mix van klassiekers als 'Jah Is My Driver' (Burning Spear) en 'Natural Roots' (Earl Sixteen) en hedendaagse producties waaronder de eerste twee releases op hun eigen label. Geen gepastere gastzanger dan Prince Livijah natuurlijk, de vaste chanter van Jah Youth wiens naam op beide platen prijkt, met 'Red Alert' (7inch) en de AA-kant van Juli Jupter's 'Do Good' (12inch), op riddims van (respectievelijk) Kingston Echo (volgende week op Reggae Geel) en Unlisted Fanatic.

Channel One is veruit het beste DJ/MC duo in de UK dub scene, en heeft alles te bieden wat een sound system sessie nodig heeft. Een onontbeerlijke roots intro (met onder meer 'I Love King Selassie' van Black Uhuru en 'Door Peep' van Burning Spear), eigen werk met 'Zion' van Sista Patyma, vaste waarden als 'Victory Dance' en 'Mistry Babylon', creaties van bevriende producers als Keety Roots en Indica Dubs (het pas uitgebrachte 'Run Come' van Earl Sixteen, in samenwerking met Forward Fever), en natuurlijk heel wat exclusief materiaal. MC Ras Kayleb bewijst andermaal dat hij als veteraan nog steeds een toonaangevende lyricist is, met zijn meeslepende stijl en ronkende leeuwenstem. Geen gebrul, nooit storend, en toch altijd aanwezig. "Guidance and protection!"

ZATERDAG

Op zaterdag worden we aan de ingang van het festival al vrolijk verwelkomd door het mobiele sound system van Serendipity, maar wij haasten ons meteen naar de Mainstage waar lokale held en publiekswinnaar van de Irie Vibes Roots Rally, Feetah en zijn Westfront Band net aan hun set begonnen zijn. Feetah zingt/chant/rapt in een West-Vlaams patois dat voor buitenstaanders zowat onverstaanbaar is, maar maakt dat helemaal goed met de passie die hij in zijn performance legt. Hier staat echt een man op het podium die zijn muziek met hart en ziel brengt en live bovendien stukken overtuigender klinkt dan op plaat.

Dan is het de beurt aan het Gentse Kosmo Sound die met hun mix van volledig instrumentale live dub en jazz een gewaagde maar meer dan gesmaakte set brengen op Irie Vibes. De band put vooral uit hun eerder dit jaar verschenen EP (we herkennen onder andere 'De Viskeuze Cirkel', opener op de Ep en ook van de set op Irie Vibes, 'Tribute To Eli' en de meeuwengeluiden van 'Gelukkig Maar') maar vult onder andere aan met 'Footprints', een cover van de Amerikaanse singer-songwriter en producer Jai Uttal waarvoor saxofonist Ambroos De Schepper even overschakelt op dwarsfluit, het splinternieuwe en vrij experimenteel klinkende 'Rank', of nog de naar Marokkaanse gnawa neigende afsluiter 'Ilam'. Apart maar zeker de moeite!

Voor een eerste vleugje Afrika op Irie Vibes zorgen de Ghanese Gentenaars van Seekaman die een heel arsenaal aan Afrikaanse percussie-instrumenten meegenomen hebben. De band opent met 'Ahoma Nsiah', een stukje aanstekelijke afrobeat. 'Wicked Invention', een nummer over de gevaren van vuurwapens uit hun debuutalbum 'Truth', wordt door frontman Stick Of Moses opgedragen aan Lucky Dube, Peter Tosh en andere reggaeartiesten die vroegtijdig door een kogel aan hun einde kwamen. En ook muzikaal doet dit nummer aan de Zuid-Afrikaanse reggae van Dube denken. Met 'Father Nation' neemt Seekaman dan weer stelling in tegen de grenzen die ons verdelen en dan volgt 'Made Rasta', ondertussen één van de bekendste nummers van de band. Met 'Abotar' krijgen we een stukje Ghanese highlife en afsluiten doet de band, die van geen ophouden weten wil, met het obligate en minutenlange aanhoudende 'Marley Series', een medley van hits van reggaekoning Bob Marley bijgekruid met wat afrobeatinvloeden.

Ook voor de Keniaanse Black Omolo blijven we in Afrika, zij het deze keer dan via Rotterdam. Het is de eerste keer dat we de zangeres, die al een hele reputatie op sound heeft opgebouwd, met een live band zien optreden en dat blijkt een aangename verrassing. Omolo heeft voor de gelegenheid twee piepjonge vlaggenzwaaiers meegebracht die elk een hoek van het podium voor hun rekening nemen als betrof het een concert van Damian Marley. Black Omolo put op Irie Vibes vooral uit haar meest recente EP 'Roots N Dub', aangevuld met twee tracks uit het oudere 'Love Your Life' en dat resulteert de ene keer in heerlijke new roots ('Pressure', 'Ready Fi Di Gideon'), dan weer in een stevige UK stepper als 'Rise & Shine' of ganja tune 'Steamers', een pleidooi voor het "steamen" in plaats van roken. De begeleidende Fiyah Nation Band deed het daarbij uitstekend, enkel 'Salute' vonden wij nogal chaotisch klinken. Afsluiten doet de Keniaanse met 'My Love', alweer uit 'Roots N Dub', maar deze keer een love tune.

En dan is het tijd voor het concert waar wij persoonlijk het meest naar uitgekeken hebben. Daarin zijn we blijkbaar vrijwel alleen, want zelfs de meest doorwinterde reggaefanaten blijken nog niet van Spiritual gehoord te hebben. Ten onrechte want de man blijkt met zijn stem die het midden houdt tussen die van Burning Spear en die van Culture-frontman Joseph Hill, de absolute revelatie van deze festivaleditie. Ook al kent het Irie Vibes publiek nummers als 'Red Eye', 'Ethiopia' of het bekende 'Stand Up To Rasta' nog niet, Spiritual heeft de volledige weide vanaf de eerste noten mee. Dat hij er absoluut geen moeite mee heeft om vergeleken te worden met grootheden als Spear en Joseph Hill bewijst Spiritual met een uitstekende cover van Culture's 'See Dem A Come', en plots leeft Joseph Hill weer… Kippenvel! Spiritual sluit af met het magistrale 'Time Has Come', één van de hoogtepunten uit zijn 'Awakening' album dat vorig jaar verscheen bij VP Records, om dan in de coulissen te verdwijnen. Het publiek schreeuwt echter terecht om meer en we krijgen nog 'Give Thanks And Praise', waarin aandachtige luisteraars wellicht een muzikale hint naar Henry Mancini's 'The Pink Panther Theme' herkend zullen hebben. Instant-veteraan!

In het Dub Castle, waar nu drie uit de kluiten gewassen sound systems staan opgesteld in een halve maan rond ieders controletoren, elk op eigen wijze ontworpen volgens de persoonlijke voorkeuren, zowel op het vlak van geluid als set-up, wat het soundsystemgebeuren ook zo boeiend houdt, worden we 's zaterdags wakker geschud met 'Wake Up And Live'. Ionyouth, lange tijd resident op Kortemarkse grond, maakt een niet onopgemerkte comeback met hun erg zuivere klank, de meest unieke schijven, en bass drops op het juiste moment. Een rist aan chanters passeert de revue, van Missing Link en Juli Jupter tot Prince Livijah en Ras Feel, die gewoon blijven staan voor de nieuwste producties van de Antwerpse studiotovenaar Crucial Alphonso.

Het Franse Kiraden maakt een sterke indruk als one-man-sound, met een solide geluidssysteem (waarvan een deel overgenomen van de vroegere sound van Aba Shanti, met het opschrift "Relatives" op de mids), een sterke selectie en dito stemwerk. Zijn landgenoten van Chalice Soundsystem kampen met technische problemen, maar dat kan de pret niet drukken, dankzij herkenbare roots classics als 'His Imperial Majesty' van Rod Taylor. Ze eindigen deze wederom fantastische editie van Irie Vibes Roots Festival symbolisch met Jah Shaka's 'Revelation 18', en de al even toepasselijke chantings "Very Well, I'm Leaving" van Wailing Souls, terwijl ze de organisatie smeken om volgend jaar opnieuw een afterparty in het leven te roepen, alsof we daar nog nood aan zouden hebben...

Op de Mainstage hebben we hebben enkel nog afsluiters Queen Omega en Andrew Tosh tegoed. De eerste trad de laatste jaren al enkele malen op sound op in ons landje, maar is op Irie Vibes oor het eerst in lange tijd nog eens met een live band te zien. Dat is voor de gelegenheid het uit het Duitse München afkomstige Next Generation Family met onder andere bassiste Sumalee Berlinger en de uitstekende gitarist Daniel Rickler in de rangen.

Omega opent met 'Warning', de combination tune met Sizzla en Capleton over de riddim van Garnet Silk's 'Hard Nut To Crack' die destijds haar carrière lanceerde, maar kiest daarna vooral voor een selectie van recenter werk dat voornamelijk op singles en compilaties verscheen. Daarbij valt vooral op hoe veelzijdig de Trinidadiaanse zangeres wel is (opvallend detail: we spotten tijdens haar set welgeteld één Trinidadiaans vlaggetje in het publiek). Zo bewijst ze tijdens 'I Am Rebel' over een stem als een klok te beschikken, schakelt ze tijdens 'Rocking & Popping' moeiteloos over naar swing jazz en haalt ze haar innerlijke Capleton boven voor het dancehall-getinte 'Local', meteen de afsluiter van een zeer gesmaakte set.

Eerlijk is eerlijk, eigenlijk hadden wij geen al te hoge verwachtingen van Andrew Tosh. We zagen hem jaren geleden eens aan het werk in het Antwerpse Openluchttheater Rivierenhof en waren toen allerminst onder de indruk, maar op Irie Vibes weet de zoon van Peter Tosh ons in positieve zin te verassen. Alleen al zijn opkomst kan tellen, want Andrew komt het podium opgereden op een eenwieler, een gadget waarmee ook Peter zich vaak amuseerde en dat onder andere vereeuwigd werd op de hoes van 'Buk-In-Hamm Palace'. We krijgen een plejade aan Tosh-hits geserveerd, gaande van 'Pick Myself Up' over 'Coming In Hot' en 'Not Gonna Give It Up' tot wereldhits als '(You Gotta Walk) Don't Look Back' (inclusief conversatie met Mick Jagger) en 'Johnny B. Goode', allemaal met evenveel flair gebracht. Enkel aan zijn bindteksten moet Andrew nog wat werken, want veel verder dan: "Very very good!" (ook door Peter zelf vaak gebezigd tijdens zijn live shows) komt hij niet. Het is ook tijdens de set van Tosh dat het stevige gitaarwerk van Next Generation Family gitarist Daniel Rickler volledig tot zijn recht komt. Andrew verdwijnt even van het podium, maar komt nog één keer terug om met 'Legalize It' (vreemd genoeg gevold door wat advies om niet dronken achter het stuur te kruipen) een punt te zetten achter alweer een uitstekende editie van Irie Vibes.

Foto's: © Eyeslikepics, KakelKiekjes & Miek Decleir