"Het was een prachtig moment zaterdagnacht, zwanger van symboliek. Met Michael Rose en Junior Reid stonden er twee zangers op het podium die meer dan wie ook de brug hebben geslagen tussen de rootsreggae van de jaren '70 en de actuele dancehall. Het is een pluim die ook Reggae Geel op de hoed mag steken, in 25 jaar uitgegroeid van een dorpsfuif tot een droomfestival. Zo beleven de 20.000 bezoekers de jaarlijkse hoogmis van de reggae, als een droom."
"Buitenstaanders kunnen zich wellicht moeilijk voorstellen hoe helend zo'n weekend kan zijn, en dan hebben we het niet over de geneeskrachtige werking van cannabis. Hoewel de overvloedige consumptie van het volgens de rastaman heilige kruid de droom natuurlijk nog mooier maakt. Maar zouden ook de talloze boodschappen van hoop, vrede en rechtvaardigheid die de reggae-artiesten als vanouds kwistig over het publiek uitstrooien geen weldadige invloed hebben? Zeker als die boodschap wordt uitgesproken door mensen van hier en betrekking heeft op onze eigen leefwereld."
Hoogtepunten:
- Beljam Showcase met Calabash feat. Factor X, Erick Judah, Ragga Yves, Raggamuffin' Whiteman & Sista G.
- The Internationals (B)
- Mika & Human Race (B)
- DJ Ashanti 3000 (B)
- T.O.K.
"Schitterend programma, prachtige locatie, vlekkeloze organisatie, tropische hitte. En geen drugcontroles. Dit was de beste Reggae Geel uit de geschiedenis."
"Even na middernacht barstte boven Reggae Geel een kort maar krachtig onweer los. De donder hoorde niemand maar de dramatische bliksemflitsen vormden het perfecte lichtspel bij de hoofdact van het festival, Cocoa Tea. "Lightning flash and thunder roll," zong hij toepasselijk, in het typische Bijbelse idioom van de rastaman. Natural mystic, noemen ze dat in Jamaica, het wonderbaarlijke samengaan van natuurlijke fenomenen, menselijke intuïtie en zuivere schoonheid. Naar dit moment was Reggae Geel de hele dag toe gegroeid, oude en nieuwe reggae perfect gedoseerd, jong en oud met elkaar verzoend."
Nieuw:
Locatie licht verschoven, veel meer ruimte voor iedereen.
Hoogtepunten:
- Willi Williams
- Sanchez (40 tunes per uur)
- Beres Hammond
- Ward 21 (beste concert van de dag volgens de toen nog vijftienjarige Natty Shakespear Jr.)
- Tony Matterhorn
- Far West Crew
- High Grade
Afknappers:
- Robert Lee
- Marcia Griffiths (geannuleerd)
"King Shiloh heeft zonder twijfel de meest indrukwekkende geluidsinstallatie in Europa en creëert daarmee een loodzware, massieve maar immer kraakheldere sound. Je kunt probleemloos voor de luidsprekers gaan staan en zelfs nog een gesprek voeren, terwijl de muziek echt wel het hele universum vult. Uitsluitend rootsreggae natuurlijk, maar dan wel van het Engelse soort. En enkel op vinyl, op één platendraaier dan nog, zoals de pionier van alle Engelse roots-DJ's Jah Shaka het King Shiloh altijd heeft voorgedaan. Vrijdagnacht stonden er twee van die sound systems, die om beurten almaar diepere bassen produceerden, begeleid door almaar spirituelere boodschappen van de DJ's."
Nieuw:
- 18" Corner, ingewijd door King Shiloh, nu wel met hun eigen indrukwekkende soundsystem.
- Films en documentaires (slecht beeld, teveel lawaai, niet voor herhaling vatbaar)
Hoogtepunten:
- Marcia Griffiths, queen of reggae (met de band van Dean Fraser, tien jaar later zou ze zich laten begeleiden door het Belgische Asham)
- Jah Shaka (zij het veel te vroeg in de namiddag)
- Far West Crew (met de onweerstaanbare Ras Gunti, tegenwoordig beter bekend van Discobar A Moeder)
- Gentleman
- T.O.K. (ondanks de felle discussie in de aanloop naar het festival, toen mij bijna de toegang ontzegd werd - ik had in de krant stelling genomen tegen de homofobe teksten in de dancehall, in andere landen was T.O.K. om die reden afgevoerd van de affiche; ze zongen die dag 'Fire Man' in plaats van 'Chi Chi Man')
- Luciano (met een naar reggaenormen gladde, perfect afgewerkte show, zoals we er sindsdien wel meer gezien hebben)
Afknappers:
- Bob Andy (ziek thuis gebleven)
- I Threes (Rita Marley en Judy Mowatt hadden geen zin)
"Amper reclame of sponsoring, geen grote namen op de affiche en toch al ruim een kwarteeuw een droom van een festival: dat kan alleen maar in de reggae."
"Het is ieder jaar weer een prachtige droom die zich afspeelt in de bossen van Geel Bel. Je belandt er in een wereld die nog niet bevuild wordt door megasponsors, visueel misschien wel het grootste verschil met andere festivals. Reggae Geel slaagt er na al die jaren nog altijd in om uit de klauwen van Babylon te blijven, om het in rastataal te zeggen. Voor zover de adverteerders al interesse zouden betonen in deze wonderlijke subcultuur. Daarvoor is reggae nog altijd te rebels en omstreden, te onbekend en onbegrepen. Om die reden hoeven de organisatoren trouwens ook niet te rekenen op het lobbywerk van een plaatselijke politicus om subsidies los te krijgen. Terwijl geen ander festival al sinds jaar en dag zo nadrukkelijk de waarden en criteria onderschrijft die aan de grondslag liggen van dat soort erkenning, al was het maar doordat de optredende artiesten van nature een boodschap van vrede, liefde, verdraagzaamheid en rechtvaardigheid brengen. Dat is kort samengevat de droom die Haile Selassie (Ras Tafari) volgens de rasta's wilden verwezenlijken als keizer van het heilige land Ethiopië, en het waren op het podium in Geel ook de vaakst terugkerende woorden. Naast ganja natuurlijk."
"Reggae Geel is ook een perfect multiculturele droom. Je behoort er als jonge, blanke man, toch de archetypische concertganger, niet tot de meerderheid. Naast de vele oudere en vrouwelijke fans die de muziek aantrekt, zie je ook nergens zo veel Afrikanen en Marokkanen. Dit festival viert de multiculturele maatschappij niet alleen op het podium maar ook en vooral op de wei."
Nieuw:
Voor het eerst een BV gespot: Raf Coppens.
Niets dan hoogtepunten:
- Linval Thompson (mijn nummer 1 in 40 jaar Reggae Geel)
- Cornel Campbell (minstens top 10)
- Tappa Zukie (voor de eerste keer in 25 jaar en dit keer wel op niveau)
- The Congos (die sindsdien alleen maar beter zijn geworden)
- U-Brown (in die dagen ook regelmatig te zien op sound)
- Triston Palmer ('Joker Smoker'!)
- Burru Banton (bij gebrek aan Buju)
- Prince Jazzbo (& zoon Ricky Chaplin)
- Ruff Cutt Crew (die alle stijlen perfect beheerste)
Afknappers:
Geen! Voor mij was dit de ideale affiche, stuk voor stuk namen die sinds 40 jaar prominent aanwezig zijn in mijn platenkast.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
