Irie Vibes Roots Rally: topwedstrijd voor toptalent

Prachtig initiatief van 4AD, de legendarische muziekclub in Diksmuide, en Irie Vibes Roots Festival. Sinds het verdwijnen van de Benelux Reggae Contest was er toch een leegte ontstaan in de jacht naar nieuw talent, zoals dat in onze contreien tegenwoordig royaal aanwezig is. In dat verband: big up 'Eigen Kweek' (Studio Brussel) voor de Beljam Special, ook dit weekend. Achter de knoppen stond Christopher Lonneville, een reggaeveteraan die als professionele geluidsman tegenwoordig zowat alle genres extra glans geeft. Geen van de vijf groepen heeft wellicht ooit zo goed geklonken als op deze talentenjacht, in een zaaltje met een perfecte akoestiek bovendien. Het was een cruciale bijdrage tot het welslagen van deze avond. Minstens even belangrijk: het goed opgevolgde tijdsschema. Twintig minuten per band, twintig minuten voor change-over en soundcheck (en voor het publiek een rook- en drinkpauze): als het moet en mensen doen hun werk, gaat het allemaal vanzelf. En je kunt op dat ritme ook met gemak vijf acts programmeren, om rond middernacht de winnaars bekend te maken.

Heartwash hebben we al te vaak gezien om nog verrast te worden. De 11-koppige band van Mola Silla bestaat nu al 16 jaar maar dat garandeert live nog altijd geen constante kwaliteit. De muziek blijft steken in eerder clichématige afroreggae. 'Wandiyateh Moola' (met meezingrefrein en loodzware, Alpha Blondy-achtige baslijn) en 'Yelena' zijn na al die jaren nog steeds de beste nummers. De vaste bezetting van de band werd voor de gelegenheid aangevuld met broers Ketami (Staf op percussie, Nordine op toetsen) maar veel verschil maakte dat niet. Wel blij om hetzelfde koortje te zien als een paar weken geleden bij Seekaman, ook al kwamen beide dames daar een stuk sterker uit de verf. Dat had alles te maken met de kracht, de intensiteit en de vernieuwing van de muziek, drie ingrediënten die Heartwash in Diksmuide jammer genoeg niet kon voorleggen.

Bij Happy Suspended spatte de energie wel van het podium. Logisch misschien, als je rauwe skapunk speelt en het per definitie allemaal niet zo nauw steekt. Simpele teksten, snelle riffs en soms chaotisch getoeter van de drie blazers, die er maar niet in slaagden om tot een soort eenheid te komen. Er waren rare breaks tussen rock-, reggae- en skaritmes, zang ontaardde wel eens in brullen, maar dat kon de pret niet drukken. Rots in de branding was de coole, onverstoorbare drummer, die de teugels van de ritmes gelukkig streng in de hand hield.  Ambiance verzekerd met dit keurig in rode hemden en zwarte broeken geklede West-Vlaamse groepje, zij het misschien niet voor een publiek van kritische (saaie) muziekliefhebbers.

Mijn persoonlijke favoriet (en ik was niet de enige in de jury) heette Chibida. Geen reggaeband maar een Belgische zanger van Congolese afkomst die op een heel bijzondere wijze soukous samenbrengt met afro beat, pop, disco en wel ja, ook een beetje reggae. In het Nederlands dan nog. 'Met Mijn Fiets' is een wonderlijk nummer, gezongen met een zalig accent, en in originaliteit en excentriciteit alleen te vergelijken met Stromae. En wat te denken van Chibida's opener, 'Marina'? Dat moet je echt wel durven, zo'n Vlaamse klassieker aanpakken (gezongen in het Italiaans weliswaar) en meer nog: je helemaal eigen maken, in een briljante mix van jazz en soukous. Chibida heeft in die  korte tijd dus in vier talen gezongen: Frans, Lingala, Nederlands en Italiaans. Hoe vaak hoor je dàt? Vette pluim ook voor zijn saxofonist en de strakke ritmesectie. Chibida is top en verdient dringend meer media-aandacht.

Strawl & Black Lion, dat is een een Nederlandse zanger die al lang bezig is met een uitstekende band achter zich. Het was zonder twijfel de meest Jamaicaanse van alle deelnemers aan deze Roots Rally, en een waardige opener van het grote podium op de eerste dag van het  Irie Vibes Roots Festival. Strawl zelf zong wisselvallig en zou best wat aan zijn teksten kunnen werken. Hij heeft zich duidelijk laten inspireren door de boboshantigeneratie van Sizzla en Anthony B, zowel in stijl als in lyrics, maar voegt daar verder weinig aan toe. Maar wat een band, en 'African Glory' is een instant klassieker. Pas toen de winnaars werden bekend gemaakt, verscheen er voor het eerst een brede lach op Strawls gezicht. Graag meer van dat tijdens de live set. Stuurs en ongeïnteresseerd voor je uitkijken is niet hetzelfde als rasta coolness.

Met Feeta & West Front Band koos het publiek niet alleen voor een lokale band (uit Ieper) maar ook voor de eigen streektaal. Feeta zingt, rapt en singjayt in het West-Vlaams, op zich al een origineel gegeven en genoeg om de interesse op te wekken. Hij ging er ook helemaal voor, werkte zich letterlijk in het zweet, en wist zo geleidelijk iedereen voor zich te winnen.  De finesses van zijn teksten ontgingen mij, als bezoeker uit de verre Kempen, maar titels als 'Pacifist' en 'Groene Vingers' spreken natuurlijk boekdelen. Deze band bestaat amper een half jaar maar heeft toch al een eigen geluid ontwikkeld, met eigen riddims en invloeden. Ik was verder behoorlijk onder de indruk van rapper MC Aldi, hoe kort zijn gastoptreden ook was. Meer samenwerking lijkt logisch. Maar ook zonder gast zal Feeta & West Front Band het Irie Vibes Roots Festival zaterdagnamiddag zonder twijfel meteen wakker krijgen. Zorg dat je op tijd bent.