Alle andere tracks op dit album denk je te kennen maar Pura Vida staat niet in de Riddim Guide (universele gids van riddims en versions), en het heeft ook geen zin om alle oudere platen te checken op zoek naar originals, een bezigheid die in het pre-internettijdperk vaak uren in beslag kon nemen. Deze dubs zijn opgenomen in de herfst van 2017 en dragen titels als 'Krank Skank' en 'Boiling Bass'. Af en toe waait er een stem voorbij, hoog, diep, laag, altijd van de Puraman zelf, die ook het gros van de instrumenten heeft ingespeeld, waaronder de altijd weer etherische melodica, een gedempte trombone (in 'Someday') en 'UFO Synthz'. Met een beetje hulp van de vrienden natuurlijk, Boris 'Bobo' Perck op bas in 'Trance Formation Dub' (toptitel) en Wouter 'Wowie' Rosseel op gitaar in het al eerder genoemde 'Dub My Right'. De gitaarriff in 'Blood Moon Dub' herinnert sterk aan die van Bob Marley's 'Sun Is Shining', maar dan in een totaal ander universum. Vandaar misschien de wat tegengestelde titel?
De algehele sound van deze plaat is vintage Pura Vida, en blijkt bij elke nieuwe beluistering nog rijker dan je dacht. Organische drums met open, heldere cimbalen, in de grote traditie van Black Ark, zware bas, special effects net niet in overdrive, uptempo even intrigerend als in de trage, weemoedige one drop stijl. Lekkere percussie ook en zwevende toetsen. Of zoals Puraman het zelf veel beter uitdrukt op de prachtige, opnieuw zelf getekende hoes:
De plaat zelf is geperst op zwaar kwaliteitsvinyl en heeft dezelfde gebroken witte kleur als de hoes, met hier en daar een paar mysterieuze vlekken. Het is van begin jaren '80 geleden dat ik nieuwe gekleurde vinylplaten in huis haalde, waaronder minstens één witte en één met ondefinieerbare vlekken. Ook een kleine trip down memory lane dus, deze 'Pura Vida… In Dub', en niet alleen om muzikale redenen.
Pura Vida staat vrijdag met The Congos in Het Depot (Leuven) en zaterdag in MEC Staf Versluys (Bredene).
