Collieman: "Het is beter om sommige dingen los te laten en gewoon terug simpeler te gaan leven. Ik heb zelf alleen maar baat gehad bij die filosofie."

Collieman, je nieuwe album heet 'Jungle Code', waarom precies voor die titel gekozen? Collieman: "Ik heb me laten inspireren door 'The Jungle Book' of 'Het Jungleboek', de klassieker van Rudyard Kipling. Het is sowieso een titel die goed in de mond ligt en het sluit nauw aan op mijn visie van onze maatschappij waarin je eigenlijk voortdurend op je hoede moet zijn."

Tussen de release van 'Jungle Code' en je debuutalbum 'The Same Blood' heb je een pauze van ruim vier jaar ingelast. Je was destijds amper zeventien toen je bij Jah Generation begon te zingen, daarna volgde Pura Vida en onmiddellijk daarna nam je je solodebuut 'The Same Blood' op. Is het toen allemaal wat te snel gegaan? Collieman: "In 2013 heb ik mijn laatste concerten afgewerkt met Asham Band en Pura Vida. Mijn agenda was zo overvol geraakt, dat ik terug wat rust en simpliciteit in mijn leven wilde brengen. Ik studeerde, werkte, was met mijn muziek bezig, speelde met het idee om een huis te verbouwen… Ik voelde dat als ik mijn ambities in de muziek wilde waarmaken, ik daar in alle rust mijn volle aandacht moest aan kunnen geven. Op dat moment was ik haast een gevangene geworden van mijn grootste passie. Ik heb dan beslist om een pauze in te lassen, zonder daar vooraf een einddatum op te plakken. Vorig jaar is het dan opnieuw beginnen kriebelen en het resultaat is 'Jungle Code'. Ik ben eerst gaan samenzitten met Kris (Van Hees, trompet, red.) en Mathijs (Duyck, saxofoon, red.), de blazerssectie van Asham Band en vervolgens hebben we de handen ineen geslagen met Dubshelter aka. Manu Genius die ook al verantwoordelijk was voor de mix van 'The Same Blood'. We hadden altijd contact gehouden via internet en hadden de afgelopen jaren heel wat muziek uitgewisseld, dus ik wist dat we min of meer op hetzelfde spoor zaten. Aangezien mijn leven opnieuw een pak rustiger geworden is, was dit het perfecte moment om aan een opvolger voor 'The Same Blood' te beginnen."

Wat is er dan praktisch zoal veranderd in je leven? Collieman: "Wel, om te beginnen ben ik ondertussen afgestudeerd. Ik heb ondertussen ook een zoontje en er is een dochtertje onderweg. In het begin was ook dat aanpassen, maar ik denk dat ik daarin ondertussen mijn rol heb gevonden. En natuurlijk heb ik ook een vriendin die honderd procent achter mij staat, mij ten volle in mijn muzikale ambities wil steunen en beseft dat muziek altijd mijn eerste en grootste liefde zal blijven. Ik werk ondertussen ook als leerkracht zedenleer en natuurwetenschappen en dat levert net genoeg verlofdagen op om me daarnaast ook nog in alle rust op mijn muziek te focussen. Daar gaat 'The Show Must Go On' eigenlijk ook over: de trein van het leven die maar doordendert zonder dat je er controle over lijkt te hebben en je moet constant bezig zijn met dingen waarin je niet noodzakelijk je tijd en energie wilt investeren. Vandaar ook de passage in het nummer: "…got to fix this, finish up that, prepare for tomorrow, would rather sit back…". Met dat nummer wil ik de luisteraar eigenlijk bewust maken van het feit dat het beter is om sommige dingen lost te laten en gewoon terug simpeler te gaan leven. Ik heb zelf alleen maar baat gehad bij die filosofie."

Voor 'The Show Must Go On' heb je ook een talkbox-effect gebruikt. Mij deed dat vooral terugdenken aan de P-funk van de jaren zeventig van de vorige eeuw en de revival tijdens de G-funk van de jaren negentig - denk maar aan 'California Love' van 2Pac & Dr. Dre, maar blijkbaar is het opnieuw een hip gadget. Collieman: "Ja, het is ondertussen al opnieuw in heel wat nummers opgedoken, maar ik denk dat we de hele revival echt te danken hebben aan Bruno Mars die het gebruikte voor '24k Magic'. Dat gezegd zijnde herinner ik mij die hele West Coast rap G-funk periode in de jaren negentig van de vorige eeuw ook nog levendig. Het is een deel van de muziek waar ik mee opgegroeid ben, dus enige knipoog naar die periode mag je er zeker in zien."

Je samenwerking met Asham Band is verleden tijd en voor de komende live shows heb je dan ook een heel nieuwe band samengesteld. Hoe heb je al die muzikanten bij elkaar gezocht? Collieman: "We hebben de band The Collieman Collective genoemd en om op je vraag te antwoorden, daar zijn we, daarmee bedoel ik Kris, Mathijs en mezelf, op een mooie zomeravond onder het nuttigen van enkele trappisten mee begonnen. We zijn wat beginnen brainstormen over de juiste muzikanten voor de sound die we wilden creëren, hebben dan een shortlist samengesteld van mensen waar we het liefst mee zouden samenwerken en toen we hen uiteindelijk ook contacteerden met het voorstel, waren de meesten, enigszins tot onze verbazing, meteen overtuigd. We zijn dan beginnen repeteren en hebben een viertal try-out concerten gespeeld in 2017, onder andere in Openluchttheater Rivierenhof als voorprogramma van Protoje. Er is zeker nog werk aan de winkel, maar deze band heeft zeker potentieel."

Luisterend naar de tracks op 'Jungle Code' is het duidelijk dat je in die vier jaar aan maturiteit en ervaring gewonnen hebt. Hoe kijk je nu terug op je eerdere werk op 'The Same Blood'? Collieman: "Dat blijft natuurlijk een prachtig avontuur. We hebben voor 'The Same Blood' destijds alles samen in één studio opgenomen en dat creëerde toch wel een aparte vibe. Ik denk wel dat de nummers op 'The Same Blood' muzikaal niet allemaal op één lijn lagen, terwijl ik dat gevoel bij 'Jungle Code' absoluut wel heb. Ik hoor natuurlijk ook zelf dat ik ouder geworden ben en wat op een andere manier zing; de zanger die ik nu terug hoor op 'The Same Blood' klinkt nog eerder voorzichtig en timide en tijdens de opnames voor 'Jungle Code' voelde ik me vooral vrij. Nu is vooral de vibe belangrijk voor mij, terwijl ik vroeger constant aan het opletten was of ik wel juist zong. (lacht)"

In 'Still Standing', een statement over je "wederopstanding" na vier jaar afwezigheid horen we je ergens zingen: "Inna Belgium it no easy to be a reggae artist…". Collieman: "Ja, ik heb altijd het gevoel gehad dat het als Belgische reggaeartiest zeer moeilijk is om het ook buiten de landsgrenzen te maken. België is een klein land en dan zitten we ook nog eens met een taalbarrière tussen Vlaanderen en Wallonië en zelfs die "grens" oversteken is al niet evident. Als je dan moet vaststellen dat reggae in landen als Frankrijk en Duitsland echt populair is, steekt dat wel wat. Met dat nummer wil ik echter ook een statement maken en andere Belgische reggaeartiesten een hart onder de riem steken. Kijk, het is hier in België misschien niet gemakkelijk om een carrière als reggaeartiest uit te bouwen, maar we staan er toch nog steeds en doen elk ons ding."

Je zingt nochtans niet in het Nederlands maar in het Engels, wat de zaken op internationaal gebied normaal gesproken toch zou moeten vergemakkelijken.  Collieman: "Tja, ik vrees dat als je het wereldwijd gaat bekijken, veel reggaefans nog steeds Jamaica als referentiepunt nemen en als je dan landen als Frankrijk, Duitsland of zelfs de Verenigde Staten neemt, die hebben zelf allemaal al een grote reggaescene met eigen bands en artiesten, dus zitten die echt nog te wachten op een zanger uit België?"

Voor 'Political Syndrome' heb je een professionele clip gedraaid. Is dat ook met het idee om een groter en internationaler publiek aan te boren? Collieman: "Ja zeker, maar ook om terug een mooie nieuwe start te maken. We leven nu eenmaal in een wereld waarin je er met audio alleen niet meer komt; het oog wil ook wat en het jonge grut doet niet liever dan YouTube afschuimen. En een goedgemaakte clip zet de woorden van een nummer natuurlijk ook extra kracht bij. De clip bij 'Political Syndrome' is een eerste poging, maar ik heb zeker zin in meer."

Nu we het toch over het visuele hebben… Voor de prachtige hoes van 'Jungle Code' deed je een beroep op Missing Link en Juli Jupter. Waarom wilde je precies met hen samenwerken? Collieman: "Ik zag al een tijdje prachtige flyers van hun hand passeren en was werkelijk geïntrigeerd door dat werk en houd erg van de organische vibe die hun werk uitstraalt. Het zijn twee heel kunstzinnige mensen en ik ben zelf wel een kunstliefhebber. Ik heb hen gewoon gecontacteerd met de vraag of ze er iets voor voelden om die hoes te ontwerpen en tot mijn grote vreugde hebben ze positief gereageerd. Ik ben superblij met die hoes, dus bij dezen een dikke big up aan Missing Link en Juli Jupter!"