Horace Andy & The Wall Of Sound @ De Casino

Weinig zangers hebben zo'n rijk gevarieerde back catalogue als Horace Andy. Een dozijn klassieke tunes voor Studio One uit het begin van de jaren '70. 1001 nummers voor zowat alle producers (alleen Lee Perry ontbreekt) en met de beste bands in de decennia daarna. Daarbovenop zijn Massive Attack-repertoire. Een concert van Andy is telkens weer een reis door de geschiedenis van de reggae, en voor de fans uit de begindagen een onweerstaanbare trip down memory lane. 'Fever', 'Skylarking', 'Cuss Cuss', 'Money Money', 'Zion Gate' , 'Problems', 'Ain't No Sunshine' (origineel van Bill Withers): toen de eerste lading Jamaicaanse reggaeplaten hier eind jaren '70 toekwam, waren die songs en riddims er al bij. Ze kregen toen nog alle tijd om zich in ons geheugen te griften, omdat het aanbod even beperkt was als het budget dat je ter beschikking had om een paar vinylplaten in huis te halen. Het zijn waarachtige foundation tunes, nummers die het genre van de reggae mee gedefinieerd hebben. In mijn Top 1000 Aller Tijden zou Horace Andy een van de hofleveranciers zijn.

Live is het altijd afwachten welke sound Andy en zijn band verkiezen. Hij heeft zijn klassiekers opgenomen in heel uiteenlopende versies, voor Coxsone Dodd op vier sporen, met King Jammy's digitaal, met Massive Attack in een heel nieuw muzikaal universum. Ideaal zou zijn om al die stijlen ook live te brengen, en zo de verscheidenheid van de muziek in de verf te zetten. Dub Asante was daar in het verleden ook toe in staat (met uitzondering misschien van het Massive-geluid) maar koos dit keer resoluut voor een naar reggaenormen ongewoon volle wall of sound. Het is een fenomeen dat mij de laatste jaren wel vaker is opgevallen. Sommige groepen proberen hun reggae een rockkleur te geven, met uitgesproken synthesizers en gitaren. Minder drum & bass (in de oude, Jamaicaanse betekenis van het woord), meer power. Met Matic Horns (Henry Tenyue) in een glansrol op trombone. Zijn superieure uitvoeringen van 'Death In The Arena' en 'Roots Natty Congo' zetten in het begin meteen de toon van het concert. Maar in de studio heeft Horace Andy meestal dub gebruikt als backing, muzikaal een stuk spaarzamer dan deze rauwe groepssound maar daardoor vaak ook subtieler. Die finesses hebben we dit keer alleszins gemist. 

Gelukkig  stond Horace Andy er helemaal, uitstekend bij stem, sterk en strijdvaardig. Hij trapte zelfs af met een ijzersterk nummer dat wij niet kenden. 'Must Surrender' blijkt afkomstig van het album 'On Tour' (2008), een relatief recente opname dus. Misschien net daarom het best geschikt voor de zware sound van Dub Asante èn meteen een van de hoogtepunt van de show. Natuurlijk nog uitgebreid genoten van de greatest hits selectie die volgde, en ook van de manier waarop Dub Asante de Massive Attack tunes aanpakte: als de vintage reggaenummers die het oorspronkelijk waren, met heerlijke shuffles op toetsen. Toen 'Spying glass' nog 'Live In The City' heette (Wackies) en 'Man next door' (Andy verslikte zich even van octaaf) een nummer was van John Holt. Mismatch: 'Hymn Of The Big Wheel' over de Shank-I-Sheck riddim, een tune waarvan toevallig geen Jamaicaanse original bestaat.

Opmerkelijk: hoe ouder Horace Andy wordt, hoe meer hij tussen de nummers en in de intro's staat te ratelen over peace & justice, cruise missiles, uitbuiters en onderdrukkers, good over evil. Hij heeft natuurlijk gelijk, zoals je dat van een authentieke rastaman mag verwachten, maar drammen leidt nergens toe, voor zover het publiek het vaak binnensmondse gemompel al kon verstaan. "Lijkt wel Lee Perry," zei Jah Rebel, en zo komt ook Scratch toch heel even aan bod in dit verhaal.

We hadden gehoopt onze zucht naar dub te kunnen stillen met de set van Mad Professor en zoonlief Joe Ariwa, maar dat viel tegen. De Professor maakt er de laatste jaren een sport van om de grote meezingers in de reggae een Ariwa-kleedje aan te meten, en die dan achter elkaar te spelen. Hij durft nog altijd extreem mixen en zet de vreemdste effecten op zijn microfoon maar dat deed hij vroeger wel met zijn eigen oeuvre, en niet met nummers van Bob Marley, Max Romeo of Dawn Penn. En een stelletje hansworsten laten meezingen op het podium? Really? Niet cool, Gekke Professor. Dit was dub die paste bij zijn drug of choice, alcohol, en niet bij de ganja die de muziek in Jamaica ooit leven heeft ingeblazen.