Sista Mika (Sophie Michalakoudis) draait al 30 jaar mee in het Belgische reggaewereldje, en ze heeft nog altijd dreadlocks. Om de paar jaar verrast ze ons met een nieuw album dat telkens totaal verschilt van het vorige, zowel in stijl als in tekst en productie. Mika maakt het je als fan dus niet gemakkelijk. Maar als je de moeite neemt om de platen een paar keer goed te beluisteren, en mee te gaan in haar verhalen en muzikale belevenis, openbaart zich iedere keer weer een wereld van groot vakmanschap en veelzijdige inspiratie.
De enige constante in al die jaren is de stem van Sista Mika. Een beetje theatraal maar net daardoor ook heel expressief. Ze zingt ermee, ze rapt ermee, ze singjayt ermee, ze dicht ermee. De meeste teksten heeft ze zelf geschreven en zijn sterk autobiografisch gekleurd. "J'ai choisi ma propre voie…", zegt ze in het titelnummer, het eigenzinnige spoor dat ook haar muzikale helden hebben gevolgd: Bob, Sizzla, Muta, Buju, Gregory, Ijahman Levi, Israel Vibration... Goeie flow, meezingrefrein, dragende blazers: topnummer.
'Pourquoi Certains...' kreeg een Griekse intro mee en drijft op een mediterraan dansritme. Waarom zijn sommigen arm en anderen rijk? Hebben sommigen geluk en anderen niet? Leeft de ene in vrede en de andere in oorlog? "Je ne trouve aucune réponse, ni de vérité." Een even twijfelende als versterkende tekst. 'Pas Question' wordt dan weer ingeleid met een Spaanse gitaar, die prominent aanwezig blijft in de jazzy riddim. Ik kan een lastpost zijn, bekent Mika in een van de drie nummers die niet van haar eigen hand zijn, maar toch ook: "…le jouet de vos fantasmes, l'objet de vos sarcasmes."
In 'Les Emmerdeuses' geeft de zangeres af op vrouwen die overal hun neus insteken, en zich met je leven willen bemoeien. Het is een soort 3-riddim tune, met een one drop passage, ragga beats en een trager stuk. 'Ce N'est Pas La Première Fois' is een militant chanson over het leven dat je altijd weer op de proef blijft stellen. Maar dat is nog geen reden om de hoop te verliezen, en dat straalt de muziek ook uit. David Corléone, zelf een zeer verdienstelijke reggae- en hip-hopartiest , heeft deze plaat als producer een rijpe, volwassen klank gegeven, met originele arrangementen en onderweg veel kleine traktaties. In 'Résistantes', een jazzy ode aan vrouwen in het verzet, horen we een vervormde stem en gedempte trompet in jaren 30-stijl. 'Cherche Pas À Savoir' kreeg de baslijn mee van 'Guns Of Brixton' van The Clash. (Als het niet vermeld stond in het tekstboekje, hadden we het allicht niet geweten). Het is een pleidooi voor gelijkmoedigheid en leven in het nu, muzikaal erg aanstekelijk met vintage synth effects. 'Elle Est Venue' klinkt als een gebed, zeker tekstueel, en kan maar over één vrouw gaan, ook al benoemt Mika haar niet. Maar kent u nog andere vrouwen die "verschenen" zijn in Lourdes of Banneux? Mooi uptempo elektrodubje in elk geval, en een heerlijk klagend koortje (Corléone en Mika zelf).
Lekkere dub ook achter het sombere liefdesgedicht van de Franse dichter Victor Hugo, 'Demain À L'aube'. Opener 'Alone In Babylon' is een cover van Serge Gainsbourg, over de eenzaamheid van een starlet in Hollywood.
Het gejaagde slotnummer 'Souviens-toi' lijkt een felle afrekening met een oude geliefde, maar het zou ook over een afgezette dictator kunnen gaan. Opnieuw worden we bekoord door de rijk gelaagde productie van multi-instrumentalist David Corléone (bas, drums, gitaar, toetsen), andermaal opgesmukt met elegante ragga beats.
Een album "hors normes" inderdaad (buiten categorie, want met niks of niemand te vergelijken), tot stand gekomen met behulp van crowdfunding. Hoe lang je ook muziek maakt in het leven, zolang het reggae is, zul je alles zelf moeten doen èn bekostigen. Zeker als het waarachtige rebel music is.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
