Ricky Persaud Jr. - Optimistic Bliss (Bongo Boy Records)

Toen zijn broer wat later gitaarlessen ging volgen, volstond het voor Ricky om diens cursus in te kijken, en na heel wat oefenen kon hij op zijn tiende al zowat de hele backcatalogus van Bob Marley naspelen. Niet tevreden met zijn zelf aangeleerde techniek besloot Ricky ook gitaarlessen te gaan volgen aan diezelfde Newark School of the Arts. Geschokt door het plotse overlijden van zijn tutor, jazzgitarist Hayes Johnson, besloot Ricky echter van de ene dag op de andere om zijn gitaar aan de haak te hangen.

In diezelfde periode ontdekte hij de muziek van Billy Joel en ging zich focussen op keyboard en piano. Ricky's moeder die aanvoelde waar het ware talent van haar zoon lag, bleef echter volharden en schreef hem in aan de Mark Murphy School of Music in South Orange, een instituut gespecialiseerd in het aanleren van gitaartechnieken. Het was hier dat Ricky niet alleen zijn gitaarspel perfectioneerde maar ook zijn vocale capaciteiten ontdekte.

Deze 'Optimistic Bliss' is ondertussen alweer Ricky's derde soloalbum en hoewel 's mans mix van pop, jazz, r&b, blues en natuurlijk reggae menig reggaepurist waarschijnlijk te commercieel in de oren zal klinken is het gitaartalent van Persaud Jr. onmiskenbaar en zijn er meerdere genietbare nummers in de tracklist terug te vinden. Opener 'Let Me See' doet nog eerder aan de Latin-rock van Santana denken, maar voor het wat overmoedig getitelde 'Sounds Of A Hit', krijgen we dan toch reggae, zij het dan van het poppy soort waarmee bands als Bony M. of Men At Work in de jaren tachtig van de vorige eeuw wereldhits scoorden. 'Ooh Baby' is dan weer een genietbaar nummer in die typische surf-reggae stijl waar Californische reggaebands het patent op genomen hebben (zie ook 'Jah I Need Your Love').

Origineel en gelukt is 'Reggae Blues', een nummer waarmee Ricky precies doet wat de titel aangeeft. 'Girl Has The Essence' is een onbeduidend ska-niemendalletje, maar Persaud Jr. slaat opnieuw raak met 'It's Alright', een trage dubby love tune. De absolute draak in de tracklist moet toch 'People Of The World' zijn, commerciële reggae-pop die ons zelfs onwillekeurig deed terugdenken aan het foute Duitse eighties-duo Modern Talking (niet echt een ervaring waarop wij zaten te wachten). Hoewel Ricky's gitaar zowat overal prominent aanwezig is, is dat nergens op het album meer zo dan in het met een metal-intro openende 'Goodbye 16', een nummer over verloren onschuld. Titelnummer 'Optimistic Bliss', kreeg dan weer een punkrock-meets- reggae sound en wie heel aandachtig luistert, zal in afsluiter 'Alive' (opnieuw Santana-achtige Latin-rock) nog flarden van de Sleng Teng riddim herkennen.