Rude Walkin' - 7 (Eigen Beheer)

De band werd in 2010 opgericht door drummer Joshwa Klijn (eerder al actief bij de ons verder onbekende groepen Mystic en Small Axe) en trompettist Coen Van Leeuwen (Rohan Lee & The Recipe, Dubcreator...). De naam is een eerbetoon aan Lee Perry en diens gelijknamige klassieker. Wat niet betekent dat Rude Walkin' zou streven naar de sound van Black Ark. Integendeel zelfs: het geluid herinnert eerder aan de heldere, rijk gearrangeerde producties van Steel Pulse, Misty In Roots en andere UK reggae bands uit de jaren '70 en '80.

Neem de opener, 'Believe In The Goodness', zachte, warme ska met inventieve blazerspartijen, fijne gitaarlicks en een cruciale boodschap: "Don't spend your time in madness!".

We maken kennis met het voor reggae ongewone en toch zeer passende stemgeluid van Bryan 'Irie Alien' Tiggeman. Heeft 12 jaar in een rockband gezongen, en dat verbergt hij ook niet. Hier staat een witte Nederlander die trots is dat hij reggae kan en mag zingen. Ik hou van die stem.

Zelfde ingrediënten in 'Eliminate', maar dan roots style, en dus een stuk trager. Opnieuw een typisch rastamanifest ("We will stand and fight…") met een universele weerklank en een actueel tintje. Tiggeman verwijst naar de 1% rijkste mensen in de wereld. Tussendoor horen we het gebrul van een leeuw. Ze zullen ons niet temmen!

Het tempo gaat weer een beetje omhoog voor 'This Beating' (over slavernij, of wat dacht u?), de tune die nog het meest op eigentijdse Amerikaanse reggae lijkt. De blazers krijgen opnieuw een hoofdrol, zonder dat ze de zang of de riddim in de weg staan. In 'I Love You', onvervalste lovers rock, zitten misschien wel de mooiste backing vocals van de plaat, door gitarist Marco Pannenborg (ook afkomstig uit de rockwereld) en multi-instrumentalist Ibo Jacob, een man die al in een tiental reggae bands heeft gezeten (waaronder Rude Rich & The High Notes) en eind jaren '90 een paar coole tunes heeft uitgebracht (op Jamaicaanse riddims) voor het toen erg productieve Nederlandse label Zola & Zola. 

Vier nummers ver en de plaat moet al omgedraaid. Vroeger was vijf toch een minimum, tenzij je Pink Floyd of Mike Oldfield heette. In 'Dreadlox' hanteert Irie Alien voor de enige keer Jamaicaans patois, maar hij doet dat wel functioneel. Het is een ferm en voor velen onder ons herkenbaar statement over pseudorasta's: "You're wearing dreadlocks but you're no rastaman. You don't even know Ras Tafari.". Tell dem! Na al die discussies over culturele toe-eigening ("Mag een witte mens wel dreadlocks dragen? Mogen wij reggae wel goed vinden?") is dit een gedurfde maar wel waarachtige boodschap.

Met 'One Love' worden gelukkig weer alle plooien gladgestreken. De titel had origineler gekund maar het nummer gaat nu eenmaal over one love die de enige true love is. En net als de wereldhit van Bob Marley is dit een vrolijke meezinger, recht uit het hart. Met opnieuw originele blazers, een fijn koortje en in het midden een curieuze break, waarna de tune nog eens lekker op gang wordt getrokken. Ook 'Mr. Politician' is niet meteen de origineelste titel, maar wel weer een klassiek motief in de reggae. De terugkerende tempowissel geeft ook dit nummer heel eigen karakter. Er zit veel variëteit in deze acht tracks.

Afsluiter is een dub van 'I Love You' die smaakt naar meer. Gemixt door Ibo Jacob, gemastered door Arno 'Dubcreator' Goldstein: zou het dat zijn? Ik moest in elk geval denken aan enkele vroege tracks van Dennis 'Blackbeard' Bovell, zo bedreven in sprankelende, vaak spectaculaire dubs. Ik kijk al uit naar een dub-album van deze '7', het derde album van Rude Walkin' (de eerste twee zijn ons compleet ontgaan) en een van de beste, meest inspirerende  reggaeproducties die ons de laatste jaren uit Nederland bereikt hebben.