Excellent concert in KAVKA: waarom Collieman naar Reggae Geel moet

Alweer een review van Collieman? Ja, omdat hij het waard is. Voor de tracklist verwijs ik u graag naar het verslag van Jah Rebel vorige maand, dit is een korte impressie van de topshow in Antwerpen.

First things first: Collieman heeft een geweldige band rond zich verzameld. Met Asham maakte hij vier jaar geleden zijn mooie debuutalbum, en speelde een reeks top ranking concerten. Maar het was wel Asham featuring Collieman, een beetje zoals Sly & Robbie featuring Michael Rose. Altijd een belevenis dus, live en in de studio, maar met een eigen band krijg je natuurlijk een heel andere groepsdynamiek. En in dit geval vooral een andere sound. Jah weet dat ik Asham hoog heb zitten maar ik heb Michael Rose ooit gezien met Mafia & Fluxy, en dat was ook heel goed. Om maar te zeggen dat ik evenzeer genoten heb van de nieuwe Collieman als destijds van de oude.


Waar zitten de verschillen? De blazers (saxofoon en trompet) klinken wat rauwer, vrijer, gedurfder, zonder de mooie arrangementen geweld aan te doen. Ook het tweekoppige koortje is prominent aanwezig, met fraaie, vaak verrassende vocale harmonieën. Absoluut een meerwaarde. Een ritmesectie met een heel andere vibe dan die van Asham, warm en diep. En blij om nog eens vette syndrums te horen. Gitaar en toetsen: ook top. Samen creëren de muzikanten onverwachte tempowisselingen en switchen zo vlotjes tussen lovers, rub-a-dub, dancehall, one drop roots en in de uitgerekte intro van 'Political Syndrome', een instant classic, zelfs eigentijdse nyabinghi. Mooi om Collieman zelf te zien trommelen op zijn conga maar het mag wel wat krachtiger en consistenter. Beat the drums, man!

Ook dubwise serveert de band een nieuw, opwindend geluid, alleszins een verrijking van de Beljam live scene. In 'Standing Firm' hoorden we mooie, vakkundige aanzetten tot jazz en funk. 'Let's Get Funky': onder dat motto werd voor dit concert her en der promotie gevoerd, maar dat nummer kregen we niet te horen. Van het eerste album vertolkte Collieman alleen 'Drama queens', muzikaal amper nog herkenbaar. Het was een van de weinige manco's van deze show. Ik had best willen horen hoe deze band de beste tunes van de Ashamplaat zou interpreteren. En die songs verdienen het natuurlijk om gespeeld te worden. Het zou jammer zijn als Collieman dat prachtige oeuvre nooit meer zou uitvoeren.

Persoonlijk vond ik ook dat zijn stem iets helderder en luider gemixt kon worden maar dat is een kwestie van smaak. Als ik de teksten wil verstaan, luister ik trouwens wel naar de plaat. Maar als je Collieman op zijn best wil horen, de enige Belgische zanger die zich kan meten met de Jamaicaanse zangers en singjays, moet je hem live gaan zien. In een rechtvaardige wereld zou dat ook op der mainstage van Reggae Geel zijn, en dan niet zomaar als opener voor een handvol toeschouwers maar ergens in de vooravond. In andere landen zijn ze trots op de lokale reggaesterren en geven ze die een hoge plaats op de affiche. Wij hebben ook zo'n zanger om trots op te zijn.

Dit concert was het eerste van vier die Smile! dit voorjaar organiseert in KAVKA. Later volgen nog Roots Riders, New Kingston en Lutan Fyah.

Foto's: © Visionz