De organisatie van De Roma had met Jacle Bow, een rockband uit het Brusselse, ook nog voor een voorprogramma gezorgd, maar hun repertoire doet hier eigenlijk weinig (lees: niet) ter zake en verdere details gaan we u dan ook besparen. Een lokale skaband was echt niet te vinden jongens?

Wij hadden tussen een hoop Madness-fans eerlijk gezegd gehoopt een aantal bowler hats (bolhoeden) te mogen ontwaren, maar die kiezen blijkbaar eerder voor een Tommy Cooper-achtige rode fez. Gelukkig maken de strak in het pak zittende bandleden dat euvel zelf meteen goed.
Met 'One Step Beyond' zorgen Suggs en de zijnen gelijk voor een opener van formaat. Het aanwezige publiek zingt, neen brult, de lyrics woord voor woord mee; het soort Night of the Proms sfeertje waar wij eigenlijk weinig mee hebben, maar bon, zo weten we dan ook meteen hoe het voelt om een gemiddelde voetbalwedstrijd bij te wonen.
We krijgen nog een klassieker met 'Embarresment', gevolgd door 'The Prince', een eerbetoon aan de vorig jaar overleden godfather van de ska Prince Buster, waaraan Madness zoveel te danken heeft.
Er mag dan een tienkoppige band op het podium staan, de glansrollen zijn weggelegd voor frontman Graham 'Suggs' McPherson en saxofonist Lee Thompson, met een eervolle vermelding voor toetsenist Mike Barson.
Naast klassiekers uit een ondertussen vier decennia omspannende carrière - nogmaals in de verf gezet met het splinternieuwe 42 tracks tellende verzamelalbum 'Full House: The Very Best Of Madness' - kiest Madness in De Roma ook voor een reeks tracks uit 'Can't Touch Us Now', het meeste recente studioalbum (Universal, 2016) van de band. Eerste traktaat daaruit is de liefdesverklaring 'You Are My Everything', en het is tijdens dit nummer dat ook de gigantisch LED-backdrop voor het eerst oplicht.
'My Girl' werd ooit nog neergepend door Madness-toetsenist Mike Barson, en het is dan ook niet meer dan passend dat hij het nummer mag aankondigen, waarbij blijkt dat hij zowaar een mondje Nederlands kent.
Met 'Mr. Apples' en 'Herbert' gaat het terug richting 'Can't Touch Us Now', maar als Suggs dan opmerkt dat we het in deze donkere tijden ook nog altijd over het weer kunnen hebben, weten we dat het tijd is voor: 'The Sun And The Rain'.
Dan wijst Suggs ons op het grote aantal muziekiconen die ons de laatste jaren ontvallen zijn, en 'Blackbird', alweer een nummer uit 'Can't Touch Us Now' wordt dan ook opgedragen aan Amy Winehouse.
Madness vervolgt met het vrolijke 'Wings Of A Dove' en met 'A Place In The Sun' betuigen ze opnieuw eer aan één van hun grote idolen: Stevie Wonder.
Met 'Shut Up' zorgt de band opnieuw voor een hoogtepunt en dan neemt saxofonist Lee Thompson de lead vocals van Suggs over voor 'Mumbo Jumbo', alweer uit 'Can't Stop Us Now'.
Het dak gaat eraf voor 'House Of Fun', waarna de band met krakers als 'Baggy Trousers', 'Our House' en 'It Must Be Love' (origineel van Labi Siffre) afsluit.
De Roma schreeuwt om meer, en als de band opnieuw op het podium verschijnt krijgen we eerst 'Madness', het nummer van Prince Buster waarmee het ooit allemaal begon, en echt eindigen doen de Britten met 'Nightboat To Cairo'.
Heerlijk avondje nostalgie, maar een uitverkochte Roma is voor ondergetekende toch net een beetje van het goede teveel…
Foto's: ©
Jan Gitanes