"Oh what a day!", betreden we zaal Zappa rond elven, gezellig gevuld maar nooit erg druk. Chalice trakteert ons op hun gekende recept: geen specials of exclusives, weinig sirenes of pull ups, wel stuk voor stuk stokoude roots pareltjes, allemaal op vinyl, en heerlijk klinkend door hun warme Valve soundsystem, verdeeld over twee stacks. Paolo en Youthman wisselen obscure collector's items van artiesten als Freddie McGregor, Don Carlos en Prince Far I af met onvervalste classics als 'World In His Hands' (Enos McLeod), 'Give I Fi I name' (Pablo Moses), 'A True' (Dennis Brown), 'War' (Bob Andy), 'Rasta 'pon Top' (The Twinkle Brothers), 'Jah Glory' (The Itals) en ga zo maar door. Hun enthousiasme werkt aanstekelijk, met de hele familie rond de controletoren (op Irie Vibes waren ook de kinderen erbij) laten ze de menigte skanken (sommigen zelfs molenwieken), genietend van hun old school "coronation" selectie. Af en toe waagt Youthman zich ook aan bescheiden chantings, niet erg hoogstaand maar wel sfeerbepalend. Roots and Culture.
We gaan al lang niet meer naar de kerk op zondag, voor ons zijn avonden als deze de (wekelijkse) momenten van vredevolle ontmoetingen, reflectie en meditatie, love and happiness. En samen met ons honderden anderen die in harmonie samenkomen om te dansen, zingen en reasonen. Voor de organisatie (ondersteund door Reggae Geel Brukout) mocht het gerust ietsje meer zijn, maar het overaanbod aan dub dances in ons land lijkt nu eenmaal een plafond te plaatsen op het aantal bezoekers, al stond hier met Vivian Jones een levende reggaelegende op het programma. "Greetings Belgium!", openen doet Vivian ("Dat is een man!?", grapt Reflexow) met 'Who's Gonna Get Caught' (in de val genaamd Babylon), meteen gevolgd door 'Red Eyes', zonder meer zijn bekendste nummer dat voor de grote doorbraak zorgde in de nineties, released op het platenlabel van Jah Shaka: "Irie!"
De in Engeland woonachtige Jamaicaan, die dit jaar zestig wordt, timmert al ruim dertig jaar aan zijn muzikale carrière, en heeft als uitstekende zanger en begenadigd tekstschrijver ontelbare hits op zijn naam staan, veelal uitgebracht op zijn eigen Imperial House label, en vaak geproducet door Russ Disciple. Zo ook zijn laatste studioalbum 'Ethiopian King', waarvan we naast de titeltrack ook 'Locks And Bread' te horen krijgen, waarvoor hij de sound "low" eist om ons in koor te laten meezingen. Verder in de showcase - zonder dub versies - brengt hij nog twee coöperaties met Russ D, namelijk 'Ancient Blood', met een shout out naar de (Moonshine) "hornsmen" in de lens van Unlisted Fanatic, en het beklijvende 'Carry On', dat we Aba Shanti hier voor het eerst hoorden spelen zo'n twee jaar geleden: "One day, I know there'll be a better day!"
Vervolgens vraagt Vivian Jones ieders aandacht voor 'Fire', zijn aanklacht over de tragische gebeurtenissen in Grenfell Tower in Londen eerder dit jaar. Zijn uitgebreide lover's repertoire beperkt hij tot 'Truly', live and direct gezongen voor zijn vrouw, die spontaan een knuffel krijgt, en tot slot lanceert hij operator Paolo opnieuw met 'Flash It And Gwan'. Het publiek reageert naar zijn mening erg matig, hij vraagt dan ook zelf naar applaus en keert niet meer terug na zijn a capella uitvoering van 'The Gun'; de soundcheck leek alvast langer te duren. 'Physical' (en nog wel een handvol populaire tunes) ontbrak in de setlist, maar dat paste misschien niet helemaal in de sfeer van de avond tot dan toe, al tekende Chalice nadien wel voor een ware stijlbreuk, met een sectie stevige, vaak stemloze steppers tot in de vroege uurtjes, waarbij Keety Roots, hier vorig jaar te gast op hun twintigjarig verjaardagsfeest, meermaals de revue passeert. Wij doen ondertussen wat krachten op en proeven van NiNi's verrukkelijke vegi burgers en Mama Suzie's Jamaican jerk chicken. Ook dat is Roots & Culture.
Foto's: © Visionz
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
