Het is ondertussen alweer meer dan een decennium geleden dat Culture-frontman Joseph Hill (na een laatste concert in de Antwerpse Petrol) het tijdelijke voor het eeuwige wisselde. En dat lijkt zo zijn gevolgen te hebben, want we zien vooral oudgedienden in de zaal. Is het jonge reggaevolkje deze legendarische Jamaicaanse band dan echt alweer vergeten?
Culture dat wil vandaag zeggen Kenyatta, zoon van Joseph Hill, Albert Walker (Joseph's neef) en Telford Nelson (al zowat drie decennia lang de vervanger van origineel Culture-lid Roy 'Kenneth' Dayes) . Voor de backing zorgt de Nederlandse Redemption Band.
Die warmen even op met de Promised Land riddim en dan verschijnen op de drie vocalisten op het podium. Het concert wordt rustig op gang getrokken met nyahbinghi-klassieker 'Jah Pretty Face', een eerste tractaat uit 'Two Sevens Clash', maar dan gaan alle registers open voor 'See Dem A Come', het eerste hoogtepunt in de show.
Culture vervolgt met 'Jah Rastafari' en 'The Land Where We Belong', respectievelijk uit 'Nuff Crisis!' en 'International Herb', maar met een extended version van 'Natty Dread Taking Over' zijn we terug waar we zijn moeten: 'Two Sevens Clash'!
We herkennen 'Why Am I A Rastaman', uit 'Humble African', het voorlaatste album van de band, 'Addis Ababa', en op 'Calling Rastafari', opnieuw uit 'Two Sevens Clash', mag Albert Walker even zijn danskunsten tentoonspreiden.
'Money Girl', een nummer uit 'Culture At Work', ontaardt live in een stukje stevige dancehall. Voor ons hoefde dit niet, maar Kenyatta noemt het enthousiast: "Showtime!".
Dan wordt Redemption-gitarist Jesse ten Cate naar voren geroepen en krijgen we een vrij overbodige versie van 'Redemption Song' te horen. Gelukkig maakt de band deze inzinking snel weer goed door te vervolgen met überklassieker 'Two Sevens Clash'.
Net voor de band van het podium verdwijnt, gaat het dak nog even van de zaal. Het publiek is natuurlijk nog lang niet voldaan en als eerste toegift krijgen we ganja-anthem 'International Herb' dat hier uitmondt in 'Legalize It' van Peter Tosh en kracht wordt bijgezet door talrijke blowers dit nummer aangrijpen als signaal om er eentje op te steken.
We krijgen nog het minder bekende 'Wings Of A Dove' en echt afscheid nemen doet Culture met 'I'm Not Ashamed', nog een laatste klassieker uit 'Two Sevens Clash'. Tijdens dit nummer haalt Redemption-gitarist Jesse ten Cate plots alles uit de kast (lees: speelt lead- in plaats van rhythm-gitaar) en merken we wat we al het hele concert misten. Als dan ook nog blijkt dat toetsenist Iftegaar Abdoelgafoer ook een meer dan begenadigd gitarist is, breekt onze klomp eigenlijk een beetje. Waarom moesten wij al een hele avond naar twee keyboards luisteren en een goede lead-gitaar missen? Geen kwaad woord over deze band, maar toch een tip om mee te nemen jongens!
Wij werden zeker niet van onze sokken geblazen door deze tribute, maar al was het maar uit nostalgie, toch was het fijn om al die klassiekers die jarenlang deel uitmaakten van onze reggaebelevenis, nog eens live te mogen horen.
Foto's: ©
Bart Van der Moeren
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
