Reggae Geel 2017: teveel hoogtepunten om op te noemen

Moment 1: Chronixx zingt 'Smile Jamaica', en iedereen zingt mee. Of toch iedereen die dicht genoeg bij het podium staat. De sound van de main stage werd vrijdag al te vaak verstoord door de loodzware bassen uit de 18" Corner. Aan dat euvel werd zaterdag grotendeels verholpen door de twee van de vier luidsprekertorens in een andere richting te plaatsen maar het blijft opletten met de dominante sound die vanuit het bos over het terrein dreunt. Meer over de 18" Corner in ons tweede verslag. Chronixx bracht naast zijn hits een viertal tracks uit zijn nieuwe album, gelardeerd met fijnzinnige percussie en vorstelijk toetsenwerk. De vrouwelijke backing vocals en Protoje ('Who Knows'!) stonden op band. Afsluiter 'Here Comes Trouble' deed een paar tientallen gsm-schermpjes in de lucht gaan, wat in de reggae voor de rest gelukkig een marginaal fenomeen blijft.
Moment 2: Het absolute hoogtepunt op deze editie van Reggae Geel kwam van een kleine jonge vrouw op het Yard podium ergens laat vrijdagavond. Hempress Sativa kwam voor het het eerst naar Europa en blies meteen haar Belgische fans omver met haar verbale flows. De massale reacties uit het enthousiaste publiek toverden zelfs een glimlach op de lippen van de backingmuzikanten, die dit duidelijk niet verwacht hadden. Orgelpunten in haar set: 'Boom (Wah Da Da Deng)' en 'Rock It In a Dance', beide luidkeels meegebruld door het aanwezige publiek. In de kleinste potjes bewaart men de beste zalf zegt een oud spreekwoord en de 'UnconqueRebel Lioness' bewees niet alleen dat ze haar bijnaam meer dan waard was, maar had waarschijnlijk ook zonder veel problemen de grote Main Stage aangekund. Top show van een topvrouw!
Moment 3: Zon in de ogen, spliffje gerookt, en Duane Stephenson zingt 'August Town', over zijn jeugd in een arme buurt van Kingston, op een riddim van Bob Marley, met een tweekoppig vrouwelijk koortje. Op verzoek van Asadanaki, de beste MC die Reggae Geel ooit gehad heeft, bracht Stephenson als toegift 'Cool Runnings' van Bunny Wailer, Asadanaki's vader. Veel beter kan reggae niet worden, ook al werkten het zoete stemgeluid en de lovers tunes van de zanger sommigen ook op de zenuwen. Wij hoorden vooral een fantastische stem, en dan moest Glen Washington nog komen. In Vlaanderen zou hij een charmezanger zijn maar op riddims van Marley en Studio One klinken zijn zeemzoete liedjes toch een stuk frisser dan de schlagers van Paul Severs of Willy Sommers (Washington is van dezelfde generatie). Miskleun van het weekend: Glen Washington die met een van zijn twee backingzangeressen het tijdloze 'Moonlight Lover' brengt. De vrouw blijkt tevens zijn manager te zijn, en wilde blijkbaar zelf ook even in de spotlights staan.

Catch me if you can

Moment 4: Tijdens 'Macka Splaff', de uitbundige ganja tune van Steel Pulse, verschijnt er plots een volledige regenboog, wat ook de muzikanten niet ontgaat. Niemand ontsnapt nog aan de collectieve energie. Steel Pulse vervolgt met 'Drug Squad', na al die jaren nog altijd een brandend actueel nummer, en 'Don't Shoot', een sterke nieuwe song naar aanleiding van Black Lives Matter. Mijn favorieten ('Handsworth Revolution', 'Prodigal son', 'Ku Klux Clan'...) stonden niet op het programma maar Steel Pulse heeft zijn debuut (!) op Reggae Geel niet gemist. De fans kickten vooral op 'Steppin' Out' en scandeerden luidkeels mee: "Here comes rastaman/Catch me if you can". Zo goed als begin jaren '80 zal het nooit meer worden (#my first reggae show!) maar ik ben blij dat de twee overgebleven leden van Steel Pulse hebben besloten om de Amerikaanse live bombast van de jaren '90 en 2000 achter zich te laten.

Moment 5: Nog net op tijd in de Yard voor een vijfde memorabele moment. De twee Londense dames van Poetic Pilgrimage roepen het publiek op om de vuist in de lucht te steken en in opstand te komen tegen corruptie en onrechtvaardigheid. Het duo gaf eerder al een workshop spoken word. Originele set-up, met naast de twee rappers een dwarsfluit, een percussionist en een draaitafel. Wat hen betreft is reggae onmiskenbaar "rebel music". Ze rijgen hun sociaal geëngageerde teksten aan elkaar in een ritmische flow. Reggae, hip-hop en spoken word worden op kunstige wijze met elkaar verweven. De dames zijn niet altijd even goed op elkaar ingespeeld maar wordt dat ruimschoots goed gemaakt door hun militante houding en aangrijpende poëzie. In 'Rise Up' vergelijken ze de situatie van hun ouders, die als immigranten uit Jamaica kwamen met de huidige situatie van moslims in het Verenigd Koninkrijk, waar zij als ervaringsdeskundigen alles van weten. Uiteraard hebben ze het ook over de ramp in Grenfell Tower, en de wantoestanden die daartoe geleid hebben. De poëtische pelgrimstocht leidt ons langs emotionele nummers als 'You're So Beautiful To Me' en 'Black Girl Twirl' maar eert ook reggae-iconen als Aswad ('Warrior's Charge') en Abyssinians ('Satta Massagana').

Stemmenpracht in oranje blazers

Moment 6: Voor het zesde moment moeten we naar de Skaville Circus. The Silvertones zingen 'Mr. Editor', een ska klassieker uit 1966. Dit is het soort hemelse samenzang dat rocksteady en rootsreggae zo mooi kan maken. Drie verschillende stemmen die samensmelten in een engelenkoor en toch elk hun aparte karakter behouden. Met kinderlijk enthousiasme waren ze op het podium verschenen, twee zeventigers en een zestiger, gekleed in feloranje blazers die hier alleen geduld worden (en dan nog) van Hollandse supporters. Ook de veel jongere zangeres die erbij werd gehaald, droeg een jurk in dezelfde opvallende kleur. Maar wat een stemmenpracht dus, lekker vet naar voor gemixt, zowel in de soul van 'Midnight Hour' en de antieke smachtende ballads als in de reggae van 'Sufferers' Time' en een ijzersterke nieuwe tune van het "upcoming album". Nog een debuut (!!) om niet licht te vergeten. Met dank aan de uitstekende backing door het Duitse Six Nation.

Wie hebben we nog gezien? Iba Mahr. Zoals gewoonlijk opende de immer breed glimlachende Black Youth of Harar zijn set met een stevige dosis consciousness in 'Get Up And Show'. Er werd al meteen duchtig meegezongen en na een cover van Busy Signal's 'Come Over' volgde de onvermijdelijke pull-up bij 'Let Jah Lead The Way'. Nog een handvol lovers tunes ('Love You Girl', 'Will I Wait In Vain') maar het nummer waar iedereen natuurlijk op wachtte, was 'Diamond Sox', ook de titel van Iba's meest recente album. De monsterhit mondde uit in een aanstekelijke medley van 'Bam Bam' en 'Murder She Wrote'. We stonden iets te ver van het podium om de sokken van Iba Mahr goed te kunnen zien, maar er zullen ongetwijfeld ruiten op gestaan hebben.

In de Yard waren we zaterdagnamiddag redelijk onder de indruk van Dionne Reid, een Engelse zangeres die op de beats en riddims van onze eigen Irienation een performance gaf die reggae en dancehall combineerde met rap en r&b. Met Marley's 'Is This Love' en haar eigen 'Stand Firm' kreeg ze finaal iedereen overstag. Ook de strandgasten in de warme baden van het Instituut voor Volkswarmte dat hier stond opgesteld, een haast burleske voorziening die we nog op geen ander festival gezien hadden.

Ook een sterke vrouw: Tessane Chin, de Jamaicaanse winnares van The Voice USA 2015. Zij overdonderde het publiek met een ambitieuze fusiesound van reggae, dancehall, pop en rock. Een stem als een klok (uiteraard) maar ook een band met internationale allure. Erg ongewoon, zeg maar gedurfd, voor Reggae Geel, zo'n gladde, supercommerciële act maar wel top, en het bewijs dat Jamaicaanse muziek een erg breed publiek kan bereiken, zonder de reggaefans (met een open mind) af te schrikken. Als het goed is, is het goed.

Dennis Brown

En dat gold eigenlijk ook allemaal voor Maxi Priest. Een sound op het randje van de bombast (met een overvloed aan lawaaierige stemsamples), ritmes en melodieën die veeleer neigen naar nieuwe soul en r&b dan naar reggae en dancehall, een band die niet alleen in deze genres de sterren van de hemel zou spelen. Met twee Nederlanders in de gelederen trouwens: Ricardo Simons op drums en Leroy Buitendorp op gitaar, beiden ook werkzaam bij Kenny B en afkomstig uit de Nederlandse topbackingband Royal Roots (met dank aan United Sounds voor de info). De deejay waande zich Shabba Ranks, met wie Maxi in de jaren '90 een paar duetten maakte, maar kwam nog niet tot aan diens enkels. En verstonden we dat nu goed: "...use silicone to wind up your Willy"?

Maxi Priest blinkt vooral uit in covers, hoewel zijn grootste hit in de States ('Close To You') een eigen compositie was. Naast 'Wild World' (Cat Stevens) en 'Crazy Love' (Van Morrisson) eerde de zanger ook Dennis Brown met overtuigende uitvoeringen van 'Should I' en 'Sitting And Watching'. De show was bij momenten van een haast ondraaglijke lichtheid maar Maxi's helende stem is nog altijd  intact en de muzikanten deden er alles aan om de muziek spannend te houden. Verdict: geslaagd met kleine onderscheiding.

Gemist: EarthKry (in de gaten houden, zeggen de kenners), Raging Fyah (ieder jaar beter, zeggen de fans), Jah Cure (kut met peren), Capleton (altijd hetzelfde, zeggen zelfs de fans), Notiz Heavyweight Rockaz (een kleine openbaring, vonden sommigen die erbij waren), Runkus (twee plaatsen hoger op de affiche dan vorig jaar), Jesse Royal (naar verluidt slecht bij stem na een slopende tournee), Christopher Martin (gekozen voor The Silvertones), The Heptones (geen zin meer na The Silvertones, en er is ook nog maar één Heptone over), en van bij ons Jamaican Jazz Orchestra en MoodCollector, die met hun grote schare fans wilde feestjes bouwden in respectievelijk de Skaville en de Yard. 

Eerlijk: we hebben ook de hoofdact van deze Reggae Geel gemist, Black Uhuru. Blijven hangen in de Bounce, hoe ongeloofwaardig dat ook klinkt. Maar nergens waren de beats en ritmes zo gevarieerd. Nergens werd er massaler meegezongen, met de nieuwste Jamaicaanse hits maar ook met andersoortige tunes die de vibe van reggae en dancehall onmiskenbaar in zich dragen. De Bounce is terug van weggeweest, en dat is voor een groot deel te danken aan hosts Tommy Milfnikka en het Hollandse Herb-A-Lize It. Zij bepaalden de sfeer in de tent, en die bereikte al vroeg op de dag een kookpunt, om tot diep in de nacht op een broeierig peil te blijven. Maar daarover (en de 18" Corner) leest u morgen alles in ons tweede verslag van Reggae Geel 2017.

Foto's: © Rik De Blick