Als wij vrijdagmiddag op het festivalterrein van Irie Vibes arriveren, moet het festival zich nog opnieuw opgang trekken van de avond voordien, want voor deze jaargang organiseerde Irie Vibes op donderdag ook al Kortemark Congé, een gratis kennismakingsdag voor de buurtbewoners (en de meest hardnekkige Irie Vibes-liefhebbers natuurlijk).
Eerst aan de beurt op de Main Stage is
Brushy One String, de zoon van Freddie McKay, die met zijn repertoire op een eensnarige gitaar ondertussen wereldfaam verwierf op YouTube. Brushy's sound houdt het midden tussen blues en reggae en vormt dus de ideale brug naar het vroegere Handzame Blues Festival, de voorloper van Irie Vibes. We herkennen eigen nummers als 'Life Is For Every Man', 'Boom Bang Deng', 'Play One String' en natuurlijk het overbekende 'Chicken In The Corn', naast covers van onder andere Bob Marley ('Get Up, Stand Up' met een stukje Stalag 17 riddim) en The Temptations ('Just My Imagination'). Ook afsluiten doet Brushy met twee covers. Eerst krijgen we 'Love Is Strange', origineel een rhythm & blues hit voor duo Mickey & Sylvia, maar daarna nog ontelbare keren gecoverd door onder andere Buddy Holly, The Everly Brothers en Kenny Rodgers & Dolly Parton, en echt besluiten doet the one string man met Tracy Chapman's 'Baby Can I Hold You'. Alleen op het grote kale podium van Irie Vibes komt Brushy's act niet helemaal tot zijn recht, maar zet de man als een straatartiest midden tussen het publiek en wij garanderen een spontaan feestje.
Het eerste wat ons opvalt als we de begeleidingsband van Aswad-icoon
Brinsley Forde het podium op zien komen, is dat er van blazers geen sprake is. Het zal een slecht voorteken worden voor wat gaat volgen… Deze 'Tribute To 'Live And Direct'' moest één van de hoogtepunten worden van deze editie van Irie Vibes en het maakt de desillusie na het aanschouwen van dit schouwspel alleen maar des te groter. Geen kwaad woord over Brinsley; de man blijkt nog steeds goed bij stem en loopt over van enthousiasme, maar van een begeleidingsband is hier eigenlijk nauwelijks sprake. Ofwel horen de muzikanten op het podium niet wat ze zelf spelen, ofwel hebben ze nog nooit eerder samengespeeld, maar dit moet één van de grootste wanprestaties zijn die wij in lange tijd hebben moeten aanhoren. We herkennen Aswad-hits als 'Pickin' Up', 'Fire' (waarbij Brinsley zelf het deejay-gedeelte voor zijn rekening neemt), 'Old Time Tradition', 'Can't Stand The Pressure', 'Not Satisfied' en 'Love Fire', maar die zijn niet echt om over naar huis te schrijven. Brinsley kiest er bovendien voor om verschillende van zijn nummers te laten uitmonden in versies of covers van andere artiesten, met als dieptepunt wellicht '54-46 (Was My Number)', dat op Irie Vibes overvloeit in Elvis Presley's 'Jailhouse Rock' en 'Boogie Woogie Bugle Boy' van de Andrew Sister. Moving on!
Waren wij aanvankelijk nog wat op onze hoede voor
The Dubbeez als afsluiter, dan overtreft deze jonge Nederlandse band onze verwachtingen helemaal. Van het nog wat schuchtere beginnende bandje dat wij vorig jaar nog aan het werk zagen op de Yard Stage van Reggae Geel, is op Irie Vibes geen spoor meer te bekennen. The Dubbeez zetten een show neer om u tegen te zeggen, met naast nummers uit hun debuut-EP 'Dubby' ('Mr. Mercenary', titelnummer 'Dubbby', de afsluiter op Irie Vibes, en het bekende 'Hangover'), ook een hoop nieuwe nummers als 'Come In Yah', het energieke 'Hold Us', de hip-hop vibes van 'Love No More' en zelfs een meer dan uitstekende cover van Nina Simone's 'Feeling Good'. Supervette show van een band die u zeker in de gaten moet blijven houden. Respect!
Ondertussen wordt er op Irie Vibes natuurlijk ook gedubd dat het een lieve lust is en in het Dub Castle eindigt het uit Zuid-Afrika afkomstige
Kebra Ethiopia met een ode aan zichzelf, maar lijkt het niet de impact te creëren die de internetfilmpjes deden verhopen.
King Earthquake trakteert ons naar goede gewoonte op tal van zijn stevige, kenmerkende steppers producties, naast tracks van onder meer Maasai Warrior en zijn neefje Dubtronics, op tijd en stond onderbroken voor enkele roots classics als 'Jah Works' van The Gladiators en 'Rat A Cut Bottle' van Lion Youth. Het volume moet flink naar beneden om geluidsoverlast te vermijden, maar Blackboard Jungle stelt nooit teleur en verwent ons samen met
Rootsman op sax,
MC Oliva,
Nish Wadada en ook even
Daba Makourejah aan de mic. Ze pakken onder andere uit met dé dub schijf van het moment, 'Mistry Babylon' van UK Principal (I-tal Soup), wat
Chalice Soundsystem tot twee maal zou herhalen op zaterdag.
Na een grote wolkbreuk net boven het festivalterrein, moet opener
Anthony John het op zaterdag stellen met slechts een handvol geïnteresseerden. De boboshanti uit Saint Ann die tegenwoordig in Frankrijk woont (wat meteen de paar woorden Frans die hij met het publiek wisselt verklaart), laat het echter niet aan zijn hart komen en doet wat elke rechtgeaarde artiest doen moet en dat is een oerdegelijke show neerzetten. Wij zouden zelfs meer zeggen: met Anthony John (op Irie Vibes gebackt door het uitstekende
Dreadless uit Nederland) zorgt Irie Vibes voor de ideale opener van deze laatste festivaldag. We kunnen het dan ook alleen maar "natural mystic" noemen dat net na het begin van Anthony's set opnieuw een stralende zon door de wolken priemt. Openen doet Anthony met 'Won't Lose Track' zijn versie over de Heathen riddim van Bob Marley uit zijn gelijknamige debuutalbum dat ondertussen alweer uit 2006 dateert. Nummers as 'Love', 'Lose Control' en 'Love And Pray' komen dan weer uit 'Step In The Future' uit 2012 en voor zover wij weten de laatste langspeler die van John verscheen. Met 'Feel Good', zet Anthony een uitstekende versie neer over de Kokoo riddim van Rootdown Records, een riddim die wij ons nog herinnerden van het gelijknamige nummer van Jaqee uit 2010. De riddim van 'Problem' herkenden wij dan weer van Ras Shiloh's 'For Once In Your Life'. Afsluiten doet Anthony John tenslotte met 'Global Situation', een nummer dat enkel op 7inch verscheen op het Franse King Sound Music label.
Met het werk van de Zweeds-Ghanese
Roots By Nature zijn wij nog niet erg vertrouwd, maar de man, die er op Irie Vibes wel heel erg als een dubbelganger van Vaughn Benjamin uitziet, blijkt het soort roots te brengen waarbij meezingen niet noodzakelijk een vereiste is en je desnoods uren op kunt mee wiegen. De Redemption Band opent met een instrumentale versie van de Love Fire/Promised Land riddim die zowaar stukken beter klinkt dan wat wij de dag ervoor van Brinsley Forde's muzikanten te horen kregen! Roots By Nature zet in met 'Cry No More' uit zijn gelijknamige EP. Daarna herkennen we ook nog onder andere 'Revelation Time', titelnummer van de gelijknamige EP uit 2016, 'That Day' (uit 'Walks Of Life') en 'Kunta', een verwijzing naar Kunta Kinte, hoofdpersonage uit 'Roots: The Saga Of An American Family', het slavenepos van Alex Haley.
Tijdens de set van
Café Con Leche, het elfkoppige Gentse feestgezelschap dat een mix brengt van onder andere cumbia, reggae, swing, ska, chanson, zigeunermuziek en meer, kiezen wij ervoor om even de innerlijke mens te versterken, maar voor
Mo'Kalamity & The Wizards staan we terug op post. De Kaapverdische zangeres heeft duidelijk een stevige fanbase naar Irie Vibes weten te lokken, maar ook live overvalt ons hetzelfde gevoel dat we ook kregen bij het recenseren van haar laatste album 'Freedom Of The Soul' (waaruit Mo'Kalamity op Irie Vibes ruimschoots put): als de zangeres voor het Frans ('Petit Bonhomme') of Portugees ('Cima Vento') kiest zijn wij helemaal mee, maar haar Engelstalige repertoire kan ons vanwege haar stevige Franse tongval niet bekoren. Over smaak en kleur valt nu eenmaal niet te twisten! Alle lof wel voor begeleidingsband The Wizards, waarbij een speciale vermelding zeker moet gaan naar fluitist en rapper
Yann 'Crazy Flute' Cléry.
Dan is het tijd voor veteraan
Winston Francis, één van de artiesten op deze editie van Irie Vibes, waar wij het meest naar uitgekeken hebben. Francis wordt op Irie Vibes geruggensteund door het Nederlandse
Protesting Soldiers, een uitstekende band die ex-High Notes bassist
Bunn Riley rond zich verzamelde. Voor Winston zelf op het podium verschijnt, is het nog even de beurt aan vocalist
Brian 'Soulmac' Abaisa, die u gerust mag beschouwen als de ontdekking van Irie Vibes 2017. Met zijn soulvolle stem zet Brian achtereenvolgens versies neer van 'Backstabbers' (The O'Jays), 'Monkey Man' (Toots & The Maytals), dat hij laat overvloeien in Desmond Dekker's 'Israelites', en Jimmy Cliff's 'The Harder They Come'. Beter dan dit worden covers gewoon niet! De meester zelf toont zich vanaf opener 'Greetings', een nummer over de Real Rock riddim dat hij vlot laat overvloeien in Barrington Levy's 'Under Mi Sensi' en 'Ragga Love/Uptight' (uit zijn eigen 'Ragga Love' album, maar tegelijk een halve cover van Stevie Wonder's 'Uptight'), meteen de showman die hij is en krijgt in geen tijd het hele Irie Vibes publiek met zich mee. Grote hit 'Mr. Fix It' uit 1968, die meteen ook voor zijn bijnaam zorgde, kondigt Winston aan met de melding dat hij pas bij de coverversie door UB40 de eerste royalties voor dit nummer ontving; geld dat hij meteen in de aankoop van een eerste huis investeerde! Een keer opgewarmd is er aan Winston geen houden meer aan. We krijgen nog de Jackie Opel tribute 'Push Wood', het heerlijke 'I Kill The Devil Last Night' en dan doet Francis de harten van alle lovers rock fans smelten met een geweldige versie van 'Rain From The Sky' (in het reggaegenre onder andere bekend van John Holt en Delroy Wilson, maar origineel een nummer van Burt Bacharach dat voor het eerst vereeuwigd werd door Adam Wade in 1963). Kippenvel! Even is er wat verwarring op het podium, want de show blijkt een stuk sneller te moeten eindigen dan gepland, duidelijk tegen de zin van Winston die gerust nog wel een uurtje zou willen doorgaan. We krijgen nog 'Turn Your Lamp Down Low', een ska-bewerking van het gelijknamige bluesnummer van Muddy Waters dat terug te vinden was op Winston's recente 'Just In Time' album (nog opgenomen met The High Notes). Francis nodigt nog even Protesting Soldiers vocalist Brian Abaisa uit voor een versie van John Denver's 'Take Me Home, Country Roads' en verlaat dan in ware Elvis-in-Las-Vegas stijl het podium. Fantastische maar veel te korte set!
Dan is het enkel nog wachten op afsluiter
Pablo Moses. Die heeft het Franse
Handcart Band uit Marseille meegenomen als backing band. Moses opent met het iets minder bekende 'Give Up' (uit 'Confessions Of A Rastaman'), maar vervolgt met het heerlijke 'Give I Fe I Name' uit 'Revolutionary Dream' en 'Dubbing Is A Must' uit 'A Song'. Met 'Attitude' en 'Living In Babylon' maakt Moses even wat reclame voor zijn nieuwe album 'The Itinuation'. Geen blazers bij Handcart, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de vingervlugheid van de twee keyboardspelers van de band. We krijgen opnieuw twee classics voorgeschoteld met 'A Song' en 'Pave The Way', maar dan is het alweer tijd voor een aantal nummers uit 'The Itinuation', deze keer 'In This Jungle' en 'Mercy'. Dan volgt 'Born To Be Bad' uit 'The Rebirth', de voorganger van 'The Itinuation', en Pablo zal de rest van zijn set blijven afwisselen tussen beide albums. Beetje jammer want de man heeft nog een pak meer classics in petto die we dus niet te horen kregen. Enkel van de afsluiter waren wij al vooraf zeker en ook deze keer koos Pablo Moses voor zijn 'Ready, Aim, Fire'. Wie Pablo Moses op Irie Vibes gemist moest hebben, hoeft trouwens niet te treuren, want op 14 oktober staat de man al opnieuw in de N9 in Eeklo.
In het Dub Castle eindelijk ook wat meer Belgische sounds; zo mag
Jah Mike van
Black Pearl ons in de namiddag vergasten. Hij krijgt het gezelschap van
Missing Link en
Rudy Roots, die hun positieve boodschappen op overtuigende wijze verspreiden.
"Jah is the answer, Jah is the way!", lokt
Lyrical Benjie ons opnieuw naar het Dub Castle, waar
Unlisted Fanatic zijn set opbouwt met roots pareltjes als 'What A Great Day' van Lacksley Castell, 'I Don't Want To Be No General' van Dennis Brown en 'Rasta Have The Handle' van Hugh Mundell, om geleidelijk over te schakelen op eigen producties uit de UFO studio in Antwerpen, waaronder 'Cantankerous' van Parvez. Jammer dat de toekijkende Saimn-I zijn versie op de riddim niet live kwam brengen, en de Jamaicaan Micah Shemaiah (die op het terrein werd gespot) 'Do Right', de single die vorig jaar verscheen op het Sir Runnin' label van Unlisted Fanatic, niet even zelf kwam zingen.
De saxofonist van
Moonshine Horns tekent wel present en fleurt de dubs muzikaal op, zoals bij 'Season For Reason', afwisselend met Lyrical Benjie, rijmend in zijn gekende, religieuze stijl: "Roots & culture, versatile style!". We krijgen ook een pre-release te horen van Disciples met Moonshine Horns die binnenkort wordt uitgebracht, en live gespeeld ongetwijfeld nog beter klinkt. Later op de avond speelt "the mighty"
Entebbe Sound ook nog 'Survivors' van Unlisted Fanatic met de stem van Paul Fox. De Engelsen overtuigen met excellente dub plates en remakes van onder meer 'Dread Out Deh' van Joy White. Chalice antwoordt met statements als 'Richest Continent' van Tena Stelin. Weinig exclusief materiaal, maar altijd een heerlijke vibe bij Chalice. Entebbe krijgt het laatste woord: "Forward ever, backward never!"
Muzikaal gesproken was dit wellicht niet meteen de meest memorabele editie van het West-Vlaamse reggaefestival, maar van één ding ben je in Kortemark altijd zeker: Irie Vibes verzekerd!
Foto's: © Eyeslikepics
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
