The Dubbeez (Olivia): "De bas is nog steeds het eerste instrument waar ik naar luister als ik een nummer hoor. Je hoeft mij maar een titel van een nummer te geven en ik neurie zo de baslijn voor je!"

Quincy, Olivia hoe is The Dubbeez precies ontstaan? Waar kenden jullie elkaar van? Quincy (vocals): "Voor The Dubbeez waren we al actief als Dub Factory… Dat moet ergens in 2012 geweest zijn. Eigenlijk hadden Olivia en haar broer (Earl, drums, red.) gewoon zin om met een bandje te beginnen en via via zijn ze op zoek gegaan naar andere muzikanten. De laatste die de line-up vervoegde was onze zangeres Joanne. In het begin was het nog wat zoeken naar een eigen sound, maar in 2013 hebben we ons dan ingeschreven voor Battle of the Bands en toen we vervolgens ook nog eens wonnen, schakelde alles meteen een versnelling hoger."

Was het van in het begin duidelijk dat het een reggaeband moest worden? Quincy: "Zeker, want de meesten van ons zijn met reggae opgegroeid…" Olivia (bas): "…Vooral Quincy, mijn broer en ikzelf dan. Quincy is bovendien een neef van ons dus het is een beetje een familiegebeuren. De reden waarom ik destijds beginnen bassen ben is omdat ik zo gek was op die lekkere baslijnen die je steeds maar weer in reggaenummers hoort; dus voor mij stond het inderdaad absoluut vast dat het een reggaeband moest worden. Het was alleen nog wat zoeken hoe we precies wilden klinken. Dat is eigenlijk ook de reden waarom we de bandnaam van Dub Factory in The Dubbeez veranderd hebben. Met een naam als Dub Factory voelden we ons eigenlijk teveel verplicht om veel dub te spelen. Bovendien was Dub Factory allesbehalve een unieke naam in het reggaewereldje." 

Quincy zei net al dat jullie met reggae opgegroeide zijn, maar speelde jullie Surinaamse achtergrond muzikaal dan totaal geen rol? Ik denk maar aan genres als kaseko, winti of kawina. Olivia: "Ik ben totaal niet met Surinaamse muziek opgegroeid en moet dan ook eerlijk bekennen dat ik er totaal niets van ken. Maar over reggae mag je me dan weer vragen wat je maar wilt! (lacht)" Quincy: "Bij mij ligt het enigszins anders… Omdat ik vaak bij Earl en Olivia bleef logeren kreeg ik ook die reggae vibe mee, maar ik heb thuis ook wel kaseko en kaskawi meegekregen. Toch kreeg dat reggaevirus ook mij in zijn greep. Ik luister zelf veel raggamuffin en ik denk dat je dat ook wel wat zult horen terugkomen in mijn performance."

Wat de inhoud van jullie songs betreft heb ik de indruk dat jullie de mosterd vooral uit jullie eigen levens halen? Quincy: "Als je daarmee de nummers uit onze debuut-EP bedoelt, klopt dat wel ja. Met de nummers op de EP wilden we het publiek wat beter met ons laten kennismaken." Olivia: "We proberen daarbij wel steeds zoveel mogelijk origineel en vernieuwend te werken. Alcohol, het thema dat we behandelen in 'Hangover' is misschien eerder iets dat je in een dancehall nummer dan in een reggaenummer zult verwachten, maar wij drinken wel eens een glaasje dus waarom zouden we er dan ook niet over zingen? Met 'All I Could Do Was Cry' van Etta James staat er staat ook een cover in de track list; het origineel is een soulnummer, maar we vonden dat zo'n prachtig nummer dat we er onze eigen ska-versie van hebben opgenomen."

Olivia, ik hoef je hopelijk niet vertellen dat er nog steeds iets sensueels uitgaat van een vrouw die basgitaar speelt. Hoe ben jij bij de bas terechtgekomen? Olivia: "Mijn vader was ook bassist. Hij zat vroeger samen met mijn moeder ook in een reggaebandje. De bas is nog steeds het eerste instrument waar ik naar luister als ik een nummer hoor. Je hoeft mij maar een titel van een nummer te geven en ik neurie zo de baslijn voor je! (lacht) Ik zag mijn vader eens optreden in De Kade in Zaandam - ik geloof dat het tijdens een eerbetoon aan Bob Marley was - en toen de band 'Zion Train' inzette werd ik echt gegrepen door die baslijn en wist ik, dit wil ik ook proberen."

Hebben jullie - zoals zovele beginnende reggaebandjes - nog wilde plannen om in Jamaica te gaan opnemen? Quincy: "We zijn in 2014 naar Jamaica geweest. We zijn daar toen een maand gebleven en het was zelfs oorspronkelijk de bedoeling dat we onze EP daar zouden opnemen. Dat is helaas niet gelukt, maar we hebben best veel artiesten ontmoet, studio's bezocht en een hoop ervaring opgedaan." Olivia: "We hebben ook geen plannen om opnieuw naar Jamaica te gaan. Opnemen doen we wel gewoon in Nederland, want we hebben ondertussen geleerd dat het hier ook best kan (in februari van 2017 stapten The Dubbeez alsnog op het vliegtuig richting Jamaica, waar ze in de Anchor Studio aan hun debuutalbum werkten met producers Stephen Stewart en Samuel Clayton, red.)."

Is het voor jullie generatie nog steeds belangrijk om een fysieke EP of een album te kunnen voorleggen? Olivia: "Het is tegenwoordig vooral belangrijk als visitekaartje. Wij zijn een beginnend bandje en als je dan een EP of een album hebt dat je aan festivals of promotoren kan bezorgen, weten zij onmiddellijk wat voor vlees ze in de kuip hebben. Met een EP of een album onder de arm wordt je meteen een stuk serieuzer genomen in de business."

Ik zie hier twee dreads voor me zitten, dus ik moet het vragen… Speelt de rastafilosofie een rol in wat jullie doen? Quincy: "Ik beschouw mezelf niet als rasta, maar ik heb er veel respect voor en kan me ook in bepaalde dingen wel vinden. Maar dat heb ik dus ook met andere culturen en religies. Zolang het om liefde draait is het voor mij allemaal ok! (lacht)"