.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
By Jah Shakespear, Natty & Maïka
De verhuizing van Tour & Taxis naar het Ossegempark is een schot in de roos. Het terrein is mooier dan ooit met overal feeërieke lichtjes, gigantische bomen, gezellige hoekjes, veel ruimte, ontelbare banken en zacht gras om op te zitten. De populaire Rue du bien manger werd opgericht onder de lichtgevende bollen van het Atomium. Het publiek genoot, de sfeer was relaxed en de muziek kwam zo mogelijk nog beter tot haar recht dan vroeger. Couleur Café heeft zichzelf opnieuw uitgevonden maar het voelt even goed als thuiskomen.
35 jaar na het memorabele concert van Peter Tosh weerklinkt er opnieuw reggae in het prachtige oude Groentheater, omringd door hoge bomen van verschillende kleur, dikte en lengte. Op Couleur Café heet dat de Green Stage, het mooiste en gezelligste podium van het festival. Net als in Werchter (Zesde Metaal) mag een Belgische topband hier openen: Pura Vida. Denk nooit: die heb ik al zo vaak gezien. De Puraman heeft intussen een schat aan topnummers gemaakt, en elk nieuw album levert nieuw live materiaal op, dat door de muzikanten met veel goesting en vakmanschap vertolkt wordt. Ook Saimn-I komt even opdraven, de eerste van vele rappers die hier dit weekend hun opwachting maken. Wij staan lekker dichtbij, veel dichter dan we voor de andere acts kunnen komen. Het is nog vroeg en de grote massa staat nog aan te schuiven in de file of aan de ingang van de camping. We weten nu al dat dit een fantastische locatie is.
We blijven hangen bij de Green Stage voor het concert van Kabaka Pyramid, één van onze favoriete Jamaicaanse artiesten van het moment. Vorig jaar zagen we nog een topshow van hem in Gent en ook nu maakt de accurate lyricist indruk. 'Rasta Foundation', 'The Revival', 'Never Gonna Be A Slave', 'Weeping & Moaning': Kabaka heeft al heel wat sterke tunes op zijn naam staan. Hij wisselt vlot af tussen zang en rap en tussen patois en Amerikaans Engels. Zijn sterke flow valt geen seconde stil, de titels spreken boekdelen: 'No Capitalist', 'Worldwide Love', 'Rebel With A Cause'... Kabaka sluit af met onversneden dancehall: 'Phenomenon', 'Lock Down D Place', 'Real Warrior' en het voor Brussel wel erg toepasselijke 'Mr. Politician'.
Ons eerste concert op de Blue Stage, het kleinste podium van Couleur Café, is dat van de Braziliaanse Flavia Coelho. Een sprankelende, sensuele verschijning die roots, dancehall en dub injecteert met ritmes en vibes uit haar geboorteland. Ze speelt zelf gitaar en laat zich begeleiden door een bassist en een knoppenman. Niet Jamaicaans maar wat mij betreft zou Flavia zo op het hoofdpodium van Reggae Geel kunnen. Grappige connectie: een van haar bekendste songs is 'Pura Vida'.
Op de Red Stage (hoofdpodium, mèt reuzenschermen aan beide zijden) brengt Patrice, de Afro-German, vol overgave zijn variant op regga, poppy met een soultoets dus. Een zeemzoete stem maar de grote schare fans is helemaal mee. Toffe, frisse versies ook van 'Bang bang' en 'Wonder Wall'.
De dag begint onder een grijze hemel en met miezerige regen. Maar wij staan al paraat voor de veertien (!) percussionisten van Sysmo. De groep improviseert en creëert opzwepende ritmes die je (bijna) in trance brengen. De dirigenten (afwisselend vanuit de groep) vormen een spektakel op zich. Door middel van subtiele (dans)bewegingen geven ze aan wat ze verwachten van de andere muzikanten (en het publiek!), met een verbluffend en intrigerend samenspel als resultaat. We krijgen het niet over ons hart om voor het einde te vertrekken dus missen we het concert van de Franse reggaezanger Yaniss Odua. We zien nog net de laatste vijf minuten en onze eigen Uman als gast. We aanstekelijke new roots en kijken naar een veld vol dansende mensen. Dit kan niet slecht geweest zijn.
Veel hip-hop op zaterdag, met als opener een strakke, energieke set van Demi Portion. Op de Blue Stage zien we La Dame Blanche, dochter van de directeur van de Buena Vista Social Club Orchestra. De Cubaanse schone komt op met een dikke sigaar in haar mond en overspoelt het publiek met een frisse mix van cumbia, reggae en dancehall. Aanstekelijk, dansbaar en mooi om naar te kijken, er blijft publiek toestromen. Leuke ontdekking!
Intussen is op het hoofdpodium een echte witte dame verschenen. Omou Sangare droeg een flamboyant wit kleed (ja, dat bestaat) dat mooi afstak tegen haar huidskleur. Achter haar stond een Afrikaans-Europese band die een heel eigen, nieuwe fusiesound creëerde, het beste van beide werelden, even rockend en swingend als bezwerend en uitbundig. Gitaar en kora kwamen tot subliem samenspel. Maar hoe rijk en gevarieerd ook de muziek, het was de machtige stem van Omou Sangare die het geheel bij elkaar hield en letterlijk oversteeg. Met liedjes van hoop, kracht en schoonheid want over de ellende in Afrika wil ze niks meer horen. En ook niet over "mensen met problemen" die zichzelf opblazen. Moeders moeten we eren, vrouwen sterker maken. Ze zong het allemaal in haar moedertaal maar nam voor ieder nummer ruim de tijd om haar boodschap te verhelderen. Wat een vrouw, wat een stem, wat een band. Omou Sangare stond pas voor de eerste keer op Couleur Café maar ze hoort hier in alle opzichten thuis.
Onze eigen ster Coely stond vorige week nog op Glastonbury. En dat ze populair is zullen we geweten hebben. Het Groentheater loopt van onder tot boven vol en mensen staan zelfs in de bosjes rondom omdat er geen plaats meer is. Coely geeft een top show. Wat een powervrouw. Ze springt en loopt het podium op en af terwijl ze de ene hit na de andere zingt; 'Can't Get Away', 'Back Down', 'Don't Care' waarbij Dutch Norris haar komt vergezellen. Daarna horen we nog 'Chasing Pavements' waarmee het allemaal begon. Coely eindigt met 'Celebrate', dat ze opdraagt aan haar moeder.
Na Coely is Niveau 4 aan de beurt, het hip-hopcollectief onder de vleugels van Couleur Café, met dit jaar Zwangere Guy, L'Or Du Commun, TheColorGrey, Le 77, Darrell Cole, ISHA, Junior Goodfellaz & DJ Vega. Een verbluffende show waarin elke rapper zijn persoonlijk aandeel heeft. Samen trokken ze ons mee in hun vibe. Fan van hip-hop of niet, dit was een bom.
We blijven even hangen bij het Amsterdamse Jungle by Night, een indrukwekkende groep uit Amsterdam die de eerste stralende zon van het weekend krijgt. Zonder zanger(es), maar die missen we niet in de jazzy show. We wandelen rond op het prachtige terrein en belanden bij Princess Nokia, op het eerste gehoor sterke vrouwelijke hip-hop maar we haken af wanneer we horen dat alle stemmen op tape staan en de muziek gewoon doorloopt als ze niets doet. Uit nieuwsgierigheid gaan we dan maar naar Lil Dicky, bekend van zijn samenwerkingen met andere rappers, zijn hit 'Save That Money' en vooral zijn humor. Plots weerklinkt de Brabançonne door het Groentheater. Het Amerikaanse volkslied vindt Lil Dicky minder geschikt. Lil Dicky heeft een fantastische flow en een onuitputtelijk woordenboek. Maar hij neemt zichzelf en de hele hiphopscene volstrekt niet ernstig. Hij lacht met alle clichés en vooroordelen, met het publiek en met alles wat hem onnozel lijkt. Hij danst en beweegt knullig, zonder zich te generen. Zijn beats komen uit een krankzinnigengesticht maar steken wel verduiveld goed in elkaar. Zijn achterste heeft hij uiteindelijk niet laten zien, zoals hij in het begin beloofde, maar dat kon de wobbelende massa niet deren. Ja, Lil Dicky, groot geworden op YouTube, heeft fans die zijn tunes woordelijk mee rappen. Dat vond hij zelf nog het grappigst. En uiteindelijk ging hij toch in ondergoed op een meisje uit het publiek zitten en dansen (op zijn eigen stuntelige manier.) "Don't press charges please!", riep hij, en gaf het meisje een grote bos bloemen. Zonder twijfel de grappigste artiest die we ooit gezien hebben op dit festival, en het bewijs dat humor en muziek heel soms perfect kunnen samengaan. Give this man a show!
Snel terug naar de mainstage voor Alpha Blondy. Ook al vaak gezien maar betere roots met een Afrikaanse twist hoor je nog altijd zelden. En dan openen met het machtige 'Jeruzalem'. Net als Toots was Alpha Blondy niet altijd even goed bij stem (de leeftijd begint beiden toch parten te spelen) maar hij nam ook uitgebreid de tijd om zijn teksten toe te lichten. "Allah n'est pas un dieu terroriste!", drukte hij ons op het hart. Moord is in strijd met alles waar de Koran, de Thora en de Bijbel voor staan. De inleiding van het profetische 'Crime Spirituelle.' De leadgitaar mocht bij momenten wild scheuren maar nooit ten koste van de diep roots vibes die Alpha Blondy nu al 40 jaar over de wereld verspreidt.
Beste opkikker ooit: de Liquid Cocaine aan de alcoholvrije cocktailbar in een uithoek van het terrein. Met een barman die elk drankje vers en zorgvuldig bereidt, zonder zich te laten opjagen door de rij wachtenden. Nee, er zit geen coke in die cocktail en ook geen cola. Wel gember en een flinke schep kurkuma, in een ideale verhouding met vers vruchtensap. Lekker, en geschikte boost voor de afsluiter van Couleur Café.
Om middernacht verzamelt zowat iedereen aan de mainstage voor Damian 'Jr. Gong' Marley. Een paar jaar geleden stond hij hier met NAS en in 2015 zagen we hem op Reggae Geel maar het blijft een plezier om de jongste Marley (ook bijna 40!) terug te zien. 'Mek It Bun Dem', 'Set Up Shop', 'Justice': Damian vliegt er meteen in met een paar stevige tunes. De show is sterk opgebouwd en tot in de puntjes afgewerkt, zoals we van deze man gewoon zijn. Na 'Affairs Of The Heart', 'Despair' en 'Promised Land' krijgen we een speech over medische marihuana. Samen met zijn broer Stephen kocht Damian een oude gevangenis en veranderde de negatieve omgeving in een gigantische plantage. De video van hun nieuwe combination 'Medication' is er ook opgenomen. Naar het einde van de show zit de obligate brok Bob Marley maar wie anders dan zijn zonen kunnen zulke mooie versies brengen van 'War', 'Could You Be Loved' en 'Exodus'? Als apotheose zingt Junior Gong het prachtige 'Road To Zion' en uiteraard 'Welcome To Jamrock'. Nog één keer ontploft het park. Wat een afsluiter, wat een festival. We kijken al weer uit naar volgend jaar!
PS: Couleur Café moet zowat het meest ecologische festival van het land zijn. 65 Sorteereilanden, 300 eco-stewards, tienduizenden pocketasbakjes, plantaardige bekers, borden en bestek en 1/3 van alle (overheerlijke!) maaltijden die vegetarisch zijn. Ondanks de vele bezoekers zag het park er zondag nog altijd redelijk proper uit. Op een paar mensen die na die hun bekertjes nog steeds in de bosjes gooien lijkt het CC-publiek helemaal mee te zijn met het duurzame verhaal. Big up!