Na de mysterieuze synth intro, waarop Lee Perry vanuit de coulissen reeds aan zijn rede begint, verschijnt "The Master of the Universe" op het podium en neemt meteen even zijn kleinzoon Isayah bij de hand (het zoontje van Omar). Vorig jaar vierde Scratch in een uitverkochte Roma ondertussen zijn 80e verjaardag, en ook op Reggae Geel was Perry van de partij. Hij en het volk lijken er maar geen genoeg van te krijgen, al was de opkomst gisteren niet overweldigend en werd uiteindelijk uitgeweken naar de kleinere concertzaal.
Het jongetje is echter iets te verlegen en onder de indruk om lang mee te gaan in de gekdoenerij van opa Perry, die op zijn gekende wijze raaskalt en orakelt over de muziek, meestal vals, uit de toon en vaak onherkenbaar mompelend, al dollend met het publiek, maar eens te meer creëert de excentriekeling die mystieke, bezwerende sfeer die we van hem gewoon zijn, of is het toch vooral de verdienste van Pura Vida, dat Lee Perry de nodige ruimte geeft, en hem tegelijk in de juiste richting loodst?
Bregt De Boever, frontman en bezieler van Pura Vida, houdt zich vrij afzijdig, terwijl hij het geheel orkestreert, zorgt voor de nodige vocale ondersteuning en zich uitleeft op allerhande slaginstrumenten. Bassist Boris 'Bobo' Perck lijkt volledig hersteld van zijn armblessure en vormt samen met drummer Xan Albrecht de stevige ruggengraat van de groep, naast gitarist Wouter 'Wowie' Rosseel (Jamaican Jazz Orchetsra), toetsenist Bos Debusscher en een driekoppige blazerssectie, bestaande uit trompet (Mathieu Vilain), trombone (Pieter De Naegel) en alt sax (Yorgi Gritzelis). Deze lijkt wat weggestopt, althans in vergelijking met Pura Vida zonder gastzanger, maar nu zijn alle ogen natuurlijk gericht op Lee 'Scratch' Perry.
Met 'The Super Ape Strikes Again' maakten ze samen een steengoed album dat vorig jaar werd uitgebracht op het Lost Ark Music label van Pura Vida (waarvan de naam uiteraard geïnspireerd is op de legendarische Black Ark studio van Perry in Jamaica), maar daar kregen we gisteren bitter weinig uit te horen, althans voor zover wij die nummers live kunnen onderscheiden, want Lee Perry houdt zich meestal niet aan vastgelegde lyrics. Gelukkig neemt Bregt de backings voor zijn rekening, waardoor bijvoorbeeld 'Dread Lion' van The Upsetters toch hemels mooi klinkt, in combinatie met de raadselachtige rijmelarijen van de Super Ape zelf: "Dreader than Dread!"
De goede verstandhouding tussen de twee vrienden straalt ervan af, en de waardering is wederzijds. Lee Perry is trots op deze samenwerking, Pura Vida is niet zomaar zijn begeleidingsband, maar veruit de beste waarmee hij de laatste 15 jaar rondtoerde. De sound van Pura Vida past dan ook perfect bij de baanbrekende producties van Perry uit zijn gouden jaren zeventig, wat helemaal tot uiting komt bij 'Ketch Vampire', al zeker met geluidsman Mad Professor (Ariwa). Na een aarzelend begin kreeg die de sound helemaal goed, lekker warm en dubby zoals Pura Vida moet klinken met Lee Perry, maar de mixing was zeker niet feilloos, en hij overdreef af en toe met echo's en effecten.
Het hoogtepunt van de show situeert zich op het einde met het frivole 'Soul Fire' van op Perry's classic album 'Roast Fish Collie Weed & Corn Bread' uit 1978. Is dat dan zijn grootste hit, of toch afsluiter 'Disco Devil' op de riddim van het wereldvermaarde 'Chase The Devil' (Max Romeo), ook van de hand van Lee Perry, zoals zoveel reggae hits uit Jamaica. Ook van Bob Marley wordt wel eens gezegd dat die zijn beste tijd kende onder de vleugels van de Upsetter, al raakte die relatie vertroebeld wegens financiële twisten over auteursrechten. Desalniettemin krijgen we als bisnummer 'Sun Is Shining' geserveerd, of wat daar tekstueel van overblijft, maar gelukkig is daar steeds weer Pura Vida to the rescue, de melodie mooi door Bregt gebracht met zijn melodica.
Foto's: © Björn
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
