David Rodigan doet zijn goesting in Vooruit

Altijd een genoegen om High Grade bezig te zien, met Jay als superieure juggler en Kinja in de rol van immer enthousiaste MC. Ook al speelden ze in Gent vooral gloednieuwe Jamaicaanse tunes, poppy dancehall, die mij wat doet denken aan een dancehallversie van reggaeton. Wat op zich een latin interpretatie was van 90ies dancehall. De kruisbestuiving blijft blijkbaar duren. Niet echt mijn kopje kruidenthee in elk geval, ik zet die muziek thuis nooit op. Maar wel fascinerend om te zien hoe pop in Jamaica blijft evolueren, en hoe moeiteloos High Grade die nieuwe stijl integreert in de eigen sound. Kinja lijkt na 15 jaar nog altijd de teksten te kennen van alle nieuwe nummers, wat hem toelaat om energiek te reageren en met de volumeschuif te spelen. Hoogtepunten waren als vanouds de dub plates, met killers van Sizzla, Damian Marley, Kabaka Pyramid en Morgan Heritage, wiens 'Down By The River' tekstueel was toegesneden op de stad aan de Schelde. Grappig om dat Antwerpse blufwerk te horen in het hol van de Gentse leeuw.

High Grade nam afscheid met Collie Buddz' 'Blind To You', een onverhulde uithaal naar de haters die David Rodigan de voorbije weken over zich heen kreeg. Sound system pionier Lloydie Coxsone zei in een lange rant dat Rodigan te weinig respect toont voor de Jamaicaanse DJ's en artiesten die de weg hebben gebaand, en als bevoordeelde blanke man met de pluimen gaat lopen. Het is een beschuldiging die ik al vaker heb gehoord in de reggae, zij het nooit in Jamaica zelf. Daar beseffen ze maar al te goed wat whiteys als Chris Blackwell en David Rodigan voor hun muziek betekend hebben. Natuurlijk is Lloydie Coxsone op zijn manier een cruciale figuur geweest in de geschiedenis van de UK reggae en soundsystem wereld, en heeft hij daar nooit echt brede erkenning voor gekregen. Wie wel van zijn generatie, buiten Rodigan? Maar nijd en afgunst doen afbreuk aan de one love die Coxsone zelf pretendeert uit te dragen als rastaman. Nog iets wat je in deze kringen wel vaker tegenkomt.

Ik weet niet of het door Rodigan's hoofd speelde toen hij op het podium verscheen. Vlak voor de set gearriveerd, meteen daarna weer weg. Geen tijd voor (en wellicht nog minder zin in) interviews. Hij trapte af met Johnny Osbourne, Alton Ellis en Phyllis Dillon, drie stokoude tunes die zo vlak na High Grade meteen een heel andere vibe creëerden. Maar dat had misschien ook te maken met de geluidsproblemen. Hoge en middentonen kwamen enkel nog door de monitors waardoor in de zaal een doffe basklank bleef hangen en de zangpartijen werden weggedrukt. Volgens mij lag het aan Rodigan zelf en het duurde in elk geval veel te lang voor het probleem was opgelost. 

David Rodigan pronkte vooral met dub plates van Chronixx, Protoje en Ward 21, artiesten die hij recent ontmoet heeft voor zijn radioshow. Hij vindt nog altijd dat hij nieuwe muziek moet promoten, zegt dat ook iets te nadrukkelijk, en gaat daar redelijk ver in. Blijkbaar zit hij nu in een grime/dubstep fase, en Rodigan geneert zich ook niet om daar een kolderesk danspasje bij te zetten. Van de teachings die hij in het verleden vaak meegaf over de tunes was dit keer weinig te merken. Hij werkte zich vooral in het zweet door voor de sound op het podium te paraderen. Ik onthoud van die "new music" vooral de spectaculaire versie van 'Woman Is Like A Shadow' (The Meditations).

We hoorden ook een paar nieuwe Jamaicaanse riddims, in een soort Sleng Teng vibe van de 21ste eeuw, en Rodigan vroeg als gebruikelijk onze speciale aandacht voor de "elders", in dit geval Gregory Isaacs, met een unieke dub cut van 'Oh What A Feeling' (hij probeerde vergeefs om het publiek te laten meezingen) en Yabby You & King Tubby. Na anderhalf uur kregen we als uitsmijters een dub plate van 'Who Knows', het stokoude 'Never Grow Old' van The Maytals en een exclusieve mix van Bob Marley's 'Is This Love'. In die volgorde, wat een goed beeld geeft van de al dan niet bewuste willekeur van de selectie.

Respect voor David Rodigan omdat hij schijnbaar gewoon zijn goesting deed, en enkel muziek draaide die hij zelf bijzonder vond. Maar een echt feest is het nooit geworden. Daarvoor was het wachten op The Heatwave en nog later Soul Shakers, met de Beljam David Rodigan (en meer) Tommy Milfnikka.

Volk? Minder dan verwacht, de grote zaal amper half gevuld. En weinig of geen jongeren. Zelfs ik voelde mij niet oud in dit gezelschap. Zullen er in de toekomst nog subculturen bestaan? Zullen jonge mensen zich nog zo willen en kunnen verdiepen in muziekgenres dat ze er ook voor naar buiten komen, naar concerten, DJ-sets en festivals gaan? Of is het omgekeerde waar, en is er gewoon teveel te doen in reggae en dancehall? Een mens denkt wat af op weg naar huis.