Vrijdag
Wij trappen het festival af op vrijdag met Rocksteady On The River, een matinee-riviercruise op de Thames in het gezelschap van
Christopher Ellis en
Bitty McLean. Aan boord van de Dixie Queen, een nagebouwde paddle steamer of raderstoomboot zoals ze ook in drommen op de Amerikaanse Mississippi ronddobberen, is het gezellig druk en brengt deejay
Lucky Cat Zoe al wat leven in de zaak met een selectie van bekende en minder bekende ska- en rocksteady tunes.
Wat ons meteen opvalt is dat we toch vooral een wat ouder overwegend blank, maar wel internationaal, publiek aantreffen en dat zal ook op de andere events tijdens dit Paasweekend hetzelfde blijven. Met de aanwezigheid van
Johan Tackx (Reggae Geel) en
Youri Van Driessche (die op donderdag zelf op de affiche stond) is België trouwens mooi vertegenwoordigd op het festival.
Rond de klok van tweeën is er dan eindelijk wat beweging te zien op het podium. Eerst aan zet is
The Magic Touch, een band uit Berlijn, die daarna ook nog als backing band zal blijven fungeren. We krijgen onder andere een cover van 'Safe European Home' van The Clash en 'Teardrops' uit hun debuutalbum 'Love & Hate & Politricks'. Instrumentaal kunnen de Duitsers ons wel bekoren maar de vocale capaciteiten van frontman
Käptn zijn net iets te beperkt.
Een kleine drie kwartier later is het dan de beurt aan Christopher Ellis en de jongste zoon van rocksteady legende Alton Ellis, brengt op gepaste wijze ode aan zijn vader met een uitgelezen selectie van diens hits. We genieten van nummers als 'Girl I've Got A Date', 'Ain't That Loving You (For More Reasons Than One)', 'Let Him Try', 'Breakin Up' en meer. Hoogtepunt van de show is Christopher's versie van 'Im Still In Love With You' dat hij voor de gelegenheid laat overvloeien in Althea & Donna's 'Uptown Top Ranking'. Feest!
We krijgen nog 'You Make Me So Very Happy' en 'Weeping Willow' en dan verdwijnt Ellis van het podium. Gelukkig is er nog ruimte voor een bisnummer en dat wordt het uptempo ska-nummer 'Dance Crasher'.
Voor wie ondertussen benieuwd geworden is naar wat zo'n riviercruise voor de rest nog te bieden heeft, kunnen we melden dat we eerst door de iconische Tower Bridge varen om vervolgens een traject af te leggen langsheen de Docklands, het voormalige havengebied van Londen dat ondertussen tot een hippe woon en zakenbuurt is omgetoverd. We passeren onder andere de Millennium Dome en Greenwich waar ditzelfde weekend de Tall Ships Regatta plaatsvond en dus talloze oude zeilschepen liggen aangemeerd en over en weer varen. Al dat moois kan echter niet voorkomen dat de deining van de Dixie Queen ook wel minder aangename effecten kan hebben.
Maar terug naar de muziek, want daarvoor zijn we tenslotte naar Londen afgezakt. Het is ondertussen de beurt aan Bitty McLean en die vliegt er meteen in met 'In And Out Of Love/Taxi To Paris' uit zijn 'The Taxi Sessions' album, meteen gevolgd door het uptempo ska-nummer 'Your Heart'. Met 'Cruising' zorgt Bitty dan voor een waar belevingsmoment, gevolgd door het geweldige 'To Fall In Love' uit 'On Bond Street', zijn ondertussen klassieke album dat hij de avond hiervoor nog integraal opvoerde in The Jazz Cafe, een nummer dat hij vandaag opdraagt aan veteranen als The Pioneers, Prince Buster en Jackie Mittoo. Een echte superster herken je aan het feit dat hij of zij ook live de hoge noten kan halen die op plaat hoort en dat hij nog steeds on top of his game is bewijst McLean met het magistrale 'Walk Away From Love'. Dan krijgen we een cover van Desmond Dekker's 'Fu Manchu'. Ook eindigen doet Bitty met een cover, deze keer zijn geweldige 'Dedicated To The One I Love', origineel van The "5" Royales maar ook bekend in de versie van The Shirelles en natuurlijk The Mamas & The Papas.
Natuurlijk hebben we nog recht op een bisnummer en ook dat wordt een cover, deze keer Justin Hinds' 'Here I Stand'. Een beetje misselijk maar meer dan voldaan stappen we terug van boord aan de Tower Millenium Pier. Wij houden het vandaag voor bekeken maar voor de liefhebbers is er nog onder andere een show met Roy Ellis of de Axis vs Sounds & Pressure all-valve sound system soundclash. Op naar zaterdag!
Zaterdag
Ook op zaterdagmiddag moeten we opnieuw aan de Tower Millennium Pier zijn, want de Dixie Queen is vandaag het decor voor de Trojan Thames Cruise met lovers rock icoon
Carroll Thompson die een ode brengt aan Phyllis Dillon.
De boot is net iets minder gevuld dan gisteren, maar dat geeft wat meer ademruimte en daar hebben wij alvast niets op tegen.
Als de band het podium betreedt krijgen we meteen de riddim van 'Perfidia', de grootste hit van Phyllis Dillon te horen. Carroll verklaart altijd al een grote fan van de zangeres geweest te zijn en blijkt ondertussen ook al een album vol Dillon-covers klaar te hebben.
We krijgen nog 'Picture On The Wall', 'Stay Away', en 'Love The One You're With', dat laatste natuurlijk origineel van Stephen Stills, maar ook bekend in de versie van The Isley Brothers. 'Why Did You Leave Me' is een nummer dat Phyllis destijds opnam met Alton Ellis en voor ze 'It's Rocking Time' inzet informeert Carroll nog snel even of we niet teveel last hebben van het schommelen van de boot. Daarna volgen nog 'The Love That A Woman Should Give', het in een heerlijke dub eindigende 'Boys And Girls Reggae', en dan last de zangeres even een ouderwetse pauze in.
Als Thompson terug op het podium verschijnt weet ze te melden dat ze tijdens de pauze verzocht werd om haar eigen 'Hopelessly In Love' te vertolken en dat er tijdens dat nummer een huwelijksaanzoek zal plaatsvinden.
'Midnight Confessions', het volgende nummer, blijkt dan weer één van Carroll's eigen favorieten uit het oeuvre van Dillon en voor het ska-nummer 'Tulips And Heather', origineel opgenomen met Boris Gardiner, gaat Thompson dan helemaal terug naar de vroegste periode in de carrière van Phyllis Dillon. Hoogtepunt in de show is 'On The Right Track' en na 'Living In Love (One Life To Live)' verdwijnt de zangeres opnieuw in de coulissen. We zijn ondertussen al opnieuw aangemeerd, maar hebben blijkbaar toch nog recht op één bisnummer en dat wordt 'Eddie Oh Baby', Dillon's antwoord op Eric Donaldson's 'Cherry Oh Baby'.
Voor het volgende evenement, Trojan Reggae Chartbusters, moeten we in een hele andere buurt van Londen zijn, maar voor we naar de Islington Assembly Hall afzakken, nemen we eerst nog even de tijd om de innerlijke mens te versterken. Wat ondergetekende betreft ben je niet in Londen geweest als je niet op zijn minst één keer een Indische curry hebt geprobeerd en in Islington is Massala Zone wat dat betreft zeker een aanrader.
Als wij in de Assembly Hall, een feestzaal uit de jaren dertig van de vorige eeuw die ons wat aan de Antwerpse Roma doet denken, arriveren, is het feestje daar al in volle gang. Openingsact
Mighty Cosmics hebben we niet meer meegemaakt, maar ook het Franse
65 Mines Street, dat een mengeling brengt van ska, rock en zelfs een snuifje disco, hadden we liever aan ons voorbij zien gaan.
MC en deejay van dienst is
Dapper Dan: half piraat, half bellenman, only in the UK! Wij zijn hier vanavond voor de veteranen en eerst aan de beurt is
Owen Gray, misschien iets minder bekend bij het grote publiek, maar wel met een carrière van bijna 60 (!) jaar op zijn actief. De band, een samenraapsel van muzikanten waartussen wij Soothsayers trompettist
Robin Hopcraft, Basque Dub Foundation bassist
Iñaki, gitarist
Stephen 'Marley' Wright en drummer
Barry Prince (Twinkle Brothers, Misty In Roots...) herkennen, opent met een instrumentale versie van de Take Five riddim.
Ook wij zijn eerlijk gezegd niet enorm vertrouwd met het oeuvre van de man en het eerste nummer dat we herkennen is 'Patricia', een ode aan zijn vrouw, en destijds de eerste single op Chris Blackwell's Island Records label. Gray was een tijd lang de mentor van Millie Small en nam ook de ode 'Millie Girl' op. We krijgen nog 'Where Were You On My Wedding Day' en dan volgt 'On The Beach', een nummer over Sir Coxsone's Downbeat dat te boek staat als de eerst "special". Afsluiten doet Gray met de heerlijke roots track 'Natty Bongo' en dan is het alweer de beurt aan
Dave & Ansel Collins.
Het duo opent met 'Just My Imagination', een cover van de The Temptations en ook 'Ain' Too Proud To Beg', is origineel van diezelfde Temptations. Met 'Monkey Spanner' zorgen Dave en Ansel voor een eerste hoogtepunt. Dan verlaat Dave Barker even het podium en neemt Ansel Collins het roer over. We krijgen eerste een versie van Prince Buster's 'My Heart Is Gone', gevolgd door een werkelijk lamentabele versie van Jimmy Cliff's 'The Harder They Come'. Daar had Ansel dus beter vanaf gebleven. Met 'Sunday, Monday' stelt Collins ons nog één van zijn meest recente producties voor en als dan Dave Barker terug op het podium verschijnt, weet iedereen meteen hoe laat het is. We krijgen nog het geweldige 'Shocks Of Mighty' en het onvermijdelijke maar o zo geweldige 'Double Barrel' en dan moeten beide heren plaatsmaken voor
The Pioneers.
Al meteen als Jackie Robinson en George Dekker het podium opkomen, merken we dat de show nu een versnelling hoger geschakeld is. Wat volgt is een plejade aan Pioneers hits als daar zijn: 'Let Your Yeah Be Yeah', 'Starvation', 'Time Hard' en 'Give A Little, Take A Little', de cover 'Papa Was A Rolling Stone' - daar heb je die Temptations weer - allemaal met evenveel flair gebracht en met als absolute hoogtepunt en afsluiter Pioneers superhit 'Longshot Kick De Bucket'.
Als bis krijgen we nog het gelijkaardige 'Jackpot', maar echt veel heeft die encore niet meer om het lijf.
Voor ons zit onze eerste editie van het London International Ska Festival - volgend jaar aan de dertigste (!) editie toe - erop. Wij hebben in ieder geval intens genoten en kunnen initiatiefnemer en drijvende kracht
Sean Flowerdew dan ook niet genoeg complimenteren. Top event, met top entertainment op toplocaties!
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
