Unity: Van Jamaica naar Londen en Italië - Reggae gone international!

Bij het binnengaan van de zaal bleken Resonators er al aan begonnen te zijn. Zelf leerden we deze 9-koppige band uit Brighton amper een tweetal weken geleden kennen via hun nieuwste album 'Imaginary People'. Hun muziek zweeft tussen dub en roots en wordt vooral gekenmerkt door het typische geluid van de stemmen van zangeressen Kassia Zermon en Faye Houston.  Geen frontman maar twee frontvrouwen dus in deze groep. 

Een up-tempo baslijn, subtiel gitaarwerk en twee stemmen die elkaar perfect aanvulden. 'Sweet Love Affair' was de ideale binnenkomer en deed ons meteen zin krijgen in de zomer. Misschien was het de zweverige sound, maar wij dachten spontaan aan die andere Engelse zangeres, Hollie Cook. 'Papa Daddio', met heerlijke blazerspartij, had dan weer even goed een samenwerking tussen Zap Mama en Fat Freddy's Drop kunnen zijn. 




'Come Through' werd aangekondigd als de nieuwe single en begint met een kaal drum en bas ritme waarop zangeres Faye Houston een eerste keer laat horen hoe diep ze kan gaan met haar stem. De song ontwikkelt zich gaandeweg en de rollende bas maakt stilstaan vrijwel onmogelijk. Ook het daaropvolgende 'Healer' steunt op diezelfde dromerige sound en werd prachtig in harmonie gezongen met de gitarist als derde stem. Wij waren al fan toen we het album voor de eerste keer hoorden, maar live werd dit alles naar een nog hoger niveau getild. Het enthousiasme van de twee vrouwen op het podium werkte aanstekelijk, de sound was fris en opwindend en de acapella uithaal die Faye Houston op een bepaald moment liet horen deed elk haartje op onze armen overeind staan. 

Als eerste groep van de avond was de duur van de show jammer genoeg vrij kort, maar mochten er nog festivalorganisatoren op zoek zijn naar een oerdegelijke band kunnen wij deze Resonators alvast aanraden. Ze verdienen wat ons betreft een hoge plaats op de affiche! 

Bekomen van al dat goeds deden we op de tonen van oude (Wailing Souls) en nieuwe (Jah9) reggae die weerklonk uit de vernieuwde soundsystem van Giraffe Sound die een behoorlijk indrukwekkende upgrade gekregen heeft. De toren die opgesteld stond oogde indrukwekkend en klonk, zelfs met de versterkers nog grotendeels dichtgedraaid, veelbelovend. 

Voor we het wisten stond de Franse Homegrown Band echter al op het podium. Na een korte instrumentale intro verschenen The Mighty Diamonds op de melodie van 'Parting Time', al was het een ietwat ingetogener feest in afwezigheid van Fitzroy 'Bunny' Simpson die naar verluid een beroerte gehad heeft. Hij werd vervangen door een ons nobele onbekende die duidelijk jonger was dan de andere twee heren op het podium. 

Misschien was het die afwezigheid of het hoge tempo aan het begin van de set, maar het geheel kon ons niet meteen overtuigen. Mogelijk waren we ook nog steeds te hard aan het nagenieten van het vorige optreden. Het was pas bij songs als 'Have Mercy' en 'Right Time' dat het enthousiasme in de zaal en op het podium weer in stijgende lijn ging. Zo hard dat één van de keyboards zelfs van de sokkel viel. Aan klassieke songs nochtans geen gebrek. 'Them Never Love Poor Marcus', 'Pass The Kouchie'… ze passeerden allemaal de revue en toch raakten wij nooit helemaal in de vibe van het optreden. Het duurde tot de bisronde, die volgende na een lang applaus, tot wij weer mee waren. De door Tabby en gitarist Kubix akkoustisch gebrachte versie van 'Long Time' klonk intiem en bracht ons wel meteen in de juiste stemming. Met 'Shame And Pride' en heerlijk uitgesponnen '4000 Years' knoopten The Mighty Diamonds en Homegrown band op die manier toch nog een indrukwekkend einde aan hun optreden. 

Hebben we er van genoten? Uiteraard, maar we hebben The Mighty Diamonds ook wel al beter gezien. Wat ons betreft had de volgorde van de line-up gerust omgedraaid mogen worden. Eerst de klassiekers en dan het jonge talent. 

En "jong" talent was er in overvloed, want na The Mighty Diamonds was er nog Paolo Baldini die vergezeld door vier MC's en zangers (de tweelingsbroers van Mellow Mood, Andrew I en Jules-I) twee uur lang eigen producties door de nieuwe sound van Giraffe blaasde. De uit Italië afkomstige Paolo Baldini dreef het volume op en wist ons te verrassen met een boeiende, live gedubte set waarin wij enkel de riddim van Hempress Sativa's Boom (Wah Da Da Deng) herkenden. De vier meegereisde MC's leefden zich uit op de frisse, Jamaicaans klinkende producties en wisselden eigen werk af met improvisaties en af en toe een 'cover' (Baby Cham's 'Ghetto Story' en Sugar Minott's 'Herbsman Hustling'). Wat ons betreft zou dit niet misstaan in het bos van Reggae Geel of op Irie Vibes. 

Het was in ieder geval de perfecte afsluiter van een avond waar verschillende generaties aan bod kwamen en waar weer maar eens bewezen werd dat reggae letterlijk de grenzen overstijgt.

Foto's: © Bart Van der Moeren & Visionz