Thievery Corporation maakt van uitverkochte AB de tempel van I & I

Sommige mensen vinden Thievery Corporation te ambient, te glad, overgearrangeerd. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Fantastisch concert in de AB (4/3), heel afwisselend, met Rob Myers en Rob Garza achter de knoppen, bas, drum, gitaar/sitar, drie zangeressen en twee zangers. Elk nummer perfect ingezet en afgerond, even mooi en rijk als op plaat, maar dan met een stevige shot live power en sporadisch wat extended play. En dat is misschien wel wat me als reggaeman een beetje dwarszit. Er is bij Thievery geen ruimte voor improvisatie. Concerten beginnen stipt op tijd (no problem!) en de setlist wordt nauwgezet afgewerkt. De enige interactie met het publiek gebeurt binnen het tijdsbestek van de nummers. Zelfs de vocalisten laten zich soms verrassen door het abrupte einde, alsof ze nog wel wat verder willen jammen. Strictly drum & bass to wind up your waist, maar zo ver komt het niet. Ja, Thievery Corporation maakt dub maar niet JA style, en zelden à l'improviste.

Maar de bas graaft wel diep, en 'Hash' Vyas struint onvermoeibaar over het podium, zich goed bewust van zijn centrale rol. Jeff Franca drumt in sprankelend samenspel met percussionist Javier Miranda, die ook verrassend 'The Heart's A Lonely Hunter' voor zijn rekening neemt, de Barry Manilow-achtige tune die Thievery ooit opnam met David Byrne (Talking Heads). Myers en Garza geven de nummers kleur, diepte en rijkdom met welgemikt sample-, beat- en scratchwerk. Rob Myers bespeelt zijn sitar even ruig als zijn gitaar, in de stomende opener 'Forgotten People' en de lounge-hit 'Lebanese Blonde' (een blondje uit Libanon maar ook een heel goeie hasjiesjsoort), de enige bescheiden meezinger in de set. Parra-Pa-Paa. 

En toch zijn het uiteindelijk altijd de stemmen die de show stelen. Notch brengt, in pure Jamaicaanse rootsstijl - met onvervalste rasta lyrics - 'Richest Man In Babylon' (uit het gelijknamige album), 'True Sons Of Zion' (ambient reggae), 'Strike The Root' (one drop), 'Weapons Of Distraction' (niveau Junior Reid in zijn allerbeste dagen) en 'Drop Your Guns' (mijn favoriet, live en in de studio), vier toptunes uit het nieuwe album 'The Temple Of I & I.' Ook al een titel die geen twijfel laat bestaan over de belangrijkste inspiratiebron van Thievery Corporation trouwens.

Even Jamaicaans is Racquel Jones, die met haar dancehall reality poetry niet hoeft onder te doen voor Lady Saw of Queen Ifrica. Mr. Lif vertegenwoordigt de hiphop en hij doet dat live net iets te enthousiast om cool te zijn. Maar wel stevige tracks natuurlijk, in your face, 'Ghetto Matrix', 'Fight To Survive' (beiden uit het nieuwe album) en het al wat oudere 'Unified Tribes'. Black power!

Met de zangeressen van Thievery is het altijd een beetje wegdromen. Natalia Clavier en Loulou Ghelichkhani (ook in het Frans) verheffen de rijkelijk opgesmukte dubs naar een etherisch niveau en geven het strakke mannelijke combinatiespel een zachte, fragiele vrouwelijke toets. Hoogtepunten: het heet zinderende 'Heaven's Gonna Burn Your Eyes' (Clavier) en het filmische 'Sweet Tides' (Loulou). Zalig.

Topshow dus, bijna tè goed, of in elk geval zonder dipjes, foutjes en geïmproviseerde verlengstukjes. Geen reggae vibes (al was het maar omdat het rookverbod in de AB tegenwoordig superstreng wordt gehandhaafd), geen reggaepubliek (misschien juist om die reden, dat de vertrouwde sfeer ontbreekt) maar wel reggae sounds, reggae lyrics en reggae vocals. En check zeker ook die nieuwe plaat, 'The Temple Of I & I'. Topalbum. Bijna tè goed.