De Smile! Bob Marley Birthday Special is in enkele jaren uitgegroeid tot hèt reggae event van de winter, zeker sinds de fusie met de Bob Marley Birthday Bashment in Geel. Met reggae uit alle tijden en van alle genres, en alle sistren en bredren die daarbij horen.
Hoezo, er zijn geen subculturen meer? TRIX (Antwerpen) liep zaterdagavond bijna helemaal vol voor een subcultuur (upcultuur?) die op zich al bestaat uit verschillende subculturen. In de ene zaal dub en roots, in de andere dancehall en aanverwanten en in de hal ska en rocksteady. In de patio en de omringende gangen komen al die mensen elkaar tegen, vrienden van vroeger en nu, de positive vibrations die we kennen van de zomerfestivals. Mama Suzy heeft al haar Jamaicaanse specialiteiten meegebracht maar naast haar kun je ook loempiaatjes en kroketjes eten, en daarnaast de beste vegan wortelcake van de wereld, of een ital energy ball, met een zelf gebrouwen theetje. Ik doe op Smile! altijd veel meer geld op dan op andere concerten en festivals, maar ik doe het met de glimlach.
Smile! (aka. Bob Marley Birthday Special) wordt op gang getrapt door MoodCollector, Nederlandstalige pretska uit het hart van de Kempen. Met 'Mujeres' sluipt er ook een Spaanstalig nummer in de set, en 'Rudie Time', een ode aan de seksuele opwinding, is volledig in het Engels. MoodCollector heeft pas een nieuwe EP uit, waarvan de eerste single 'Morgenstond' zaterdag het hoogtepunt vormde van de openingsact. Er lijkt aanvankelijk geen uitgesproken zanger te zijn, elke muzikant laat vocaal van zich horen. Maar geleidelijk neemt de zwierige trombonist van de driekoppige blazerssectie de meeste zanglijnen voor zijn rekening, en herinnert ons eraan waarom we hier deze avond met honderden mensen samenkomen: "Hiep hiep hoera voor Bob Marley!"
Jah Mason gaf ons een show zoals we van hem mogen verwachten: rustige zangstukken afgewisseld met stevige one drops. Ganja tunes als 'Mi Chalwa' en 'High Grade' passeren de revue, en vooral bij 'Farmer Man' bewees Jah Mason nog meer eens een bevlogen smoker en promoter te zijn. Naast onder meer 'Wheat & Tears' kregen we uiteraard nog zijn grootste hits 'Hill Vibes' en 'My Princess Gone', dat voor de gelegenheid naadloos overging in 'Turn Your Lights Down Low', zijn ode aan de koning van de reggae.
Manudigital is naast riddim maker bij onder andere Flash Hit Records en muzikant voor een hele rits artiesten vooral bekend geworden als internetfenomeen. Zijn 'Digital (Kingston) Sessions', 'Back Inna Days' en 'Inna Mi Room' videos zijn telkens hits op de sociale media. Ik had dan ook verwacht dat hij hier met zijn keyboard en materiaal zou staan, maar het bleef hier toch eerder beperkt tot het opleggen van de riddims en toevoegen van wat geluidseffecten. Niet dat dat de pret kon drukken, want Tony Curtis en Jigsy King hadden er duidelijk zin in. Beginnen deden ze meteen op de Real Rock riddim, met vooral een indrukwekkende versie van Junior Murvin's 'Cool Out Son'. Daarna bleven de riddims uit de nineties in sneltempo komen: Corduroy, Action, Frog, Sleng Teng, Showtime, Faith (zouden ze weten dat die gemaakt is door een batty boy?). Natuurlijk kon ook hier een Bob Marley tribute niet ontbreken met deze keer 'Concrete Jungle'. Dat Tony Curtis werkelijk alles aankan, bewees hij door ook nog te overtuigen met impressies van Alton Ellis ('Rocksteady'), Bitty McLean ('Walk Away From Love') en Ini Kamoze ('World A Music'). Fantastische zanger naast een soms krankzinnige deejay met een rockstone voice.
Jigsy King is nooit een panlat geweest maar het spandex-shirt zette zijn dikke buik wel erg sterk in de verf, en de gescheurde Johnny-broek zou er rond blanke benen echtwel marginaal uitzien. Maar vestimentair komen Jamaicanen overal mee weg. Zij zien er altijd cool uit, hoe kitscherig ook hun outfit. Ik kon trouwens ook Jigsy's stem goed verdragen, brutaal brullend over de digitale riddims. In mijn herinnering was Tiger eind jaren 80 de eerste deejay die zijn stem zo zwaar op de proef stelde, en brulde als een razende leeuw. Daarna had je Burru Banton en Jigsy King, en daarna pas Bounty en Buju. De set kreeg daardoor toch een nostalgische dimensie. Jigsy King was op zijn manier een pionier en nam mij samen met Manudigital en Tony Curtis (helemaal uit het oog verloren, nochtans een mooi boeketje tunes in mijn verzameling) mee op een aangename trip down memory lane. Ik zal nooit meer zeggen dat er in de nineties geen goeie reggae werd gemaakt. There's a time and place for everything (Hugh Mundell) en mijn tijd om vroege dancehall te waarderen is nu pas gekomen. Overigens sprak (schreeuwde) Jigsy King zijn bewondering uit voor de Rode Duivels ("In 2018 worden jullie wereldkampioen!") en haalde hij een tegenstribbelende Mikey G op het podium, de promotor, voor een zeer terechte dankbetuiging. Zonder hem zou deze Smile! er niet zijn.
U zult mij misschien niet geloven maar het meest heb ik genoten van de set van TLP, na middernacht in de grote zaal. De grootste reggaehits van de 21ste eeuw (wat een lust om die allemaal achter elkaar te horen), aangevuld met een paar klassieke riddims (altijd goed om even te aarden), en dan via Londen naar hip-hop met een JA flavour en de stem van Chronixx. Ergens in het midden zat het stralende hoogtepunt, de beste reggae tune van dit decennium: 'Who Knows'. En dat allemaal in een bruisende mix zoals alleen een ervaren club-DJ die kan serveren, en die we in de dancehall zelden of nooit te zien krijgen (of Tommy Milfnikka moest achter de knoppen staan).
Het was lang geleden dat ik TLP nog gezien had, en ik weet dat niet iedereen hem lust, maar ik heb een uur lang genoten, en stilletjes meegezongen met tunes waarvoor sommigen mij allicht veel te oud achten.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
