Ondanks een gebroken rib, opgelopen tijdens een concert in Frankrijk, loste Capleton afgelopen dinsdag de verwachtingen ruimschoots in, en liet hij de Gentse Vooruit meezingen, -brullen en -zwaaien als in zijn beste dagen, met de juiste vibe en het nodige vuurwerk.
Nog steeds laat Capleton Jah Thunder - één van de overige telgen van David House - opdraven om het publiek op temperatuur te brengen, maar hij lijkt het laatste decennium niet veel progressie geboekt te hebben en kan ons niet echt overtuigen, behalve met 'Fire', zowat zijn enige hit, op de populaire 'Martial arts' riddim uit 2002 (origineel samen met Capleton dan nog). In een vijftal nummers durende passage gebruikt hij daarnaast de Night Nurse riddim, brengt een lovers tune "for the ladies" ten berde, en dropt meer dancehall met 'Mosquito', inclusief hilarisch dansje.
"Now it's fire time!", verdwijnt Jah Thunder van het podium, terwijl één van de crewleden nog even komt meedelen wat we via de sociale media reeds vernomen hebben; hij haalt er zelfs een rastaman van hier bij om "in onze taal" te vertellen dat Capleton geblesseerd is: "…but it will still be fire!" Een belofte die Capleton helemaal nakomt, met behulp van de uitstekende Prophecy band die ook enkele getalenteerde zangers bevat, getuige daarvan de lekkere roots die ze in het begin brachten.
Na een bombastische intro verschijnt 'King Shango' luid aangemoedigd on stage, en houdt ons meteen in zijn greep met onder meer 'Mashing Up The World' (vanop het classic album 'Still Blazin''), vijftien jaar na de hoogconjunctuur van Capleton en zijn generatiegenoten nog steeds brandend actueel. Hij roept de (halfvolle) Balzaal meteen op om de "lighters" boven te halen, iets wat hij nog vaak zou herhalen, zoals het the Fireman betaamt, of hoe één van zijn vele bijnamen luidt. Rond de eeuwwisseling werd hem ook de titel van 'Prophet' toegedicht, omdat hij het had over: "Bombs fi drop inna Manhattan…", rijmend over "Bin Laden", twee weken voor 9/11.
"Cyaan cool!" We krijgen geen tijd om af te koelen want daar weerklinkt 'That Day Will Come' al, dat zoals de meeste nummers een paar keer teruggehaald wordt, en voor een eerste kleine ontploffing zorgt in de zaal: "Who do you think you are?" Meteen daarna is het reeds tijd voor die andere wereldhit uit de hoogdagen van de new roots, waarvan het refrein uiteraard uit volle borst door het publiek wordt meegezongen: 'Jah Jah City'
Capleton lijkt ter bescherming wat steviger ingepakt onder zijn rastagewaad, en is door zijn opgelopen blessure niet in staat om de springerige show te bieden die we van hem kunnen verwachten, maar het belet hem niet om een kwalitatieve performance neer te zetten, een eerder ingetogen optreden met verschillende new roots tunes die we hem nooit eerder live hoorden brengen, meestal helemaal uitgezongen. Zo krijgen we er een paar te horen uit 'I-ternal Fire', met als uitschieter zonder twijfel 'Acres', maar ook de klassiekers natuurlijk, like 'Raggy Road' op de herwerkte Satta riddim, of 'Why Do The Heathen Rage'.
Vaak bouwen de intro's vocaal en instrumentaal op naar een korte, hevige climax, waarbij soms maar een flard van het refrein gespeeld wordt. Wat volgt is een chaotische pull up, waarbij de muzikanten onmiddellijk hetzelfde of het volgende nummer op de setlist inzetten, of de riddim dubwise gaande houden, terwijl Capleton het publiek toespreekt (zonder homofobe boodschappen nota bene).
Hij waagt zich toch aan een sprongetje tijdens een korte maar krachtige ragga tirade, in de vorm van een medley waarbij de producties elkaar in snel tempo opvolgen. We herkennen onder meer 'Dem No Like Me' en 'Who Dem', maar met twee handen in de lucht keren we al gauw terug naar 'Who I Am', om af te sluiten met 'Rock Stone', een eigentijdse samenwerking met Sizzla en Stephen Marley, wiens stemmen door het keyboard worden weergegeven.
Capleton en The Prophecy band komen nog één keer terug voor een langgerekte versie van 'Jah Protect Us', waarbij hij ons oprecht uitlegt waarom hij hier vanavond toch op het podium staat, ondanks "a broken rib": "It's not about the money, the popularity or the fame. It's about the fans." Daarmee verovert hij natuurlijk alle harten in de zaal, en met nog enkele onnavolgbare a capella's bevestigt the Fireman andermaal dat hij nog niet uitgeblust is. More Fire!
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
