No-Maddz leggen de nadruk op de eerste lettergreep van hun bandnaam in N9

Na onze kennismaking met deze vernieuwende jonge Jamaicaanse band twee jaar geleden op Reggae Geel, trokken wij met veel zin naar Eeklo om ze nog eens opnieuw aan het werk te zien.

Groot was dan ook onze ontgoocheling om te moeten vaststellen dat van de vijf bandleden er slechts twee (O'neil Peart - gitaar/vocals, Christopher Downer - drums) aanwezig bleken. Hoewel men ons een hele reeks verklaringen op de mouw probeerde te spelden, bleek de waarheid een stuk simpeler, want een simpele blik op de Facebook-pagina van de band wees uit dat de voltallige band zich amper een week eerder wel in Japan bevond.

Dit soort toestanden zijn in de reggae allesbehalve nieuw, maar er zou tenminste eerlijk over gecommuniceerd mogen worden. Als er slechts twee bandleden van een crew van vijf aanwezig zijn - wat daar ook de redenen voor mogen zijn - zet dan op zijn minst niet de voltallige band op de affiche.

Het was trouwens precies alsof de Beljam Reggae Massive al op voorhand onraad geroken had, want meer dan een twintigtal geïnteresseerden daagden er in de N9 Villa niet op.

Wat dan te zeggen van de show zelf? Peart en Downer probeerden er het beste van te maken, maar tussen alle flarden van klassieke reggae-hits door - 'Blues Dance Raid' van Steel Pulse, Black Uhuru's 'Shine Eye Gall', Max Romeo's 'Chase The Devil', Gregory Isaacs' 'Night Nurse' - was het niet gemakkelijk om nog van een echt No-Maddz repertoire te gewagen. We herkenden onder andere 'Better Must Come', 'Promises' en de lovers tune 'Romance' en het het enige echte hoogtepunt in de set was afsluiter 'Puku Poo', meteen ook de bekendste hit van de band.

PS: We willen hierbij wel onderstrepen dat ook de organisatie van Reggae Geel Brukout niet van de situatie op de hoogte was en net zo ontstemd was als ondergetekende.