Dit zou wel eens de 'Exodus' van Pura Vida kunnen zijn, het classic album dat iedere artiest ooit wil maken. Een plaat die in alle opzichten het veelzijdige talent bevestigt van Puraman Bregt De Boever en tegelijk nieuwe horizonten opent. Rootsreggae zoals we die al jaren in ons hart dragen maar ook ritmes en melodieën die lonken naar funk, soul, pop en rock. Een sound die het beste bij elkaar brengt wat de Puraman door de jaren heen geleerd heeft. En dat allemaal gelardeerd met conscious lyrics, enkele van de mooiste en meest militante teksten die hij ooit schreef. Het album zit als gebruikelijk verpakt in een kunstwerk, een hoes met een kleurrijk schilderij van Bregt De Boever.
Het kan geen toeval zijn dat ook de intro van het eerste nummer herinnert aan de eerste tonen van 'Natural Mystic', de openingstune van 'Exodus' (Bob Marley & The Wailers.) We horen krekels en andere junglegeluiden. Maar wat volgt, is niet bepaald een boodschap van natuurlijke mystiek. In 'Basic Income' pleit De Boever onomwonden voor een universeel basisinkomen in een wereld die geen eersteklas-, tweedeklas- en derdeklasburgers meer zal kennen. Hij zingt die uitgesproken politieke boodschap met veel kracht en overtuiging, zijn stem gerijpt en nog rijker geworden. De reggae klinkt lekker funky, met soulvolle blazersarrangementen en een verrassende Wouter 'Wowie' Rosseel op saxofoon. In de meeste andere nummers doet de gitarist van Pura Vida wat hij het beste kan, en vaak nog beter. Vooral in de dubs openbaart zich telkens weer het genie van deze bescheiden muzikant, ook de bezielende kracht van Jamaican Jazz Orchestra.
In 'Black Reggae Muzik #Tribute' laat de Puraman een heel andere stem horen, diep en smachtend, duidelijk beïnvloed door Watty Burnett van The Congos. Opnieuw gaat Wowie briljant in dialoog met hem op saxofoon, ook hier ondersteund door een enthousiaste blazerssectie. "I can feel the spirit in this bassline when it's played right," verwoordt De Boever wat wij allemaal wel eens ervaren. Reggae is: "I&I daily bread. I love it, I need it." Het nummer mag dan al een ode zijn aan de klassieke reggae, en de Lost Ark-studio zal altijd een beetje schatplichtig blijven aan de Black Ark van Lee Perry, maar de Puraman overstijgt die sound ook. Luister naar de schitterende dubversie, 'Black Dub Music', en je hoort hoeveel muzikaal vakmanschap hier wordt tentoongespreid. Die gitaar (Wowie!), die fijne orgelshuffle, het sprankelende samenspel tussen drums en percussie...
'Brotherly Love' kon dan weer wel recht uit de Black Ark komen, al was het maar omdat Scratch zelf komt meedoen. Het resultaat heeft veel weg van de memorabele combinations die Lee Perry ooit opnam met Doctor Alimantado, 'Rastaman Train' en 'Reggae Music'. The Heptones zouden het koortje kunnen zijn, of The Meditations, zo hemels klinkt de samenzang. Maar het is De Boever zelf die alle stemmen heeft ingezongen, die drums, bas, synths en ritmegitaar speelt, en die andermaal voor een topmix zorgt, nog verder uitgediept in de dub, met veel echo's en galmen op de stemmen. Rejoice!
'Mare Altar Forrest' (zoals Bregt zijn Jamaicaanse gasten het bos van Sint-Maria-Aalter heeft leren kennen) gaat op hetzelfde uptempo elan verder, met dravende drums, statige blazers en verheven gitaarwerk. De ontdubbelde stem van de Puraman creëert een bijzondere sfeer die ontvankelijk maakt voor grote maar wel waarachtige woorden. "The price is high when you lose your soul only to gain vanity." Soms is het mistig in het bos, soms zie je vele tinten groen. Boom en mens worden één. "I know it's healing."
Het meest bijzondere nummer is misschien wel 'The Cycle', een etherische ballade die openbloeit tot een klassieke popsong met een subtiele reggae-inslag. De Boever orakelt als een sjamaan over toekomst en verleden, engelen en voorouders en all things magic. Een rustmoment dat je niet echt met rust laat.
Het maatschappelijke engagement van 'Basic Income' kenmerkt ook 'Global Warming', een even hartverscheurend als huiveringwekkend duet met Congo Ashanti Roy, over een thema dat in mainstream pop en rock veel te weinig aan bod komt (maar zo zijn er wel meer onderwerpen natuurlijk.) Voor 'Jah No Sleep' heeft de Puraman nog eens zijn hoogste falsetto bovengehaald. Hadden we al gezegd dat zijn brede stembereik ons nog altijd blijft verbazen? In deze klassieke roots song trekt hij samen op met een dartele fluitspeler (hijzelf natuurlijk) en roept ons op om wakker te blijven. "The more you give is the more you get." Mooie dub ook, Black Ark meets Lost Ark. Eén vraagje: waarom staan die drie dubs schijnbaar willekeurig verdeeld over het album en niet aansluitend bij de originele tracks?
'Revolution Lullaby' werd begin dit jaar al uitgebracht, een geslaagde samenwerking met Jah9, "showers of blessings falling on I" over een organisch nyabinghiritme. Het fluitspel van Sheldon 'Attiba' Bernard verweeft zich elegant met de stem van Jah9. Het titelnummer van de plaat, 'Seasons Of Life', heeft de vibe en het gevoel van reggae maar klinkt als universele rootsmuziek, zelfs pure pop. "Think before you speak!" maant Bregt ons aan: "Think with an open view/Live your life now/Go with the seasons of life/Relax and let it go." Het borrelende, kwinkelende, rinkelende gitaartje begeleidt ons naar een verstilde, medidatieve outro.
Met 'To Nina' heeft De Boever zowaar een love song geschreven, een ballade met dubeffecten en solo gitaarwerk van Pieter Minne (ex-The Vipers), die de muziek van Pura Vida injecteert met een stevige dosis rock. "Everything will be fine tonight" zingt de Puraman intussen met zijn liefste stem, een van de vele vocale niveaus die hij op dit album verkent.
Pura Vida heeft al een paar excellente platen gemaakt, met en zonder Lee Perry, The Congos en andere gasten, maar met 'Seasons Of Life' legt De Boever de lat voor zichzelf nog een stuk hoger. Plaat van het jaar, nationaal en internationaal.\*
* Vooruit dan maar: samen met The Frightnrs.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
