Net voor de voorstelling begon was er nog tijd voor een korte inleiding (of in dit geval een "causerie") door onze eigenste Karel 'Jah Shakespear' Michiels. Echt veel voorbeelden waarbij van een klassiek muziekstuk een reggaeversie gemaakt werd zijn er niet, en dus haalde Karel noodgedwongen een aantal voorbeelden aan waarbij het werk van helden uit de pop-, rock- en jazzgeschiedenis als daar zijn Pink Floyd (Easy star All Stars' 'Radiodread'), Bob Dylan ('Is it Rolling Bob?: A Reggae Tribute to Bob Dylan') en Miles Davis ('Reggae Interpretation Of Kind Of Blue' van Jeremy Taylor) op een gelijkaardige manier onder handen werd genomen.
Echt veel bekende gezichten uit de Beljam reggaescene herkenden we niet en dat zou ook de rest van de avond zo blijven. Ook in de zaal was het even wennen voor de gemiddelde reggae-fan, want 'Mozart Vibration' is een gezeten voorstelling met genummerde plaatsen.
Na een korte inleiding waarbij Mohammed Hamza, bassist bij Panache Culture en, samen met Eric Gerstmans, altviolist bij Liège Royal Philharmonic Orchestra en bandleider van Heliotrope Big Band de drijvende kracht achter dit project, benadrukte dat 'Mozart Vibration' vooral een samenwerkingsproject was, kregen we als eerste de 'Missa Solemnis: Agnus Dei'.
Laten we u meteen een illusie armer maken: onze kennis van klassieke muziek is zo goed als onbestaande en dus moeten we ons voor dit verslag beroepen op het programma zoals dat terug te vinden was op de website van CC de Werft.
Verschillende van de composities die we te horen kregen - 'Piano Concert N. 20, 1st and 3rd Mouvements', 'Piano Concert N. 23, 2nd Mouvement', 'Requiem', 'Symphony N. 40, 1st Mouvement', 'Sinfonia Concertante 2nd Mouvement', 'Turkse Mars' - werden omkaderd door de breakdancers van Prizon Break Rockerz. Soms werkte dat wonderwel, zoals tijdens 'Eine Kleine Nachtmusik' of wanneer ze een scene uitbeeldden uit 'Alladin En De Wonderlamp', maar op andere momenten leidde het de aandacht net iets te fel af.
Voor Hassan, de vocalist van Panache Culture, was tijdens 'Mozart Vibration' slechts een beperkte rol weggelegd, maar wie had durven vermoeden dat er in de man ook een kleine Pavarotti schuilging? De ster van de avond was, wat ondergetekende betreft, Matic Horns, die tijdens menig nummer ongebreideld aan het soleren sloeg.
Hoogtepunten uit de voorstelling: 'Eine Kleine Nachtmusik' dat achtereenvolgens in ska, Latin-jazz en reggae overging, en Mozart's variatie op 'Ah Vous Dirai-je, Maman' (ons 'Altijd Is Kortjakje Ziek') dat voor de gelegenheid overvloeide in de Full Up riddim.
Foto's: © Katia Messere
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
