Eek-A-Mouse meets ganja people @ TivoliVredenburg

Visumproblemen verstoorden de Nederlandse tournee van Eek-A-Mouse maar het blijft opmerkelijk dat hij daar een tiental keer kan optreden voor goed gevulde clubzalen. Heeft misschien iets te maken met zijn populaire ganja tunes, die in Utrecht luidkeels werden meegezongen. "You ganja people!" noemde hij het publiek een paar keer lachend. Dat wist hij natuurlijk ook al in de jaren '90, toen hij vaak in Nederland verbleef, en niet alleen om er concerten te geven. Weinig landen waar Eek-A-Mouse sindsdien zo populair is.

Het was een hele klim naar het kleine zaaltje in de nok van het immense cultuurcentrum TivoliVredenburg, en daar wachtte ons ook nog eens het slechtste voorprogramma aller tijden. Daar hebben ze bij de noorderburen blijkbaar een patent op. Het is niet de eerste keer dat een Hollandse promotor ons geduld op de proef stelt met een ondermaatse showcase van eigen artiesten. Of moeten we in dit geval zeggen Belgisch-Amerikaanse promotor? Black Marshall is bij ons al langer een vertrouwd gezicht in de dancehall. Voor deze gelegenheid had hij ook zijn zoon meegebracht, een rapper. Gelukkig was er ook een grote rookruimte.

Eek-A-Mouse liet zich inleiden met het thema van 'The Godfather' en opende briljant met de westernreggae van 'Black Cowboy', een nummer dat binnenkort te horen zal zijn in de remake van 'The Good, The Bad And The Ugly' (met in de hoofdrol Denzel Washington). Net als op de plaat hoorden we meteen dat de Mouse zijn stem een serieus stuk heeft laten zakken. Dat maakte sommige van de hits die later zouden volgen niet altijd onmiddellijk herkenbaar maar hij zingt nog altijd uitstekend, cool en naturel als in zijn jonge jaren, voor hij zich verloor in drugs en holle faam. De hoge falsetto uithalen van toen beperkt Eek-A-Mouse wijselijk tot een minimum, als een soort samples om de tunes wat op te leuken. Een beetje jammer als je net die passages altijd zo zalig vond maar op zijn leeftijd (58) natuurlijk ook begrijpelijk. 

En zo krijg je toch ook meer oor voor de goede verteller die hij altijd geweest is. De stijl van Eek-A-Mouse was in het begin toch vooral een gimmick, en leidde vaak de aandacht af van het nummer zelf. Nu besef ik dat hij in al die beng-beng-biddi-bengs en skidips gewoon verder vertelde. Het was scatting Jamaican style, verhaaltjes zonder woorden die verder gingen waar de echte tekst ophield. Het viel me op in enkele van mijn favoriete Eek-tunes, die hij in het eerste deel van de show netjes na elkaar bracht. Zonder dub of andere franje maar daardoor richtte alle aandacht zich op de zanger. 'Travelin' Man', 'Terrorists In The City', 'Noah's Ark': bijna vergeten hoe goed die nummers waren. De begeleiding had beter gekund, spaarzamer, meer zuivere rub-a-dub style. Zet hier Asham in plaats van Roots Controllers en de kwaliteit van die oude tunes zou nog beter tot uiting komen.

Maar de Nederlanders waren misschien wel beter in wat ik de "Amerikaanse" tunes van Eek-A-Mouse noem. 'Demolition Man', 'Riding On My Bicycle' (heeft hij in Jamaica waarschijnlijk nooit gedaan) of 'Cross The Border Patrol' neigen wat naar Black Uhuru maar het is toch een sound die hem minder ligt dan rub-a-dub en foundation riddims.

De ganja-krakers 'Sensi Party' en 'Ganja Smuggling' werden luidkeels meegezongen, ook de bidibengs. 'I Love Weed' was een verrassend jazzy intermezzo dat plots heel nieuwe perspectieven opende voor het unieke stemgeluid van Eek-A-Mouse.

Voor mij vormde 'Do You Remember (The Days Of Slavery)' de perfecte afsluiter maar het was 'Rudeboy Jamaican' dat de kleine zaal op stelten zette, mede omdat de Mouse iedereen uitnodigde op het podium om mee te komen zingen en dansen en gulhartig selfies liet nemen met euforische fans. Na 75 minuten was het voorbij. Niet lang maar wel intens, en blij om Eek-A-Mouse gezond en wel te zien.