R.I.P. Mohammed Yusef Ali aka. Prince Buster (1938-2016)

Het is mijn eerste bezoek aan Kingston, in 1994. We zijn helemaal van San San Cove, Port Antonio aan de noordkust naar het zuiden gereden, over de smalle bochtige en vooral zeer hobbelige weg vol potholes door de Blue Mountains. Onze eindbestemming is het thuis van Bob Marley op Hope Road maar eerst maakt Philip, onze gids en chauffeur een ommetje door de stad, op mijn verzoek even lans Brentford Road (Studio One) en Bond Street (Treasure Isle). Op een bepaald moment wijst hij naar de villa's in het groen op de flanken van de berg die boven de stad verrijst. 'Zie je dat grote witte huis in het midden?' vraagt Philip. Hoe zouden we het niet kunnen zien? Het lijkt wel een set uit James Bond, sixties style, met grote vierkante steunpilaren die een halfrond complex ondersteunen en doorlopen tot aan het dak. Ze verdelen het huis in grote ruimtes met kamerbrede vensters die uitkijken over Kingston, de zeebaai en verre omgeving. De villa is de parel aan de kroon van de rijkste buurt van de stad.

'Dat is het huis van Prince Buster,' zegt Philip, 'de rijkste artiest van Jamaica.' Later die dag zullen verschillende mensen dat nieuws bevestigen. Het verrast me ook niet. Ik was jong toen een bende blanke en zwarte rude boys eind jaren 70 ska en rocksteady nieuw leven inbliezen, en via het label 2Tone enkele wereldhits scoorden. Daar zaten ook een paar covers bij van hun grote held, Prince Buster, die zijn muziek destijds deftig had laten registreren en dus recht had op vele tientallen miljoenen aan auteursrechten. 'Gangsters' (The Specials) was een remake van 'Al Capone'. Madness maakte nieuwe versies van 'Too Hot ' en 'One Step Beyond', en noemde Buster in de debuutsingle 'The Prince' the man who set the beat.

Dat had hij inderdaad ook letterlijk gedaan, in 1959, met de productie van 'Oh Carolina', een proto-nyahbinghi tune die de Amerikaanse shuffle van de boogiewoogie samenbracht met de drums van Count Ossie. Ook dat nummer is jaren later een millionseller geworden (Shaggy, 1992), en voor Prince Buster een royale bron van inkomsten. Terwijl het in 1960 overwegend verontwaardiging opwekte in Jamaica. De twee radiostations weigerden de plaat zelfs te spelen. Rasta's werden nog beschouwd als raaskallend uitschot en hadden zeker geen rol te spelen in het culturele leven van Jamaica, vond de goegemeente. Prince Buster heeft zich later (na een inspirerende ontmoeting met Mohammed Ali) bekeerd tot de islam maar zijn ouders waren aanhangers van Marcus Garvey, de zwarte dominee die in het begin van de 20ste eeuw de eerste Afro-Amerikaanse bewustzijnsbeweging op gang trok. "Ik geloof dat er maar één God is voor de hele mensheid en dat geen enkele man God kan zijn," vertelde Buster in 2007 aan Reggae.be: "Geen andere man kan beter zijn dan mij, een gewoon lichaam kan ik onmogelijk aanbidden. Bob (Marley) heeft me vaak proberen te bekeren tot rastafari, maar het is hem nooit gelukt. Maar ik vond wel dat de rasta's ten onrechte geminacht en gediscrimineerd werden. Zeker muzikaal hadden zij ons heel wat te bieden. (Drummer) Count Ossie kende ik al van kindsbeen, we hebben nog samen in de bomen geklommen. Ik vond het heel normaal dat ik hem uitnodigde in de studio."

Begin jaren '60 vond Prince Buster naar eigen zeggen de ska uit. "Drumbago (de latere drummer van the Skatalites, red.) had toen een band die in een club mento en jazz speelde," zei hij daarover: "maar 's nachts, na het sluitingsuur, repeteerden ze de muziek die ik hen voorspeelde. Eerst begrepen de muzikanten niet goed waar ik naartoe wilde maar het ritme spookte al veel langer door mijn hoofd. Als kind was ik gek op marsmuziek, om die reden liep ik graag mee met begrafenissen. Ik denk dat dat ritme altijd in mijn hoofd is blijven hangen, tot ik het vermengd heb met rhythm and blues. In het nummer 'They Got To Go' zong ik zelfs letterlijk dat de tijd van de traditionele r&b voorbij was. Het was oorlog in de dancehall en wij moesten met iets nieuws komen om de vijand te verslaan. In die termen moet je de opkomst van de ska zien."

In de sixties maakte Prince Buster vooral naam en faam als producer, voor zijn eigen Melodisc-label. Buster was toen één van de Grote Drie, de Big T(h)ree die Lee Perry en The Wailers ten val wilden brengen in 'Small axe', samen met Coxsone Dodd (Studio One) en Duke Reid (Treasure Isle). Op de uitstekende compilatie 'Jamaica's Greatest' staan topnummers van Dennis Brown, The Heptones, John Holt en Alton Ellis. 'Fabulous Greatest Hits' is zijn eigen classic album, met tijdloze tracks als 'Take It Easy' (volgens sommigen de allereerste rocksteady), 'Judge Dread' (spoken word die nog geen rap was), 'Ghost Dance' , 'Al Capone' en 'Ten Commandments (Of Man To Woman)', een song die vandaag zonder meer seksistisch zou genoemd worden maar toen wel  zijn grootste hit was in de Verenigde Staten. Prince Buster had ook een eigen soundsystem, Voice of the People, en dat was hij inderdaad: de stem van het volk, de man die precies wist wat de mensen wilden horen en hun oren opende voor nieuwe sounds en ideeën.

Mijn eerste kennismaking met Prince Buster moet 'Dance Cleopatra' geweest zijn, een hitje dat begin jaren 70 in België werd geklasseerd als popcorn en in dat circuit ook razend populair was. In 2007 stond Prince Buster voor de eerste en enige keer op een Belgisch podium, op de Lokerse Feesten, met Zita Swoon en Arno als toetje. Het was een heerlijke show, classics galore en één grote geschiedenisles. 'Enjoy Yourself' was een echte meezinger, ook vaste prik in de set van Jools Holland, zeker toen Rico Rodriguez daar nog schitterde, die andere gigant. Weetje: MC en backing vocal in Lokeren was Delroy Williams, bekend van Augustus Pablo. Dankbaar dat we Prince Buster die avond nog in volle glorie gezien hebben, en uiteraard ook voor de vele klassiekers die hij ons een halve eeuw geleden geschonken heeft. In de Reggae Hall of Fame die sinds enkele jaren wordt aangekondigd (maar nog lang niet in zicht is) krijgt Prince Buster een ereplaats.