Sterke shows, 90's nostalgie en veel podia: Smile! sluit de zomer van 2016 af

Mooi en gezellig, dat is het eerst wat opviel. Houten panelen, planten, het bladerdek als natuurlijke schaduwmaker, de spiegeltent... we voelden ons meteen thuis. Erg rustig bleef het wel in de namiddag, met aan elk podium een paar tientallen fans. We hoorden nog net de laatste ska-noten van de Downbeat Detonators, die vol enthousiasme stonden te spelen voor een handvol mensen in de grote tent. Tussen de shows door waren het de mannen van het mooie en mobiele Bangarang Sound Station die voor de sfeer zorgden in de live tent, big up, al was het maar voor de mensen die in het gras lagen. Music galore zou je zeggen, maar op sommige momenten kon je op drie podia tegelijk terecht voor straffe roots (Love tent, Terrace & Bangarang) en stonden de fans verspreid. We begrijpen dat de organisatie graag iedereen tevreden wil stellen, maar misschien is less more in het geval van een festival dat nog moet groeien?

Ondertussen hadden de jonge leeuwen van Lion Paw Movement de knoppen overgenomen van in de Love (dub) tent en kregen ze toch al wat mensen aan het dansen. Toen wij passeerden hoorden we net 'Rasta We Rasta', Beljam production van Forward Fever met Danny Red. Leukste cross-over van de dag? We hoorden deze tune ook bij Cromanty bij de warm-up voor Red Rat, nice! De zware bassen en warme temperaturen hielden we niet zo lang vol op dit uur, dus wandelden we eens langs de standjes. Niet veel nieuws, en vooral een teleurstelling op het vlak van eten. Frieten, Jamaican food (Mama Suzie), loempia's of zoete dingen; allemaal aan absurd hoge prijzen. Dat gold ook voor het drinken (2 bonnen voor een bekertje plat water en nergens gratis drinkwater ondanks de hittegolf), de parking (4€ in het midden van de haven) en het toilet (meer dan 2€ voor een nacht?!), toch wel een tegenslag voor zo'n klein festival... Het was voor veel mensen een afknapper op deze warme dag op het einde van de maand.

Gelukkig was er muzikaal niets aan te merken, en al zeker niet bij Verse iTal en onze eigen Asham Band. We zagen een fantastische new roots show vol energie. In de intro hoorden we drie tunes van Jackie Mittoo achter elkaar, een tribute of gewoon toeval? De toon was gezet! Tijdens de show zagen we overal smiles, Verse iTal zingt prachtig en heeft ook nog eens een sterke flow. Met de ondersteuning van Asham werd dit een show op topniveau. Verse iTal hoort helemaal thuis bij de nieuwe voortrekkers van de reggae en bleef van begin tot einde intrigeren en entertainen. Dat gold trouwens ook voor de backing vocals (wauw!) en de band waarmee hij heel organisch samenwerkte. Als afsluiter kregen we 'Ganja Samurai' te horen, hitmateriaal! Is Verse iTal de volgende Alborosie of Gentleman?

We slenterden door de zo goed als lege spiegeltent en langs het gezellige rootshoekje naar de Love tent waar het Leuvense Kingstep Soundsystem aan een stevige rootsset bezig was. Even genieten van het warme en zuivere geluid van Ionyouth Soundsystem dat de hele dag host was voor de dub, voor we weer naar de live tent afzakken voor Jah9. Deze roots empress is een graag geziene gast in Europa en sinds enkele jaren specifiek in België. Ze werkte en speelde al samen met ons eigen Pura Vida, wat zich zaterdag uitte in Bregt (Puraman) die vol enthousiasme meespeelde op percussie. Even een pluim voor deze man, die zowat de meest gevarieerde muzikale zomer van alle muzikanten achter de rug heeft. Met Pura Vida op de Gentse feesten, met Lost Ark Sound in het dubbos en als backing voor Lee Perry op Geel, Big Youth in het Rivierenhof en nu Jah9 op Rototom en in eigen land; Puraman heeft super veel gezichten, op een positieve manier. Big up! De Jamaicaanse Dub Treatment Band voelde ook helemaal aan wat Jah9 wou, en topsaxofonist Stepper (werkte o.a. met Sly & Robbie) maakte het plaatje compleet. Roots pon top, teachings & preachings. Niet iedereen houdt van Jah9 (haar diepe stem en, volgens sommigen, belerende vingertje), maar dat ze een waardevolle boodschap brengt kan niemand ontkennen. Naast haar eigen tunes zoals 'Mr Preacherman', 'Jungle', 'Steamers A Bubble', 'Feeling Irie' en nog veel meer bracht ze voor het eerst ook twee straffe covers. Met 'Imagine' trad ze in de voetsporen van John Lennon en met 'Don't Let Me Be Misunderstood' waagde ze zich aan de grote Miss Nina Simone. Twee sterke en gedurfde momenten voor zo'n jonge zangeres. Rastafari, vrouwenrechten en bewustzijn: het zijn Jah9's favoriete thema's. Benieuwd waar haar pad nog heen zal leiden, maar voorlopig zien we haar elke show sterker worden en groeien. Jammer dat de tent amper half gevuld was en dat deze sterke show zo vroeg geprogrammeerd was.

Ondertussen was de dansvloer van de spiegeltent toch gezellig gevuld voor High Grade Sound, die puur op nostalgie speelden met een strictly 80's & 90's set. De mannen weten altijd perfect wat hun publiek wil horen en verveelden geen minuut, tot groot plezier van de vele dertigers in het publiek. De trend was gezet voor de rest van de nacht, nostalgie it would be! We passeren nog even langs de dub waar Freedom Sound de tent toch wat voller heeft gekregen, voor we naar de mainstage trekken waar King Flashman net nog een prachtige versie van 'Money Is The Root Of All Evil' zingt op Bangarang Sound Station. Million 'Miss Fatty' Stylez is de Zweedse reggae-dancehallartiest die buiten die mega-hit nooit echt hoog boven de radar kwam. We zagen hem een vijftal jaar geleden erg sterk op het kleine Reggae Fever festival in Limburg en die verwachting vulde hij opnieuw in. Met zijn loepzuivere stem, sterke flow en de altijd kwalitatieve Dub Akom Band lokte hij bijna iedereen naar de mainstage en liep de dancehalltent helemaal leeg. Na Verse iTal en Jah9 was dit de derde sterke show op een rij; op zich al reden genoeg om naar het festival af te zakken.

Oldskool is the best skool zei Tommy Milfnikka meteen na de show in de Spiegeltent, en zelfs onze eigen Jah Shakespear werd nostalgisch. Tommy (aka. Buda Civalizee) ging verder op hetzelfde elan als High Grade Sound en liet iedereen surfen op een golf 90's dancehall. De tent is vol genoeg en iedereen danst en zweet zich te pletter in de zwoele avondlucht. Ook in de live-tent was er op dat moment dancehall (weer een overlap van podia die het publiek splitste?), Cromanty Sound mét danseressen die we later ook nog bij andere sounds terug zagen komen.

En dan was het tijd voor de top of the bill: Red Rat. Zeven jaar geleden zagen we hem in een keldertje in Antwerpen, maar nu kreeg hij een volwaardig podium. In tegenstelling tot wat we op voorhand dachten kwam de man toch niet met een band, maar met een DJ die niet altijd even alert reageerde. "Ooooh noooooooo!", met die bekende uitroep stormde de 90's dancehallster op het podium. De hits volgden elkaar op, op die typische Jamaicaanse manier die we kennen. Het werd een 90's feest met 'Shelly Ann', 'Can't Sleep' en 'Thight Up Skirt' als hoogtepunten. Red Rat kan zijn eigen nummers live zeker neerzetten (niet altijd het geval bij dancehall) en kan zowel zingen als flowen. Wanneer hij zijn tribute to Buju inzet met 'Boom Bye Bye' zijn er heel wat mensen die de homofobe tekst meezingen (echt?!), maar evenveel die gedegouteerd wegkijken of stoppen met meezingen. Seriously?! Foute keuze van the rat. Na minder dan 45 minuten verdween hij alweer van het podium en zat het erop. Toch wat mager voor een afsluiter? Gelukkig waren er de volgende twee uur nog sound systems in alle stijlen te horen op de verschillende podia op het terrein. Zoals de hele dag het geval was stond het publiek ook in het midden van de nacht helemaal verspreid over de vijf podia, overal nét iets te weinig voor gezellige drukte. Al hoorden we ook veel mensen die net blij waren dat er overal zoveel plaats was om te dansen.

We zagen drie sterke live shows op Smile!, en konden de hele dag kiezen uit onze favoriete Jamaicaanse (sub)genres op soundsystem. Maar net door die grote keuze, die vaak overlapte, leek het alsof het festival nooit echt helemaal op z'n hoogtepunt geraakte. Het is heerlijk om zo te kunnen kiezen, maar tegelijk ook een vloek. We vroegen ons af of het echt nodig is om constant op alle podia tegelijk muziek te voorzien, en iedereen te verspreiden. Het is een nobel doel dat de organisatie iedereen tevreden wil stellen, maar door zo te versnipperen kregen wij het gevoel dat de line-up voor vele (niche)fans nét niet aantrekkelijk genoeg was. Maar als allround fan van Jamaicaanse muziek en vibes, en vooral sound systems, was je op Smile! helemaal aan het juiste adres. Give thanks for the irie night, en tot volgend jaar!

Foto's: © Pieter Dewulf - www.tropicalidad.be