Reggae Sundance 2016: reggae at the beach!

We arriveren al vroeg op de locatie net naast de luchthaven van Eindhoven en buiten een melding dat "…alle parkings ondergelopen zijn en we dus maar naast de weg moet parkeren…" lijkt alles op het festival vrij stressloos te verlopen. De indeling van het festivalterrein is opnieuw zoals wij ons dat van vroegere edities herinneren met de uitzondering dat er deze keer veel meer oog naar de gezellige details gegaan is en het festivalterrein natuurlijk naast een prachtig meertje ligt.

Zo'n plas water kan je natuurlijk niet ongebruikt laten liggen en dus biedt Reggae Sundance de mogelijkheid om een rondje te varen met hun reggaeboat. Het blijkt een soort Amerikaans landingsvaartuig uit de Tweede Wereldoorlog waarop een klein sound system geïnstalleerd is om voor de nodige vibes te zorgen. Omdat er zo vroeg op de middag nog weinig anders te beleven valt besluiten wij het er maar even op te wagen en het moet gezegd zo even op het water dobberen met een leuk muziekje op de achtergrond is best ontspannend en de rondvaart heeft dan ook nog de rest van de dag veel succes. Toch menen we dat de organisatie niet het volle potentieel van dit concept benut heeft. Aan de andere kant van het meer zagen we een ander strand, dus zou het niet leuk zijn om daar bij een volgende editie bijvoorbeeld een hoekje voor de dubheads neer te poten of een filmscherm neer te zetten? Zo zou je met het bootje op en neer kunnen pendelen over het meer en krijgt het geheel er meteen een dimensie bij.

Rond half twee komt er dan eindelijk wat beweging op het podium en het blijkt Taffari te zijn die de aftrap mag geven voor een handvol geïnteresseerden die al tijdig op het festival gearriveerd zijn. De zanger uit Saint Mary is natuurlijk geen onbekende op het festival, want ook in 2006, precies 10 jaar geleden, sierde zijn naam al de affiche van het festival; een feit waaraan hij ons graag herinnert. Taffari wordt gebackt door de Jamaicaanse Ruff Kutt Crew, die we later ook nog met Nature en Shabba aan het werk zullen zien. Naast enkele nieuwe nummers als 'Life's Changes' (over de riddim van de Peter Tosh klassieker 'Rastafari Is') en het door World A Reggae geproduceerde 'Christian Soldiers', put Taffari vooral uit zijn debuutalbum uit 2004 'Addicted To Music'.

Meteen daarna is het de beurt aan Andre Ellis of Nature. We zijn niet echt vertrouwd met het repertoire van deze artiest uit Saint James, maar naast een reggaecover van Tracy Chapman's 'Talkin Bout A Revolution' herkennen we toch enkele nummers uit zijn debuutalbum 'Life's Journey', zoals het akoestische 'World Peace' en 'Trying Man', waarin Nature een groot deel van zijn eigen biografie uit de doeken doet. Nature blijkt over bakken energie te beschikken iets wat hij nog maar eens bewijst tijdens het uitstekende 'Black Tracks', alweer uit 'Life's Journey'. Zeker een ontdekking en absoluut een artiest om in de gaten te blijven houden!

Een van onze persoonlijke hoogtepunten op deze editie van Reggae Sundance is het optreden van The Congos en ook deze keer stellen de veteranen weer allerminst teleur. Veel verassingen zijn er in hun setlist natuurlijk niet te bespeuren en als je daar de talrijke onderbrekingen (zoals een welgemeende "Big up!" van Ashanti Roy aan zijn goede vrienden van Pura Vida) en bijhorende verwarring bij telt begint het soms echt op een oude mannetjes clubje te lijken, maar het plezier en enthousiasme spat er bij het viertal Cedric Myton, Roydel 'Ashanti Roy' Johnson, Kenroy Ffyffe en Watty Burnett nog altijd vanaf en gekoppeld aan hun hemelse harmonieën volstaat dat voor ondergetekende ruimschoots.

Geen Bounty Killer op Sundance dit jaar (zelfs niet als Rodney Price), maar in de plaats krijgen we Jah Cure. Net als Taffari eerder op de dag is Cure natuurlijk al vertrouwd met het festival, want het was op Reggae Sundance dat hij in 2007 zijn eerste grote show speelde na zijn vrijlating uit de gevangenis. We hebben de carrière van de man de laatste jaren eerlijk gezegd niet echt meer gevolgd en veel van de zeemzoeterige nummers ('That Girl', 'All Of Me', 'Reflection/Prison Walls'…) die hij op Reggae Sundance brengt zeggen ons dan ook weinig en doen ons eigenlijk nog minder. Pas bij 'Love Is The Solution', zijn hit over de Liberation riddim, die hij op Sundance ook doet overvloeien in Morgan Heritage's 'Liberation' en natuurlijk Capleton's 'Jah Jah City', krijgen we even een glimp te zien van de Jah Cure die ons destijds wist te bekoren.

Julian Marley zagen wij deze zomer ook al aan het werk op Couleur Café. Zijn set kon ons daar toen niet echt boeien en hoewel we deze keer wel degelijk een aantal nummers te horen kregen die minder een belletje deden rinkelen (opener 'Trying' en 'Sharp As A Razor', beiden uit 'Awake', het nieuwe nummer 'Reggae Is My Name'…) geven we er bij de zoveelste Bob Marley cover - nummers die blijkbaar nog steeds het publiek in extase weten te brengen - de brui aan om even een hapje te gaan eten.

Dat is meteen ook het enige minpuntje dat we op deze editie van Reggae Sundance moeten vaststellen. De wachtrijen aan veel van de eetstands op het festival zijn gewoonweg belachelijk lang. Misschien volgend jaar toch voor een iets uitgebreider aanbod zorgen?

De Ivoriaanse reggaeheld Tiken Jah Fakoly mag in België ondertussen dan al een gevestigde waarde zijn, in Nederland is hij nog steeds weinig bekend en veel Sundance-bezoekers zagen hem dan nog nooit eerder aan het werk of wisten zelfs niet eens wie hij was. Wellicht heeft Tiken's repertoire dat toch grotendeels uit nummers in het Frans bestaat daar iets mee te maken, al was zijn landgenoot Alpha Blondy natuurlijk wel jarenlang vaste prik op Reggae Sundance. De laatste jaren neemt Fakoly echter alsmaar meer songs in het Engels op. Zo bestond zijn laatste album 'Racines' bijvoorbeeld volledig uit covers van (over-)bekende reggaeklassiekers en die krijgen we dan ook zo goed als allemaal voorgeschoteld. Zelf zijn wij echter geen al te grote fans van de Engelstalige Tiken en wij genieten dan ook meer van zijn wat oudere hits als 'Ça Va Faire Mal', 'Le Prix Du Paradis' en 'Quand L'Afrique Va Se Réveiller'. Op 'Racines' stond echter ook een versie van Alpha Blondy's 'Brigadier Sabari' en als Tiken ook dat nummer brengt is Alpha toch weer een beetje op Reggae Sundance. Voor een lange nyahbinghi-versie van 'Plus Rien Ne M'étonne' schakelt zowat de hele band over op percussie en ook tijdens 'Get Up Stand Up' blijft Tiken zich nog uitleven op djembe om er met het geweldige 'Françafrique' een einde aan te breien.

Blijft enkel het orgelpunt van het festival, de set van dancehallgod Shabba Ranks, over. Aangezien onze kennis van zijn repertoire zich beperkt tot wereldhits als 'Mr. Loverman' en 'Twice My Age' laten we liever collega Jah Shakespear even lyrisch worden over Shabba's perfomance op Reggae Sundance:     

Ja, wij hebben ook: "Shabba!" geroepen. Verschillende keren zelfs, in naam van alle Shabba-fans die er niet waren. Want dat viel wel op bij de headliner van het festival: dit was niet echt een dancehallpubliek. De gebruikelijke reacties van herkenbaarheid, fluitjes, kreten, gejoel, bleven uit, ook al bracht Shabba Ranks een set volgepakt met hits. Pas als je ze zo allemaal achter elkaar hoort, besef je hoe groot Shabba destijds was. Maar ook hoe eenzijdig zijn thematiek: 'Wicked In Bed' (wel een beetje zielig, een bijna 50-er die wild suggestief staat te beuken), 'X-rated', 'Trailor Load A Girls' (een camion vol meisjes, zo letterlijk mag u dat lezen), 'Winey Winey', 'Love Punany Bad', 'Good Girl Bad Girl' (maar dan zonder Lexxus). Classic dancehall stuff, dat wel, classic riddims, perfect uitgevoerd door Ruff Kutt, met spannende breaks en rewinds. Live hebben de nineties live zelden beter geklonken.

Maar wij waren toch blij dat halverwege J.C. Lodge op het podium verscheen, een dame die meer megahits heeft gescoord dan eender welke andere Jamaicaanse zangeres, en die we toch nog nooit live hadden gezien. Lodge droeg een witgouden glitteroutfit die herinnerde aan haar platenhoezen uit de jaren 80 en 90, van op afstand leek ze geen dag ouder geworden (terwijl ze toch al 58 is). Ze zong ook nog even goed en zuiver als toen, in enkele van de meest succesrijke duetten uit de geschiedenis van de reggae. Zelfs rootsfans neuriën 'Mr. Loverman' heimelijk mee (Shabba!), oorspronkelijk ingezongen door Deborah Glasgow. 'Telephone Love' (een update naar 'Webcam Love' dringt zich op) was in 1988 een van de eerste dancehalltracks die doorbrak in de Amerikaanse r&b charts, èn blijkt bijna 30 jaar nog altijd een geweldige riddim, ook bekend van Gregory Isaacs' 'Rumours'. J.C. Lodge mocht ook nog haar eigen wereldhit vertolken, 'Someone Loves You Honey', in 1980 mee ingekleurd door Prince Mohammed aka. George Nooks (nièt de lippende man in het Top Pop-clipje op Youtube). Shabba deed het zeker niet beter.

Na amper twee nummers liet Lodge zich al vervangen door haar dochter Gia, die de rest van de duetten voor zich nam: 'Twice My Age' (origineel met Krystal) en 'Just Be Good To Me' (Rebel Princess). Voor 'Pirates Anthem' (een combinatie met Cocoa Tea en Home T) kreeg Shabba dan weer het gezelschap van Xanadu. We zegden het al: hits-à-gogo, uit een tijd toen roots & culture een aflopende zaak leek en hitsige hardcore dancehall de dancehall daadwerkelijk domineerde. Mooie headliner toch, het icoon van een tijdperk die op de mainstage van Reggae Sundance veel beter tot zijn recht kwam dan enkele jaren geleden in de Bounce op Reggae Geel.

Wij hebben echt genoten van deze relaxte herlancering van het Reggae Sundance festival en hopen dan ook vurig dat de organisatie aan dit eendaagse concept en deze schitterende locatie gaat vasthouden! Tot volgend jaar Landgoed Landsard Beach?

Foto's: © World A Reggae - Danny Creatah