Drie grote namen voor de prijs van één Sizzla: Aswad, Tanya Stephens en Wayne Wonder op Reggae Geel

Aswad was ooit de (Britse) backing band van Burning Spear, leverde de riddim voor een klassieker van Dennis Brown ('Promised Land') en maakte een briljant dubalbum met Jah Shaka. Maar die innige verbondenheid met de roots van de reggae kon niet verhinderen dat Aswad ook een paar wereldhits scoorde. 'Don't Turn Around' (1988) en 'Shine' (1994) waren onweerstaanbare popreggaetunes zoals we die toen nog nooit gehoord hadden. Kortom:  geen reggaegroep heeft zo'n rijkgeschakeerd parcours afgelegd als Aswad. En die status maken ze ook waar op het podium. 40 jaar na het ontstaan van de band, 21 albums en vele personeelswissels later, heeft Aswad een ijzersterke live reputatie bij een heel breed publiek, van rasta's en dubheads tot de liefhebbers van fun en hits. Drijvende en inspirerende krachten zijn nog altijd zanger/drummer Angus 'Drummie Zeb' Gaye en zanger/bassist Tony 'Gad' Robinson die de band na al die jaren nog altijd fris en eigentijds doen klinken. Geen Brinsley Forde dus, voor alle duidelijkheid. De zanger stapte 20 jaar geleden al uit de band en opereert sindsdien solo.

Tanya Stephens is de belangrijkste vrouwelijke artiest van haar generatie. 20 jaar geleden doorgebroken met 'Yuh Nuh Ready Fi Dis Yet', haar prikkelende versie van de Joyride riddim, liet Tanya de voorspelbare dancehallthema's van die tijd (seks, mannen en bling-bling) algauw achterwege. Lang voor Beyonce profileerde zij zich als sterke, zelfbewuste zwarte vrouw die niet alleen mooi liep te wezen. Met even slimme als grappige teksten liet Tanya bij het begin van de eeuw een heel nieuw geluid horen in de dancehall, tegen het beeld van de vrouw als gewillig seksobject maar even goed tegen de homohaat die sommige van haar collega's toen zo gretig verspreidden. Met albums 'Gangsta Blues' en 'Rebelution' op haar eigen Tarantula-label kreeg Tanya Stephens de internationale erkenning die ze verdiende, ook buiten de reggae. Vier jaar geleden tekende ze op Reggae Geel voor een absolute topshow.

Wayne Wonder was een van de weinige echte zangers in de door DJ's gedomineerde reggae en dancehall van de voorbije decennia. Midden jaren 80 werkte hij nog samen met de grote King Tubby. Zijn eerste hits scoorde hij onder de vleugels van Dave Kelly (Penthouse, Madhouse), de meest succesvolle producer van de nineties. Het fijne, hoge stemgeluid van Wonder bleek een ideale match met de rauwe vocals van rappers en singjays, in het bijzonder Buju Banton, wat resulteerde in een handvol fraaie combinations. Met de megahit 'No Letting Go' introduceerde Wayne Wonder in 2003 de Diwali-riddim in de Verenigde Staten, die daar een bepalende invloed zou uitoefenen op de ontwikkeling van hiphop en r&b. Omgekeerd voel je die Amerikaanse vibes in zijn eigen tunes, Jamaican dancehall met een internationale flavour. En hoe dan ook een grote naam in de reggae.

Door de toevoeging van Aswad, Tanya Stephens en Wayne Wonder verandert ook het tijdsschema. Popcaan verhuist naar de vrijdag, Beres Hammond sluit de eerste avond af.