Doe Maar in de Lotto Arena: 32 jaar later, maar alsof het gisteren was

De verwachtingen waren dan ook op zijn minst hooggespannen: welke nummers zouden ze spelen, welke gasten hadden ze bij en hoe zou het allemaal klinken in die redelijk grote arena die de Lotto Arena toch is?

Het is onze eerste keer in dit kleinere broertje van Het Sportpaleis, en hoewel de zaal wat doet denken aan een Amerikaanse sportarena, blijkt het wat sfeer en geluid betreft al bij al nog mee te vallen. Er is heel wat volk op de been voor de Nederlandse reggaeveteranen en de zaal is dan ook net niet tot de nok gevuld.

Een kwartiertje later dan gepland verschijnen Vrienten & co op het podium en ze vliegen er meteen in met 'Okee', een nummer uit 'Doris Day En Andere Stukken'. Naast Henny Vrienten (zang, bas), Ernst Jansz (zang, toetsen) en Jan Hendriks (zang, gitaar), blijkt ook drummer René van Collem de band opnieuw vervoegd te hebben. Na Carel Copier was hij de tweede drummer van Doe Maar, maar vanwege een heroïneverslaving werd hij in 1982 uit de band gezet en vervangen door Jan Pijnenburg.

Dan krijgen we 'Watje', uit het uit 2000 daterende comebackalbum 'Klaar'. Bij dit nummer met een duidelijke antigeweld-boodschap, krijgen we op het enorme scherm achter de band een gestileerd panorama van Parijs te zien waarover bloed naar beneden loopt. De visuals zullen ook de rest van de avond onze aandacht blijven trekken.

Doe Maar vervolgt met het lekker dubby 'Doe Maar Net Alsof' en na 'Zoek Het Zelf Maar Uit', waarin trompettist Iwan Van Hetten een lekkere solo ten beste mag geven, geeft Henny aan dat we ons mogen verheugen op een lekker lange show.

We horen 'Macho', 'Vergeet Me' en 'Ruma Saja', een nummer dat toetsenist Ernst Jansz destijds schreef als ode aan Indonesië, het land van zijn vader, wordt in de Lotto Arena opgedragen aan alle ontheemden in de wereld; een duidelijke knipoog naar de huidige vluchtelingencrisis.  Het dak gaat er echter pas echt een eerste keer af voor 'Nachtzuster'.

Dan kiest Doe Maar voor 'Winnetou (Winnetoe)', een instrumental uit dubalbum 'Doe De Dub' waarbij we in de achtergrond enkele scenes uit de Belgische stripreeks 'Blueberry' te zien krijgen. Als Henny dan plots opmerkt: "Eens kijken of mijn fluitje het nog doet?", weet de hele Lotto Arena hoe laat het is en 'Is Dit Alles' wordt dan ook luidkeels meegebruld.

Dankzij een trucje met de verlichting worden kledingstukken in fluorescerend roze en groen, de traditionele Doe Maar kleuren, uitgelicht, en zo zien we dus van mijlenver Ras Gunti, gehuld in fluo "marcelleke" en dito petje, in de mensenmassa staan. Hij is trouwens niet de enige uit de Beljam reggae massive die voor Doe Maar is afgezakt, want eerder op de avond spotten we ook nog Pura Vida-bassist Boris Perck, Youri 'Dubfront Association' Van Driessche en een delegatie van het Irie Vibes festival in de massa.

De vrolijke ska-tune 'Regen' (kleurige paraplus op de achtergrond, het kan ook simpel…) wordt door Ernst opgedragen aan de talloze foute politici die het politieke landschap destijds al vervuilden en dat vandaag helaas nog steeds doen, en dan volgt 'Bang', een nummer dat Henny herinnert aan een periode toen lid zijn van Doe Maar plots niet meer leuk werd, wordt kracht bijgezet door een solo van saxofonist Jan Kooper. Hetzelfde gebeurt bij 'Hé Hé', maar deze keer valt de eer te beurt aan trombonist Efe Erdem.

We krijgen nog even 'Liever Dan Lief', maar als Henny dan aankondigt dat ze voor het volgende nummer een gast hebben meegebracht, ontploft de Lotto Arena. 'Nederwiet' met Joost Belinfante zal het absolute hoogtepunt van de avond worden en we kunnen ons dan ook niet van de indruk ontdoen dat de zeventiger met dit ene nummertje meer heeft gedaan voor de emancipatie van marihuana, dan onze eigenste Jah Shakespear met decennia aan columns voor elkaar kreeg. Kippenvel!

Het applaus blijft minutenlang aanhouden, maar Belinfante blijft ook nog voor het volgende nummer op het podium. 'De Eerste X', waarin Joost het harmonica-gedeelte voor zijn rekening neemt, blijkt over een meisje te gaan waar zowel Ernst als Joost destijds een oogje op hadden.

'Radeloos' volgt haast als intermezzo, want meteen daarna is het alweer tijd voor een volgende gast: Kenny B! Met de Tilburgse Surinamer nam Doe Maar onlangs '5446 Is Mijn Nummer' op. Het gaat hier natuurlijk over een cover van de Toots & The Maytals-klassieker '54-46 That's My Number', maar we vragen ons toch af hoeveel van de aanwezigen in de Lotto Arena dat ook beseffen. Kenny mag ook zijn grote hit 'Parijs' nog even brengen, een nummer dat heel wat airplay kreeg en dus vooral op bijval kan rekenen van de jongste aanwezigen in de Lotto Arena.

Dan is het weer tijd voor een reeksje Doe Maar-hits en we krijgen achtereenvolgens 'Sinds 1 Dag of 2 (32 Jaar)', 'Pa', 'Alles Gaat Voorbij' en 'Tijd Genoeg'. Bij dat laatste nummer hoort weer een leuke visual en kruipt een kleurig rupsje traag van de ene naar de ander kant van het podium.

Hoog tijd om het dak er nog eens af te blazen en dat doet het viertal met '1 Nacht Alleen'. De hits blijven elkaar nu opvolgen en na 'Doris Day' en wordt 'De Bom' meteen ook aangekondigd als: "De laatste!". Bij het nummer hoort een visual van een bommenwerper, waarvan de lading uiteindelijk uiteenspat in een bloementapijt; een knipoog naar de periode van de flowerpower waaruit Doe Maar natuurlijk ontstaan is.

De band verdwijnt een eerste keer van het podium, maar het publiek is natuurlijk nog lang niet voldaan en als toegift krijgen we dan ook nog 'Belle Hélène' (visual met kleurrijke peertjes, een verwijzing naar Poire Belle Hélène, het in 1864 door Auguste Escoffier bedachte dessert) en 'Smoorverliefd'.

Opnieuw volgt een exit, maar het applaus blijft aanhouden en dus worden we zelfs getrakteerd op een tweede bisronde waarin we eerst de ons onbekende instrumental 'De Vrolijke Padvinder' krijgen. Daarna volgt nog 'Dansen Met Alice', een stevig ska-nummer uit 'Skunk', waarvoor trompettist Iwan Van Hetten nog snel een metalen vuilnisemmer tevoorschijn tovert om percussie op te spelen. En na een concert van net geen drie uur, waarmee niemand ontevreden kan zijn, zit het er dan eindelijk op.

Flash forward naar afgelopen zaterdag wanneer Doe Maar revanche mag nemen op Pinkpop. De band mocht er openen in 1982 en afsluiten in 1983, maar vooral tijdens dat laatste concert ging het mis. Een deel van het Pinkpop-publiek zag Doe Maar, toen vooral populair bij Nederlandse tienermeisjes, liever gaan dan komen en trakteerde hen op een regen aan rot fruit waarvan één appel Henny Vrienten recht in het aangezicht trof.

Maar revanche genomen hebben ze! De ganse Pinkpop-weide zong luidkeels mee en zelf presentator Eric Corton moest zich na hun set even excuseren voor zijn wat hese stem. Voor de televisie genesteld genoten we nog van nummers als 'Bel Hélène', 'Smoorverliefd', 'Alles Gaat Voorbij' en vooral weer 'Is Dit Alles'.

Doe Maar 32 jaar later, maar dus echt alsof het gisteren was!

Foto's: © Alfons Maes (Keys And Chords)