Kokopelli blaast tien kaarsjes uit in de regen

VRIJDAG

Vrijdag arriveren we iets na 20u op de weide van Kokopelli (net te laat voor de openingsset van Dubgrow) en merken meteen enkele wijzigingen op het terrein. De gezellige Caravan Disco is verhuisd naar de ingang (vorig jaar nog naast het hoofdpodium), waar het ganse weekend opzwepende Balkanbeats weerklinken, op een uurtje reggae op zondag na. Een klein groepje danslustigen zorgt er al meteen voor een positieve vibe. Als we verder wandelen, zien we grote grappige "drollen" in alle kleuren, die als zitbankjes fungeren midden op het terrein.

Ook de eetstandjes zijn verplaatst naar een aparte, rustige eethoek. We vinden er Mama Suzie, Cambodjan Food, Oxfam wereldwinkel en Loving Hut (een vegetarisch kraampje) terug. Na deze vluchtige wandeling op het terrein, snellen we naar het hoofdpodium waar Chainska Brassika, een ska-band uit Lewisham, net aan hun set begonnen zijn. Ze wonnen in 2015 nog de World Reggae Contest en wij begrijpen al snel waarom. Hun enthousiasme slaat over op het publiek en dit blijft zo gedurende gans het optreden. Na hun aantreden op de Reggae Geel Brukout! in april, staan ze nu voor de tweede maal op een Belgisch podium en als het aan ons ligt zal dat zeker niet de laatste keer zijn!

Daarna vangen we nog een kleine glimp op van Lazarus Soundsystem, meesters in Balkanbeats, gipsy, cumbia en electro swing, die in de schuur echter maar een beperkt publiek kunnen aanspreken al wordt er wel degelijk gedanst en gefeest.

Iets later is het al tijd voor de hoofdact van de avond: de Jamaicaanse zanger en producer Mr. Vegas, vooral bekend van zijn hits als 'Heads High' en 'Hot Wuk'. Als de DJ/MC van dienst inzet met Dawn Penn's 'No No No' meteen gevolgd door Cronixx' 'Who Knows', gaan de temperaturen meteen de hoogte in. Zo is de toon meteen gezet voor het energieke optreden dat zal volgen. Mr Vegas kiest voor een non-stop mix van zijn grootste hits en hoewel het allemaal razendsnel gaat (te snel misschien?), herkennen we toch onder meer 'Hot Wuk', 'She's A Hoe', 'Heads High', 'Maxine' en 'Beautiful Love'. Dan richt Vegas zich even tot zijn publiek. Hij vertelt hoe zijn hart brak, toen hij hoorde wat er in België gebeurd was, natuurlijk doelend op de aanslagen op 22 maart, en hij besluit dan ook met het strijdvaardige: "We are all soldiers!".  Vervolgens neemt de DJ over met 'Buffalo Soldier' en 'Three Little Birds' van Bob Marley, waarna Mr. Vegas 'Sweet Jamaica' brengt, het titelnummer van zijn gelijknamige album uit 2012, gevolgd door 'Love Yourself' en 'Ring The Alarm'. Daarna is het tijd voor 'Whine For Me', en geloof ons, whining it was! Met 'Purple Rain' brengt hij nog even ode aan de onlangs overleden Prince en krijgt daarbij de steun van zowat het voltallige publiek, meteen gevolgd door het mooie 'I Am Blessed'. Afsluiten doet Vegas met 'Jamaican Ska' van Max Romeo, waarna hij iedereen bedankt en van het podium verdwijnt. Nadien komt hij aan de merchandising stand wel nog even de tijd nemen voor zijn fans, een geste die enorm op prijs gesteld wordt.

In de schuur sluit DJ Bobalicious, ondertussen een vaste waarde op Kokopelli, deze eerste festivaldag af. Hij krijgt zoals steeds heel het publiek mee met zijn uitgebreide mix aan genres en zijn aanstekelijke energie. Als het licht aangaat, is menig festivalganger nog niet uitgefeest en de meest volhardende druipen dan ook af naar café Den Osse voor de afterparty.

ZATERDAG

Als we zaterdag aankomen, is Afriqoui uit Groot-Brittannië net begonnen aan hun set. Hun Afrikaanse melodieën wekken meteen onze nieuwsgierigheid, al is hun muziek moeilijk te omschrijven omdat er zoveel verschillende invloeden in te horen zijn, gaande van Jamaicaanse dancehall over rumba, drum & bass en andere elektronische geluiden, gemixt met heel wat Afrikaanse klanken. Het enthousiasme van de 5 bandleden werkt zo aanstekelijk dat zelfs de regen er ons niet van weerhoudt om de benen los te gooien. Een heel mooie start van de tweede avond op Kokopelli.

In de schuur is Electrorumbaiao uit Spanje nog aan het soundchecken en dat klinkt al veelbelovend, dus blijven we even wachten op het optreden zelf. Geen dom idee, zo blijkt, want de muzikanten komen vanuit het publiek gehuld in een space-achtige outfit, samengesteld uit led-lichten, en de zanger en zangeres laten meteen van zich horen. De sfeer zit er dan ook snel in. De zangeres houdt eerder een flamenco timbre aan, terwijl de zanger eerder voor hip-hop en dancehall lijkt te kiezen. De combinatie van deze verschillende muzikale facetten met het visuele aspect, percussie en DJ Panko zijn heel boeiend. Tijdens een rustiger deel van hun set, druipt een deel van het publiek af, maar wij blijven geboeid luiteren en kijken tot het einde!

Als we de schuur verlaten, blijkt Sergent Garcia net begonnen te zijn op het hoofdpodium. Wij zagen hem eerder al op Couleur Café en waren toen erg onder de indruk. De verwachtingen voor zijn set op Kokopelli zijn dan ook hooggespannen, maar worden gelukkig ingelost, al lijkt deze Frans-Spaanse formatie rond Bruno Garcia toch over zijn hoogtepunt heen. Alleen maar positieve vibes tijdens deze show, met een mix van cumbia, ska en reggae, maar de interactie met het publiek is soms wat zoek, en de "raggamuffin' soldier" van dienst klinkt niet erg overtuigend.

Terwijl de jongens van Caravan Disco nog even doorgaan en DJ Mukambo de schuur probeert te entertainen, begeven wij ons na Sergent Garcia naar Den Osse in het gezelschap van de leden van Afriqoui, die nog zin hebben in een feestje. Daar aangekomen neemt zanger Andre al snel de microfoon en begint te freestylen, een ander bandlid neemt een barkruk om wat percussie toe te voegen, en voor we het goed en wel beseffen is er een stevig feestje aan de gang dat nog tot in de vroege uurtjes zal doorlopen!

ZONDAG

We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat er opvallend minder volk aanwezig is dan op vorige edities van Kokopelli. Om de Beljam Reggae Massive voor zich te winnen was het reggae-gerelateerde aanbod dit jaar misschien toch iets te mager, en die waren de overdreven strenge politiecontroles van vorig jaar natuurlijk niet vergeten, om van de onophoudende regenval op zondag nog maar te zwijgen… Toch telde het festival op zondag nog het meeste bezoekers van het weekend, met ongeveer 1350 betalenden.

De lokale helden van Betong Kartong mogen al vroeg het podium betreden, maar de echte opener is – ook volgens aankondiger Fireman van Groovestation – Jamaican Jazz Orchestra, dat na de CD-release van 'Encounters' begonnen is aan een zomertour door Vlaanderen, met onder meer ook Irie Vibes (Handzame) en Moods (Brugge) op het programma. De setlist is uiteraard erg gelijkaardig aan het optreden van vorige maand in de Centrale in Gent, en bevat logischerwijs zowat hun hele debuutalbum, met 'Lions', 'Cool Runnings', 'Hot Pepper'...

De succesvolle ingrediënten van JJO zijn de vierkoppige blazerssectie (die één voor één mogen schitteren), de afwisseling tussen de kloeke zangeres Sarah Devos en de raggamuffin' rijmelarijen van Saimn-I, een strakke ritmesectie en twee toetsenisten, dit alles in goede banen geleid door Wouter 'Wowieman' Rosseel, die het geheel op tijd en stond overgiet met zijn sublieme gitaarsolo's.

De regen houdt het publiek niet tegen (gelukkig is er centraal voor het hoofdpodium een enorme shelter opgetrokken) en er wordt naar hartenlust gedanst op de ska, reggae en rocksteady van deze uitstekende Belgische band. Met 'Ungawe' trakteren ze ons nog op een nummer "in a African style" om af te sluiten met hun meezinger 'Let The Good Times Roll'!

Schuilen voor de regen kan ook binnen in de schuur, waar La Bella Tour voor een gezonde dosis Laurel en Hardy zorgt, en ten minste twee stand-up comedians ons best aan het lachen brengen. Meer blazersgeweld met Orchestre International du Vetex, de lokale fanfare die na de eerste en vijfde editie ook deze verjaardagseditie van Kokopelli mag kleuren, met maar liefst 4 trompetten, 3 saxofoons en 3 trombones, afgewisseld met 3 tuba's, maar voor ons is dit na Jamaican Jazz Orchestra echter wat van het goede te veel, zeker wanneer dit ook het hoofdbestanddeel blijkt te zijn van de Colombiaanse cumbia van Chico Trujillo, slotact van deze hoe dan ook weer fantastische editie van Kokopelli.

Foto's: © Kokopelli