Rototom & iets te weinig Friends @ Petrol

Het zomerse verlengde weekend, volgestouwd met evenementen, feesten en barbecues, zal er wel voor iets tussen gezeten hebben, want veel volk daagt er helaas niet op in Petrol.

Eerst aan de beurt zijn de veteranen van The Wailing Souls, vroeger een kwartet, maar tegenwoordig een duo bestaande uit Winston 'Pipe' Matthews en Lloyd 'Bread' McDonald, het tweetal dat al sinds het ontstaan van de band de nucleus van Wailing Souls vormt. De Souls openen met 'Jah Give Us Life To Live', maar helemaal overtuigend klinkt dat niet; het duo oogt wat vermoeid (de tol van deze lange tournee?) en hun stemmen lijken niet meer de kracht te hebben die ze ooit hadden. Pipe en Bread worden gebackt door het Oostenrijkse Fireman Crew, die aanvankelijk wat moeite lijken te hebben om de spaarzaam gevulde zaal onder stoom te krijgen. Ook 'Kingdom Rise & Kingdom Fall' kan ons niet echt overtuigen, maar als ook de geluidstechnicus de juiste knoppen gevonden lijkt te hebben, komt er meer vaart in de set. We genieten van 'Fire Coal Man' en met de knaller 'Fire House Rock' krijgen de Wailing Souls hun eerste forward van de avond. Het is dan ook een beetje jammer dat het duo er vervolgens voor kiest om het tempo weer te laten zakken voor 'Oh What A Feeling'. Met 'Shark Attack' trekken ze dat echter weer snel recht. De band lijkt niet helemaal vertrouwd met de riddims die ze moeten spelen en de typische Channel One sound waarom veel van de klassiekers van Wailing Souls schreeuwen ontbreekt dan ook. We missen ook hits als 'Bredda Gravalicious' of 'War Deh Round A John Shop', maar hoorden achteraf van Bread and Pipe dat zij ook niet echt tevreden waren met de korte tijd die ze kregen toebedeeld.

Dan is het de beurt aan Daniel 'Bambaata' Marley, zoon van Ziggy. Gekleed in een Mötörhead T-shirt blijkt hij te grossieren in een mix van funk, rock en hip-hop, maar reggae horen wij in ieder geval niet. Slechte muziek? Niet noodzakelijk, maar wel weinig op zijn plaats in de line-up van Rototom & Friends. Daniel kan het Petrol-publiek dan ook maar matig boeien en het merendeel van de bezoekers kiest er dan ook voor om even iets te gaan drinken of de toiletten op te zoeken.

Gelukkig is er dan Randy Valentine! De jonge Jamaicaanse Londenaar stond al eerder op het podium met Fireman Crew en dat is er dan ook aan te horen. Randy weet het publiek in geen tijd voor zich te winnen met zijn mix van roots & culture en lovers rock. Met 'Lock Me Up' en 'Hold On' voor de aanwezige koppeltjes, een akoestische versie van 'Warriors' die zijn stem extra in de verf zet en afsluitend met uitstekende tunes als 'Sound The Alarm' en 'Bring Back The Love', zorgt Valentine voor meer dan genoeg 'Sweet Reggae Music'. Korte maar gesmaakte set.

Ook afsluiter Junior Kelly geeft een erg kort maar energiek optreden. Het is ook met hem dat de backing band zich het meest op zijn gemak lijkt te voelen. Kelly vliegt er meteen in met 'Blaze', gevolgd door knallers als 'Boom Draw', 'Power To The People' en 'Deeper'. Daarna verlegt Kelly de nadruk op zijn recente album 'Urban Poet' en krijgen we een reeks nummers die eerder blues- en rock-getint klinken. Niet slecht, maar nu ook weer niet echt bijzonder en als we zijn megahit 'Love So Nice' horen, weten we dat Kelly's set er weer bijna opzit.

Na zowat tweeëneenhalf uur muziek kunnen we toch niet anders dan backing band Fireman Crew complimenteren. Leken ze bij Wailing Souls nog enigszins te aarzelen, dan bewezen ze daarna over voldoende precisie, concentratie en veelzijdigheid te beschikken om verschillende stijlen aan te kunnen.

Hoewel het gros van het Belgische reggaepubliek het duidelijk niet met ons eens was, vonden wij het Rototom & Friends concept echt een leuk initiatief dat hopelijk voor herhaling vatbaar is.

Vertaling: Jah Rebel

Foto's: © Rick De Blick