Jamaican Jazz Orchestra demonstreert in De Centrale!

Schoon volk in Gent gisteren: Moonshine Horns, Unification Sound, Falasha Isis (Seekaman), Selector Waxx, Caravan Disco, Collieman, Minus One... Allemaal wouden ze dit concert voor geen geld van de wereld missen, en terecht! Jamaican Jazz Orchestra is het afstudeerproject van gitarist Wouter 'Wowie' Rosseel aan het conservatorium van Gent, en bestaat stuk voor stuk uit steengoede muzikanten, die de laatste jaren een opmerkelijke evolutie hebben doorgemaakt. Waar ze destijds de jury van de Benelux Reggae Contest niet helemaal wisten te overtuigen, hadden wij nu toch het gevoel dat we misschien wel de beste Belgische reggaeband van het moment aan het werk zagen.

Het accent van JJO ligt uiteraard op het instrumentale, geïnspireerd op de allergrootste virtuozen uit Jamaica. Wowie, ook bekend van Pura Vida (samen met drummer Xan Albrecht), werkt eigenhandig alle arrangementen uit en schittert centraal op het podium, maar plaatst zichzelf nooit te veel in de schijnwerpers. Een prominente rol is weggelegd voor de 4-koppige blazerssectie (bestaand uit tenor en alt sax, trombone en trompet), en dat werd vanaf het begin gretig in de verf gezet, met enkele feestelijke ska-nummers.

Zang kwam er pas vanaf het derde nummer aan te pas, met 'Lions', meteen ook de opener van het album, gezongen door de bloedmooie Sarah Devos, geflankeerd door de alomtegenwoordige Saimn-I, die alle lyrics op 'Encounters' heeft geschreven. "We gaan verder met 'Cool Runnings'…", informeerde Sarah het publiek, waarop Simon ons een lesje gaf in de "rub-a-dub school". Cool cool cool!

Bij 'Hot Pepper' kregen we een eerste solo te horen van de uitmuntende trombonist, en dat zou niet de laatste zijn. Het volgende nummer begon op die manier, de orgels inleidend, waarna Wowie - de Belgische Ernest Ranglin, zeg maar - inviel met zijn subtiele gitaarlijnen. De bassist ruilde zijn basgitaar - onontbeerlijk in de reggae - af en toe voor de contrabas, wat dan weer beter aanleunt bij het jazz repertoire. Meer dan eens verzonken we volledig in de zweverige melodieën en superbe sound van deze tienkoppige formatie, met dank aan geluidsman Christopher Lonneville (niet toevallig ook de vaste PA-man van Pura Vida en Los Callejeros).

Sarah Devos nam nog twee lovers tunes voor haar rekening en bracht daarmee menig toeschouwer in vervoering, maar maakte op tijd en stond plaats voor de uitstekende instrumentalisten die om beurt mochten soleren. "We gonna skank it everyone!" Voor de ingetogen nyahbinghi song 'Nyah Vibes' werden Bregt De Boever (frontman van Pura Vida) en Steven Vancoillie erbij gehaald, respectievelijk op repeater en shekere, en was het weer genieten van de heerlijke trombonepartij. Op het album hoort u daar ook nog Falasha Isis op bongo bij, en Mario Nuñes dos Santos op thunder.

"Reality now!" De eerste echte pure reggae beat werd prompt gehypet door Saimn-I, die eindelijk helemaal uit de schaduw trad in zijn gekende stijl, op het einde zelfs even dancehall-gewijs. Eerder tijdens het optreden etaleerde hij zijn meervoudig muzikaal talent ook al op gitaar en percussie. Een andere context dan we gewoon zijn van 's lands bekendste soundsystem vocalist, maar Saimn-I never fails. "Who is the boss?"

Met 'Ungawe' kregen we een bisnummer "in a african style!", inclusief een zoveelste sublieme solo van de maestro zelf. Afsluiten deden ze met de meezinger 'Let The Good Times Roll': "We got the riddim for the body and the vibes for the soul!" Vrolijke roots reggae waarmee ze ons tevreden huiswaarts stuurden, of toch nog niet helemaal: DJ's Oerwoud en Saimn-I zorgden nog voor een plezante afterparty met een mooi overzicht van de Jamaicaanse muziekgeschiedenis, van 'Sticksman' (produced in Beljam) over 'Sleng Teng' tot 'Bam Bam'.