Maar eigenlijk moet u dit eerder beschouwen als een korte EP dan als een volledig album, want naast een drietal interludes (check vooral eens de grappige radio skit 'Get 'em Next Time', waarmee Young bewijst dat enige zelfspot hem niet vreemd is), een live versie en een intieme piano-instrumental, zijn op 'Call On Me' eigenlijk maar 5 nieuwe nummers terug te vinden. De marimba-klanken in 'Waiting For This' geven het nummer een Zuid-Afrikaans tintje. Voor 'Cooyah Raggamuffin' gebruikte Young dan weer opnieuw die sample van de Take Five/Militancy riddim die hij ook al bezigde voor Inna Vision's 'Bad' (wat dit meteen het aanstekelijkste nummer uit de tracklist maakt) en met een live-opname van het geweldige 'Don't Burn Bridges', een nummer uit Young's debuutalbum 'Luck & Chance No More' (Roots Musician Records, 2010), keert E.N. ook nog even terug naar zijn begindagen. Een "klein meesterwerk", zoals wij voorganger 'Live Love Stay Up' nog omschreven, is dit niet, maar ook met deze 'Call On Me' bewijst Young opnieuw tot de absolute top van de Amerikaanse reggaescene te behoren!