Kleine ode aan Jimmy Riley (1954-2016)

Zijn beste vriend was Slim Smith, de legendarische zanger met de unieke falsetto. Die had al een resem hits gescoord met The Techniques, en Jimmy Riley zelf had eerder The Sensations opgericht, met Cornel Campbell, Aaron Davis en Buster Riley (de broer van de latere succesproducer Winston Riley, toen nog lid van The Techniques). De grootste hit van The Sensations was een nummer dat altijd in mijn persoonlijke top 10 zal staan: 'Everyday Is Like A Holiday', rocksteady van het zuiverste water, met hemelse samenzang, een prikkelende riddim en uiteraard die tijdloze tekst:

Every day is just a holiday
I don't care what the crowd may say
I live the life I love, with you
Having fun while you were feeling blue Every day is just another day
I do things the same old way
I swing and dine, I joke a while, play a while
'Cause every day is just a holiday

Slim Smith en Jimmy Riley vonden elkaar (en Lloyd Charmers) in The Uniques, auteurs van de proto soundklassieker 'Watch This Sound', en ook van 'My Conversation', de standaardtrack van de allereerste riddim-LP en een hoogvlieger in de riddim guides, met honderden verschillende versies.

Mijn eerste kennismaking met Jimmy Riley was de plaat 'Majority Rule', in 1978. Vooral de titeltrack fascineerde mij. In de intro zingt Riley al iets wat ik pas later zou herkennen als een uitspraak van Malcolm X:

We'll use whatever means necessary
Righteousness must win.

Ook in de tweede strofe verwijst Riley naar de woorden van een notoire zwarte activist:

India for the Indians 
China for the China Man
Syria for the Syrians
Europe for the Europeans
Freedom will not be given
But a sign of offend
History has taught a stiff lesson
Time and time again
We will have to fight
Fight for our rights
We will be free in this society
Majority rules for Africa

Hier weerklinkt duidelijk de stem van Marcus Garvey, met zijn "aparte" kijk op de geschiedenis. Iedereen naar zijn eigen continent, dan pas zullen de Afrikanen vrij zijn. Schitterende tune, discutabele maar voor die tijd wel relevante lyrics.

Kort na dat album kreeg ik 'Give Thanks' in handen, een showcaseplaat van de herenigde Uniques (Jimmy Riley en Cornel Campbell), geproduceerd door Bunny Lee. De licht schraperige stem van Riley komt hier nog beter tot haar recht dan op zijn soloplaat, en de dubs zijn zalig. Het is ook het titelnummer dat nu door mijn hoofd zingt.

In de jaren 80 ging Riley in zee met Sly & Robbie. De fantastische cover van Marvin Gaye's 'Sexual Healing' was bijna even goed als het origineel (en scoorde hoog in de UK). 'My Woman's Love' wordt gedragen door een vrolijk botsende riddim met guitige syndrums, en mijn favoriet was 'Rockin' Dolly', op de Hip Hug riddim van Slim Smith. Check de 12" version! Het beste uit die periode werd in 2008 samengebracht op het album 'Sly and Robbie present Jimmy Riley: Pull Up Selector', wat genoeg zegt over de verhoudingen in de studio toen de tunes werden opgenomen. Maar de songs stonden er wel natuurlijk, ook zonder de riddim twins.

Mijn Jimmy Riley-collectie werd in 1985 al afgesloten met 'World For Everyone', op het toen erg ambitieuze Blue Mountain-label. Dure productie, hoge verwachtingen maar uiteindelijk toch maar een handvol sterke tunes, met het enthousiaste, net niet overgearrangeerde 'Reggae Music' als blijvertje. Jimmy kwam eind jaren '00 weer in de picture dankzij Tarrus Riley, begiftigd met een even bijzonder stemgeluid als zijn vader, die ook een paar keer mee op tournee mocht als support act. Zo heb ik hem na al die tijd toch nog live kunnen zien, en dat was - hoe kort ook - een zalige belevenis. Van Riley's laatste plaat 'Contradictons' ken ik alleen het titelnummer, een boze, luidkeelse aanklacht tegen corruptie, leugens en hypocrisie die de krachtige stem van de zanger nog één keer in al haar glorie laat weerklinken.

Give thanks, rastaman.