Count Ossie and The Mystic Revelation Of Rastafari - Tales Of Mozambique (Soul Jazz Records)

Plots stond die illustratie meer dan levensgroot voor mij. Ze toont hoe de Portugezen de eerste slaven weghaalden uit Mozambique. Dat laatste weet ik pas sinds enkele jaren, en Time, de zoon van Count Ossie, gaat er in het tekstvel (of cd-boekje) van deze heruitgave dieper op in. 'Tales Of Mozambique' blijkt zowaar een conceptalbum te zijn, zoals 'Dark Side Of The Moon' van Pink Floyd, waarvan alle tracks passen in hetzelfde thema. Bijna 40 jaar nadat ik de (vinyl)plaat in huis haalde, luister ik nu toch weer met nieuwe oren. Dat concept werd ook doorgetrokken in de uitgebreide hoestekst van 'Tales Of Mozambique', die hier jammer genoeg niet integraal hernomen wordt. Het was een tekst van Brother Sam Clayton, die na de dood van Count Ossie in 1975 de leiding overnam van het gezelschap: "Mystic Revelation Of Rastafari is in de eerste plaats een gemeenschapsproject. Wij willen de situatie van de arme mensen in ons land verbeteren door hen te betrekken bij sociale en culturele projecten. Wij beschouwen onszelf niet als entertainers maar als communicators. Wij brengen een boodschap van vrede, liefde, begrip en rechtvaardigheid." Brother Sam wilde ook de leer van de klank doorgronden, en de invloed van bepaalde tonen op het brein: "De muzikanten van Mystic Revelation zijn "conscious creators" van de antennes die visioenen moeten opvangen van een meer tribaal gemeenschapsleven, en die zulke visioenen omzetten in een concrete realiteit." Zelfs de wet van Ohm wordt uitgelegd, om te bewijzen dat alleen liefde de mens vooruit kan helpen in de evolutie en dat weerstand uitsluitend agressie oproept. Conclusie van de formule: "God is de liefde in de mens." Het allegorische beeld van de oude klaphoes is voor de re-release jammer genoeg vervangen door een lelijke computertekening van Count Ossie tegen een donkeroranje achtergrond. Daarvoor hoef je de vinylplaat dus niet te kopen. Het begeleidende tekstmateriaal, opgesmukt met enkele mooie zwart-witfoto's, geeft wel een goed inzicht in het ontstaan van nyahbinghi, en de historische verbondenheid met Rastafari. En op de muzikale rijkdom en virtuositeit van weleer valt natuurlijk niets af te dingen, zeker niet in deze netjes opgepoetste vorm. Op 'Tales Of Mozambique' worden de nyahbinghi-drums verweven met brilante solo's, funky breaks, stemmige junglegeluiden en aangrijpende gedichten en vertellingen. De muzikanten (onder wie Cedric Brooks en een piepjonge Nambo Robinson) waren opgegroeid met Duke Ellington, Miles Davis, Sun Ra, black power en afrocentrisme, en dat hoor je in de freewheelende composities op deze plaat. Dit is muziek uit de gouden jaren van Rastafari, toen de beweging ook politiek en sociaal op haar hoogtepunt stond en haar invloed liet gelden. Geen reggae, wel een unieke, fascinerende mix van jazz, Afrikaanse muziek en nyahbinghi. Twee nummers stonden niet op de originele LP: 'Rasta Reggae' (Bum bum nyahbinghi style)  en het jazzy 'Samia', destijds verschenen op single en in de jaren 90 op de Franse release 'Inward I' van The Mystic Revelation Of Rastafari.