Unity in Turnhout: Asham featuring Rod Taylor & Al Campbell

Rod Taylor is een van de vele reggaezangers die op de wereld gezet zijn om één of hooguit twee klassieke tunes te maken. In zijn geval gaat het dan om 'His Imperial Majesty' (een briljante productie van Mikey Dread) en in mindere mate 'Ethiopian Kings', niet toevallig de afsluitende nummers in zijn set. De rest van zijn materiaal is inwisselbaar, of het nu gaat over een 'Lovely Girl' (Cuss Cuss riddim) of 'Mister Money Man', of hij de Tempo riddim hanteert dan wel het stokoude 'Solomon', beiden toch weer fris en origineel vertolkt door Asham.

Ik ken Rod Taylor vooral van dub-LP's. Zijn stem paste zo rond 1980 perfect bij de ruimtelijke dubs van Scientist en King Tubby. Ze stond mee model voor de talloze Jamaicaans getinte vocals in jungle, triphop en andere ondergrondse dansmuziek. Zelden hoorde ik Taylor een volledig nummer zingen, en dat was ook goed zo. Zijn stem kwam even naar voor in het begin, dook halverwege plots onverwacht weer op en werd naar het einde nog een paar keer door de galm- en echokamer gehaald. Toen ik dat soort dub voor het eerst te horen kreeg, dacht ik zelfs dat de zangers ook niet meer deden dan dat, die flarden en fragmenten inzingen om dan weer naar de achtergrond te verdwijnen. Goed dus dat Asham uitpakte met enkele extended versions. Die gaven Rod Taylor ook de kans om even op adem te komen want hij zong af en toe toch wat off key, en die archetypische, smachtende Jamaicaanse stem blijkt de tand des tijds ook niet ongeschonden doorstaan te hebben. Maar wel heerlijk om 'His Imperial Majesty' eindelijk eens live te horen en te zien, in een sprankelende uitvoering met blazers en achter de knoppen roots master Yosa, die wijlen Mikey Dread trots zou gemaakt hebben.

Al Campbell droeg een ouderwets ruitjeshemd over zijn hangende buikje, een nog antieker jasje en een hoedje uit de prehistorie. Hij leek zo weggelopen uit de seventies. Dat zal tegenwoordig wel vintage heten maar Al heeft volgens mij sindsdien gewoon nooit meer nieuwe kleren gekocht. Gelukkig is er ook aan zijn unieke stem niets veranderd en zingt hij zijn hits met het grootste gemak, soms zelfs wat nonchalant. Maar waarom nog covers van Bob Marley ('Waiting In Vain', 'Thank You Lord') en Dennis Brown ('Revolution') als je zelf zoveel successen hebt gekend? Ik miste naast 'Bad Boy' (topriddim, big up Asham), 'Turn Me Loose' en 'Soldier In Jah Army' bijvoorbeeld 'Fight I Down', 'Natural High' en 'Rub-A-Dub Style'. Jah Rebel, onze lovers man (in de betekenis van: liefhebber van lovers rock, voor alle duidelijkheid) genoot wel met volle teugen van 'Cruising', een nummer uit het nog te verschijnen 'Man From Studio 1' album dat Campbells opnam voor de gebroeders Peckings.

Al Campbell liet Asham het meeste werk doen en stopte meestal halverwege de riddim met zingen, om vervolgens zelf zijn echo's op te roepen of gewoon het refrein nog een paar keer te herhalen. Op zich niks bijzonders maar op zijn manier toch bijzonder cool. Campbell wist de (jammer genoeg maar half gevulde) zaal toch mee te krijgen, zuiver met zijn vocale kwaliteiten.

De meeste mensen kennen Al Campbell van de onsterfelijke Studio One-klassieker 'Take A Ride', maar dat was een andere Al Campbell van wie sindsdien niets meer vernomen is. Dat gaf deze Al Campbell in de jaren 80 en 90 ook nog ruiterlijk toe maar nu heeft hij blijkbaar toch besloten om het nummer voor zich te claimen. "Ik heb er een version van gemaakt," zei hij ooit tegen Jah Rebel maar die willen we dan eerst nog wel eens horen. De spirituele tekst van 'Take A Ride' staat trouwens mijlenver van zijn eerder clichématige lyrics en de manier waarop hij het nummer afhaspelt als toegift - een paar zinnen en dan weg - bewijst dat hij er ook geen enkele voeling mee heeft. Hij zingt het gewoon omdat hij weet dat de Europeanen dat leuk vinden en toch geen flauw benul hebben van die andere Al Campbell. Terwijl hij 'Take A Ride' dus helemaal niet nodig heeft om indruk te maken, net zomin als een modieuze outfit of een charismatische podiumpresence. Zijn grootste troef is zijn stem, niet zijn songmateriaal.

Twee uur top notch reggae in a rub-a-dub style: ik heb er ten volle van genoten maar het was Asham dat de show stal en niet de Jamaicanen.

Foto's: © Bart Van der Moeren