The Abyssinians in VK: tussen déjà-vu en deep roots

Als wij rond iets over achten in de VK arriveren is die al redelijk gevuld. Voor we het legendarische trio te zien krijgen is er echter nog Rootz Revealerz, vroeger Roots Revealers en een duo bestaande uit de Texaanse broers Josh en Chris Mundahl, maar tegenwoordig laat die laatste zich omringen door Joshua, Aubrey aka. Prince en Judia Manning, stuk voor stuk zonen van Donald Manning van The Abyssinians. Met 'Skylark' hebben Rootz Revealerz net ook een nieuwe EP uit - recensie weldra elders op deze site - en afgezien van 'No More Killing' ('Sweet Jamaica', Family House Music, 2009) komen alle nummers dan ook uit die langspeler. De band opent met 'Times Hard', een nummer over de klassieke Chang Kai Check riddim, en verder herkennen we ook nog 'Rudeboy', en de mama tune 'She Pray'. Chris Mundahl doet zijn best om het publiek op zijn hand te krijgen, maar echt overtuigen kan hij ons niet en net zoals de rest van de VK wachten wij eigenlijk met ongeduld op wat nog komen moet.

Rond iets na negen is het dan tijd voor the main event: The Abyssinians! Donald Manning, Bernard Collins en David Morrison lijken weer iets grijzer (of is het witter?) geworden en openen in VK met 'The Good Lord' meteen gevolgd door 'African Race' en 'Abendigo'. We gewaagden eerder al over een zeker déjà-vu en de setlist waarin steeds weer diezelfde klassiekers  uit 'Satta Massagana' en ' Arise' voorbijkomen draagt daar natuurlijk enkel toe bij. Maar wat genieten wij toch keer op keer van die hemels klinkende samenzang en met ons blijkbaar ook de rest van de VK. Moeten we de rest van het concert nog overlopen? 'Y Mas Gan', 'Peculiar Number', 'Wicked Men', 'Forward Unto Zion', 'Let My Days Be Long'… allemaal krijgen we ze geserveerd.

Voor 'Bed Of Roses', een nummer dat terug te vinden is op die al eerder vermelde 'Skylark' EP van Rootz Revealerz, wordt Chris Mundahl even terug het podium geroepen. Daarna is het tijd voor de echte klappers. We krijgen nog 'Declaration Of Rights' en 'This Land Is for Everyone' en als dan bongo's en conga's klaargezet worden weet iedereen hoe laat het is. Het trio komt nog een laatste keer het podium op voor een lang uitgesponnen versie van hét Abyssinians anthem 'Satta Massagana' inclusief deejay-interludium van Donald Manning en eindigend in een stukje bezwerende nyahbinghi-percussie die we op rekening van David Morrison mogen schrijven.

Ja, we hebben dit allemaal al eerder gezien, maar dit soort herhaling mogen ze ons zonder probleem elk jaar weer opnieuw serveren. Respect due!