Smile! eert Bob Marley met knalfeest in TRIX

Toen we rond half negen de grote zaal van TRIX, het vroegere Hof Ter Loo, binnen gingen, kwamen de funky reggae vibes van Jamaican Jazz Orchestra ons al tegemoet. Op het podium herkennen we Saimn-I, alsook de drummer en gitarist (Wouter Rosseel) van Pura Vida. Het is echter de prachtige, vierkoppige blazerssectie die meteen alle aandacht naar zich toe weet te trekken. Tijdens het groovende 'G13' blazen ze zich een eerste keer in de schijnwerpers, maar in 'Cool Runnings' worden we pas echt uit onze schoenen geblazen, met een blazerspartij die aan het betere werk van The JB Horns doet denken. Jazz, soul en reggae. De mannen van Jamaican Jazz Orchestra brengen het allemaal samen en doen het klinken als één harmonieus geheel. Wanneer ook zangeres Sarah Devos al dat mannelijk geweld komt vervoegen, is het geheel compleet en de temperatuur stijgt merkbaar tijdens de zwoele uitvoering van Susan Cadogan's 'Nice And Easy'. Eén van die vele prachtige Lee Perry producties. De rollende, voortstuwende bas van 'Lions' waarop zangeres Sarah een tweede keer uitblinkt, en 'Let The Good Times Roll', feel good reggae van de bovenste plank met alweer een indrukwekkende saxsolo, brachten het feestje dat Jamaican Jazz Orchestra bouwden naar een hoogtepunt. Top show, top muzikanten. Meer hoeft daar wat ons betreft niet meer aan toegevoegd worden.

De grote zaal van TRIX was ondertussen steeds voller aan het lopen (de twee andere zalen zouden pas om 23u de deuren openen) en al die aanwezigen vormden samen een heel divers publiek. Niet enkel de "regulars", maar een bonte verzameling van mensen met verschillende leeftijd, afkomst en muzieksmaak. Allen hier en nu samengekomen ter ere van Bob Marley, The King of Reggae, die vandaag 71 geworden zou zijn. Links en rechts werden herinneringen opgehaald aan de vroege jaren '80 toen Hof Ter Loo een heuse reggaetempel was waar alle grootheden de revue passeerden. De geluidstechnicus van deze avond was blijkbaar nog steeds dezelfde als tijdens deze hoogdagen en de man was verheugd, zo werd ons verteld, dat hier eindelijk nog eens reggae geprogrammeerd stond.

Op het geluid viel inderdaad niets aan te merken. Stukken beter dan in eender welke andere zaal in Antwerpen en dat viel des te meer op tijdens het optreden van Rootsriders, een uit Amsterdam afkomstige band die vooral bekendheid verworven heeft door de Bob Marley tribute shows die ze brengen. Nu zijn wij meestal nogal sceptisch wanneer we de zoveelste Bob Marley tributeband op een affiche zien staan, maar wanneer het goed is mag het ook gezegd worden: Rootsriders is een steengoede band en samen met Junior Tecla, de in België geboren maar in Curaçao opgegroeide zanger, en twee backingvocalistes hadden ze een ondertussen behoorlijk gevulde zaal binnen geen tijd aan het dansen met klassiekers als 'Them Belly Full', 'Concrete Jungle', 'Kinky Reggae', 'Exodus' en 'Heathen'. Songs die stuk voor stuk zeer gesmaakt worden door jong en oud. Door de naar beneden hellende zaal is het van bovenaf goed zichtbaar hoe werkelijk iedereen staat te dansen. Bob Marley brengt de mensen nog steeds samen en 'Three Little Birds' en 'One Love' worden dan ook van begin tot einde vlekkeloos en massaal meegezongen. Lang geleden dat wij nog eens zo'n enthousiast publiek zagen bij een reggae optreden. Uiteraard mocht ook 'No Woman No Cry' niet ontbreken, hier in een eigen interpretatie gebracht door één van de backingvocalistes. Met 'Could You Be Loved' kreeg het optreden een krachtig einde mee. Wij waren overtuigd en de avond was nu al geslaagd wat ons betrof.

Ondertussen was ook het café beneden (roots en rocksteady) en de zaal boven (dub/TSAR soundsystem) geopend, terwijl High Grade Sound voor de muziek zorgde tussen de optredens in de grote zaal.

Doordat er overal wel iets te doen was, werd het nergens echt te druk, ondanks de, naar onze mening, succesvolle opkomst. Wij kozen er, na het optreden van de Rootsriders, voor om even boven de sfeer te gaan opsnuiven bij Jah Heavy Load en werden meteen beloond met songs als 'Mr. Bossman' (Linval Thompson) en 'No Wicked Shall Enter The Kingdom Of Zion' (Barry Brown). De versterkers waren, in tegenstelling tot later op de avond, duidelijk nog niet helemaal opengedraaid en zelfs zonder oordopjes viel het volume nog goed te verdragen.

De optredens begonnen echter stipt en dus moesten wij ons alweer naar beneden reppen voor het laatste live optreden van de avond. Gappy Ranks is afkomstig uit Londen en scoorde de afgelopen jaren enkele bescheiden hits maar stelde live (bij gebrek aan autotune dat 75% van zijn nummers kleurt) behoorlijk teleur. Zelfs een strakke backingband als Dub Akom kon daar weinig verandering in brengen. De man is niet op één stijl vast te pinnen en zijn recente releases variëren van rocksteady, roots, dub tot stevige dancehall. Ook live bracht hij een mix van deze verschillende stijlen maar blonk in geen enkele hiervan echt uit. 'Pumpkin Belly' op de riddim van Toots' '54-46 Was My Number' konden we nog enigszins smaken, maar bij 'Butterflies' stonden we toch vooral te genieten van de riddim ('Johnny Too Bad') en al niet meer van de zang. Ook het, daarnet nog zo feestende, publiek kan de songs van Gappy maar matig smaken en het applaus na elke song lijkt vooral een "beleefdheidsapplausje" te zijn. Ondertussen begint ons steeds harder op te vallen hoe Gappy Ranks nogal vaak de stijlen van anderen kopieert. Zo doet zijn zang in 'Free My Chains' wel heel hard aan Junior Reid denken. Tot overmaat van ramp lijkt het erop alsof band en zanger niet echt vaak samen gerepeteerd hebben waardoor het geheel bij momenten nogal rommelig klonk. Toen Gappy Ranks nogal inspiratieloos over zijn "gyal" begon te zingen, zijn we al die anderen die het voor bekeken hielden maar gevolgd. Wij houden het in het vervolg wel bij zijn platen. Gappy Ranks als opener en Jamaican Jazz Orchestra en Rootsriders een plaatsje hoger op de affiche had beter geweest, maar niet getreurd want het aanbod in Trix was groot.
 
In de grote zaal lokt High Grade Sound de mensen na het optreden van Gappy Ranks weer naar binnen met songs van Protoje, Chronixx, Konshens en Bounty Killer, alsook enkele straffe dubplates (onder andere van Morgan Heritage). J mixt alles naadloos aan elkaar terwijl Kinja de menigte ophitst. Daarbij krijgt hij overigens hulp van dansgroep RebelLion. Binnen de kortste keren staat de zaal op zijn kop en zien we rondom ons maar één ding: feest!

Ondertussen is ook de Love Room (dub) volgelopen voor het Frans OBF, die verrassend luid mogen spelen op TSAR Soundsystem in de Trix club boven. De afwisseling tussen populaire nummers, eigen producties en dubplates wordt door het publiek zeker gesmaakt. Shanti D betovert ons ondertussen met zijn mooie stem, maar we hebben het gevoel dat veel mensen niet eens door hebben dat het live is. Gelukkig voelt iedereen wel dezelfde vibe, en OBF drijft stilletjes het tempo op.

Tot slot gaan we ook nog even naar de Peace & Irie room, waar ondertussen Roots Pressure en Missing Link aan hun set begonnen zijn. Roots & irie vibes galore!

Met uitzondering van een hoofdact die het enigszins liet afweten, kunnen we tevreden terugblikken op een avond die op meerdere vlakken geslaagd was. Ons land is weer een feest ter ere van de enige echte koning rijker en er stond opnieuw reggae in TRIX/Hof Ter Loo. Hopelijk een nieuw begin van een lange traditie. De grote ploeg vrijwilligers en de strakke organisatie verdienen alle lof voor dit grote feest!

Foto's: © Visionz