Nish Wadada: "Als we het enkel over het reggaegenre hebben is het zeker zo dat vrouwen daarin nog steeds ondervertegenwoordigd zijn, maar dat heeft mij in ieder geval niet tegengehouden!"

Nish, je bent opgegroeid in Rotterdam, maar hebt eigenlijk Kaapverdische roots. Hoewel Kaapverdië destijds een Portugese kolonie was, heeft Nederland toch een aanzienlijke Kaapverdische gemeenschap. Enig idee hoe al die Kaapverdiërs in Nederland terechtgekomen zijn?
Nish Wadada: "De Kaapverdische gemeenschap in Nederland is eigenlijk vooral in Rotterdam terug te vinden en dat heeft toch grotendeels te maken met het feit dat het een havenstad is. Kaapverdië bestaat uit een tiental eilanden en een groot deel van de bevolking is werkzaam in de visserij of de scheepvaart. Rotterdam werd in de Tweede Wereldoorlog grotendeels platgebombardeerd en dus zocht men voor de heropbouw van de haveninfrastructuur geschikte werkkrachten."

Als Kaapverdische heb je je eerste in de muziekwereld niet reggae maar in genres als zouk en kizomba. Hoe kijk je nu op die periode terug?
Nish Wadada: "Het was vooral een periode waarin ik enorm veel opgestoken heb. Ik ben eigenlijk begonnen als achtergrondzangeres bij Grace Evora, een van de bekendste Kaapverdische zangers. Kaapverdische zouk werd en wordt nog steeds vooral in Rotterdam geproduceerd en veel Kaapverdische artiesten wonen dan ook gewoon in die stad. Ik deed toen vooral studiowerk en dat is voor mij een belangrijke leerschool geweest. Inhoudelijke miste ik toch wel iets in die muziek en zo ben ik uiteindelijk bij het reggaegenre beland."

Is die transitie gradueel gebeurd of was er ergens een kantelmoment?
Nish Wadada: "Dat is geleidelijk gebeurd. In 2004 werd ik door de Rotterdamse reggaeband Delidel Touch uitgenodigd om backing vocals te doen en dat was voor mij echt een revelatie. Ik ben dan ook de geschiedenis en de levensfilosofie van de rastas gaan bestuderen en dat heeft me dan weer zin gegeven om mijn eigen Kaapverdische wortels te gaan verkennen. Toen ik uiteindelijk merkte dat ik reggae en rasta niet alleen meer zong maar ook begon te leven, heb ik de zouk en kizomba uiteindelijk achter me gelaten."

Als de rastabeweging al kritiek krijgt is het vaak vanwege het feit dat het nog steeds een vrij paternalistische beweging is. Hoe kijk jij daar als vrouw tegenaan?
Nish Wadada: "Wel, ik geloof vooral in de gelijkheid van man en vrouw. De rastabeweging is een vrij jonge beweging en er is dus zeker nog ruimte voor evolutie. Als we het enkel over het reggaegenre hebben is het zeker zo dat vrouwen daarin nog steeds ondervertegenwoordigd zijn, maar dat heeft mij in ieder geval niet tegengehouden. Ik vind het net een uitdaging om te proberen daar verandering in te brengen. We hebben het in reggae en Rastafari vaak over alfa en omega, dus dan is maar niet meer dan logisch dat wat we dat binnen de scene ook in de praktijk proberen te brengen."

Wie zou je noemen als je muzikale voorbeelden binnen het reggaegenre?
Nish Wadada: "Ik zit pas enkele in de reggaescene dus vergeef me als mijn kennis nog wat beperkt is want ik ben nog volop aan het ontdekken. Zelf luister ik vooral naar meer rootsgetinte dingen; bij de vrouwen zijn dat dan artiesten als Dezaree, Mo'Kalamity of Aisha en daarnaast dingen als Twinkle Brothers, Misty In Roots en Bob Marley & The Wailers natuurlijk. Maar zoals ik net al zei, ik heb nog zoveel te leren en ontdekken!"

Muzikaal liggen de 'Queens & Kings' EP en het 'Jah Calling' album vrij ver uit elkaar.
Nish Wadada: "De realisatie van 'Jah Calling' heeft toch enkele jaren in beslag genomen en ondertussen werd ik dus ook gecontacteerd door Delmighty Sounds in Portugal. Zij stuurden mij hun riddims afgewerkt door. De afgelopen maanden heb ik non-stop sound system shows gedaan in de Europese dub scene, maar volgend jaar wil ik zeker met een volledige band gaan toeren om 'Jah Calling' te promoten."

Met wie heb je eigenlijk samengewerkt voor 'Jah Calling'?
Nish Wadada: "Dat is eigenlijk min of meer hetzelfde team onder leiding van Anne Riou dat ook verantwoordelijk was voor 'Warriors Of Light' en 'Deeper Revolution', de twee eerste albums van Mo'Kalamity. Het zijn bijna allemaal muzikanten met een conservatoriumopleiding, die zich zeker niet tot het reggaegenre beperken en actief zijn in een hele hoop projecten."

Ik ben jouw naam nooit tegengekomen bij één van de talrijke talentenjachten die tegenwoordig georganiseerd worden. Is dat soort dingen niet echt aan jou besteed?
Nish Wadada: "Ik wilde vooral eerst dat album afhebben, maar nu dat het geval is gaan we daar zeker over nadenken. Ik heb ondertussen wel al op veel van de belangrijkste festivallocaties van Europa gestaan; dat is ongetwijfeld voor een stuk geluk hebben, maar daarnaast ben ik er ook van overtuigd dat er ook gewoon vraag is naar vrouwelijke reggaevocalisten, gewoon omdat we nog steeds minder talrijk zijn. Ik weet niet of ik die wedstrijden dus echt nodig heb, maar het is wel een leuke uitdaging."

Welk verhaal gaat er schuil achter je artiestennaam?
Nish Wadada: "Nish komt gewoon van mijn geboortenaam Eunice en ik wordt eigenlijk a zo genoemd zolang ik me kan herinneren. In het Grieks betekent het "overwinning". Wadada komt dan weer uit het Amhaars en betekent "liefde". Als je de twee dan samenvoegt krijg je "de overwinning van de liefde" en dat is precies waarvoor ik met mijn muziek wil staan. Voor ik met reggae begon trad ik nog gewoon op als Eunice Vieira, maar om te voorkomen dat er verwarring zou ontstaan heb ik voor Nish Wadada gekozen; een nieuwe naam bij een nieuw verhaal."

Met nummers als 'Kriolo' en 'Korda' waarin je je Creoolse identiteit uitschreeuwt, spel je op 'Jah Calling' echt je Kaapverdische afkomst uit.
Nish Wadada: "Dat klopt, ja. In beide nummers zing ik ook in het Portugees Creools. De Kaapverdiers zijn eigenlijk een mix van Afrikanen en Europeanen. Dat is zeker geen mooie geschiedenis, maar in 'Kriolo' heb ik het net over het feit dat we onze geschiedenis zeker niet mogen vergeten, maar dat die gemengde afkomst tegelijk vaak voor een identiteitscrisis kan zorgen omdat we noch echte Afrikanen noch echte Europeanen zijn. Samengevat: Creool weet wie je bent en waar je vandaan komt!"

Wat denk jij als Kaapverdisch-Nederlandse eigenlijk van die hele Zwarte Piet discussie?
Nish Wadada: "(lacht) Wel om te beginnen vind ik het raar dat het nu pas ter discussie wordt gesteld. Persoonlijk heb ik het altijd een beetje een vreemd verhaal gevonden. Nu is het toevallig zo dat ik zelf uit São Nicolau afkomstig ben, één van de tien eilanden die samen Kaapverdië vormen. Ik heb het sowieso niet met het hele commerciële Sinterklaasgedoe. Het verhaal zelf is op zijn minst dubbelzinnig: aan de ene kant heb je Sinterklaas die cadeautjes en lekkers brengt voor de kinderen, maar aan de andere kant huppelen er een bende veredelde slaven achter hem aan. Bovendien is het hele Sinterklaasgebeuren eigenlijk één langgerekte leugen die je je kinderen wijsmaakt en daar doe ik als rasta toch liever niet aan mee."