Opnieuw een topavond onder de vleugels, nee op de vleugels van Pura Vida, niet alleen de ultieme backing band voor Lee Perry maar sinds donderdag ook voor Jah9 en onze eigen Erick Judah.
Je kunt je afvragen waarom deze prachtige 'Label Night' van Last Ark niet in Gent, Brussel of Antwerpen plaatsvond, en of er daar dan niet veel meer volk op af was gekomen. Maar who feels it, knows it, en is ook bereid om daar een eindje voor te rijden: naast de West-Vlaamse roots massive tekenden in het MEC Staf Versluyscentrum in Bredene opvallend veel Antwerpenaars en Oost-Vlamingen present. Voor Jah9 en Pura Vida, zeker, maar de kers op de taart was voor sommigen toch het optreden van Erick Judah, een zanger die hoogst zelden op een podium staat en waarvoor je dus al eens een eindje om wil rijden. Little Herbie noemden we hem begin jaren 80, toen hij verscheen in de Antwerpse reggae scene. Klein en een herbsman: die nickname lag voor de hand. Af en toe hoorden we hem zingen en dachten we: wow, wij hebben onze eigen Bob Andy, of Joe Higgs, of Kiddus I. Het heeft lang geduurd voor Erick naar buiten kwam met zijn materiaal maar in de jaren 90 vond hij in Calabash eindelijk een geschikte backing band, zodat we hem eindelijk eens live aan het werk konden zien. Hij maakte ook een paar opnames voor De Pianofabriek in Brussel. In de hoogdagen van de dancehall (2000-2010) leek Erick Judah stilaan van de Beljam reggae radar te verdwijnen maar toen was daar gelukkig fellow rootsman Bregt De Boever. Hij bood Erick de kans en de ruimte om de schitterende songs die hij door de jaren heen gecreëerd had op te nemen in een vibe en een stijl die nauw aansloot bij zijn livity als rastaman. Erick Judah was een van de eerste Belgen die zich openlijk bekende tot 12 Tribes of Israel, toen die organisatie hier nog nauwelijks bekend was.
Die lange geschiedenis en de samenwerking met Puraman culmineerde donderdag in een hartverwarmende set van eigen nummers die moeiteloos de vergelijking doorstaan met het beste wat in Jamaica werd en wordt gemaakt. Jamdown was trouwens heel dichtbij in de openingstune van deze avond, Ernest Ranglin's 'Surfin'', met een briljante Wowie op gitaar. De Puraman zat zelf achter de drums en legde met Bobo, Mr. Bassie in persoon, niet zomaar wat riddims neer maar gunde de songs van Erick Judah de gedreven en geïnspireerde backing die ze verdienen, mooi en verbeeldingrijk ingekleurd door gitaar, toetsen, trompet, trombone en (verrassend!) mondharmonica. Ik hoorde minstens twee instant klassiekers: het al wat oudere 'I Long For The Day (When Good Will Overcome All Evil)', en het nieuwe, fascinerende 'Waan Go Deh', trage epische roots met slepende blazers. 'Well Dread' is een stevig uptempo nummer dat even goed van Pura Vida zelf zou kunnen zijn, 'Think Twice' een aanstekelijke deun met diepe conscious lyrics, zoals alle tunes van Erick Judah. Luister nog maar eens naar 'False Preachers' en 'Strange', nog twee hoogtepunten uit deze heel bijzondere set.
Dan trad Bregt naar voor als frontman van Pura Vida. Het nieuws van de voorbije weken heeft ook hem aangeslagen maar hij vecht terug, met words, sound and power. De band speelde een vijftal nummers, lang maar nooit saai uitgesponnen, met solo's van alle muzikanten, een snuifje jazz en een flinke scheut psychedelische dub. Uit de pas verschenen plaat met Lee Perry, 'Superape Strikes Again', kwam 'Treat Me Right', een nummer dat even Black Ark klonk als Last en Lost Ark. Zoals ook de klassieker 'Vampire' van Scratch net zo goed geschreven had kunnen zijn door de Puraman.
Bericht tussendoor: donderdag is in Zwitserland de studio van Lee Perry afgebrand, en dat is geen grap. 35 jaar nadat hij zelf zijn Black Ark in de fik stak, zou er nu sprake zijn van een fatale kaars. Wordt misschien nog vervolgd.
De show van Jah9 was één lange conscious trip. De zangeres kiest haar woorden zorgvuldig en wil ook dat ze goed begrepen worden. Ze zet aan tot een "mindful, grateful en thankful life". Ze zingt en preekt de lof van de avocado (in het gelijknamige nummer), gezonde voeding in het algemeen, het familieleven, waardige mannen en uiteraard marihuana, ook in het gelijknamige nummer (met heerlijke blazers uit 'Norwegian Wood' van The Beatles, de basis van de Darker Shade Of Black riddim), en in 'Steamers A Bubble'. Het rookverbod werd op dat moment al her en der genegeerd maar de opzichter had een uitstekend argument in huis om ons in alle rust en vriendelijkheid te vragen onze spliffs te doven: de rookmelders aan het plafond. Jah9 speelde uiteraard haar grootste hit (het nog altijd machtige 'New Name') en het recente duet met Pura Vida, 'Showers Of Blessings', een soort future nyahbinghi. Maar er waren ook nieuwe nummers, die volgend jaar zouden verschijnen en voor het eerst in Europa te horen waren. Als 'Heartcore' daar een representatief voorproefje van is, zou dat nieuwe album wel eens een topper kunnen worden. Jah9 zingt en rapt in alle registers, evenzeer een bezielde zangeres als een gloedvolle preacher, een ware Empress in alle betekenissen van het woord. Met een backing band en een vocalist (Puraman zelf) die haar werk veel meer eer aandoen dan de muzikanten waarmee ze eerder op Reggae Geel en Couleur Café stond. "Draag goed zorg voor Pura Vida," drukte ze ons op het hart: "Zij houden de Jamaicaanse rootsmuziek in leven. Jullie moeten trots zijn op hen." Dat waren we natuurlijk al, maar het verheugt ons zeer ook onze favoriete zangers uit Jamaica dat nu openlijk verkondigt. Waarna we ook nog eens een korte ademhalingsoefening kregen, kwestie van de chakra's in evenwicht te houden. Een diepe buiging voor de Puraman die ons in Bredene een van de mooiste rootsreggae nights van het jaar heeft aangeboden. Welk festival zet hem volgend jaar hoog op de affiche?
Foto's: © P. Tabencki/RASTAtrooper
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
