Fat Freddy's Drop transformeert reggae naar jazz (en dance, en soul, en hip-hop, en afrofunk) in AB

Jong en oud, zwart en blank, rasta's en hipsters, nerds en clubvolk: Fat Freddy's Drop trekt een heel divers publiek aan. Wat hen bindt, is de liefde voor de rijk geschakeerde muziek van de Nieuw-Zeelandse band. Ze komen om het concert te zien en te beleven, en niet om het te filmen. Lang geleden dat we zo weinig oplichtende schermpjes hebben gezien in een zaal, en dan hebben we daar in de reggae nog relatief weinig last van. Er valt dan ook heel wat te beleven tijdens zo'n show. Geen ritmesectie (!) maar wel drie blazers, en achter de knoppen de geniale DJ Fitchie.

Poëtische songs die languit gedrapeerd worden over broeierige beats en ritmes, op hun beurt laag per laag opgebouwd, tot euforische hoogtes gebracht om dan geleidelijk weer weg te sterven. Een zanger, Dallas 'Joe Dukie' Tamaira  met een melancholische stem die zichzelf samplet en de loops live integreert in de lang uitgesponnen dubs. Een stevige fond van rootsreggae verrijkt met dance, jazz, soul, afrofunk, elektro en hiphop. Een grotesk skankende trombonist in superheldkledij die de show steelt, meer nog dan old school toaster MC Slave. Die heeft weliswaar energie in overvloed maar rapt als een brulboei.

De fans weten ook dat elke show anders is, met nieuwe nummers en verrassende improvisaties. De klassiekers van het debuutalbum 'Based On A True Story' (2005) krijgen telkens een opwindende, soms nagenoeg onherkenbare update: 'Roady' uiteraard, ingekleurd met een machtige Hendrixiaanse gitaarsolo, 'Flashback', een onverwachte meezinger, en 'Ernie', expressionistische, tegendraadse reggae in een zalig lange uitvoering. Het briljante 'The Raft' uit de tweede plaat evolueerde in Brussel ritmisch van de lome reggae uit de beginakkoorden naar koortsige technodub, de riddim een verre variant van Cuss Cuss, rijkelijk opgesmukt met loops, echo's, speciale effecten en de lange, lijzige trombonelijnen van de extravagante Joe Lindsay. Het titelnummer van 'Blackbird' (2013) dreef op het ritme van de nyahbinghi maar kreeg door de dominante inbreng van de blazerssectie de uitstraling van pure jazz. De vijf tracks uit het nieuwe album 'Bays' klonken even nieuw als vertrouwd, even jazz als funk of reggae, even intrigerend als dansbaar. Wij onthouden vooral de mooie opener 'Slings And Arrows' en het versterkende '10 Feet Tall', "heartbeat music" (MC Slave) die transformeerde van onversneden rootsreggae naar spooky dub en ragga beats op bombardon. 'Wandering Eye' was een feestelijk lange toegift, expressionistische reggae die naadloos overging in latin funk en vervolgens minimal techno. Met onze excuses voor de vele muzikale vakjes in dit verslag maar hoe zouden we deze muziek anders uitgelegd krijgen?